IV SA/Wa 1312/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty L. z [...] marca 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. L. kwotę 457 złotych (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm., dalej jako ugn, Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. L.od decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...].03.2013 r. odmawiającej uwzględnienia wniosku J. L. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zajętą pod publiczną drogę gminną ul. [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 roku Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z dnia [...].03.2013 r. Starosta [...] odmówił uwzględnienia wniosku J. L. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zajętą pod publiczną drogę gminną ul. [...]. Rozstrzygnięcie uzasadnił stwierdzeniem, iż wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony po ustawowo wyznaczonym terminie. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. L. wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana w następstwie błędnych ustaleń polegających na tym, że Starosta [...] uznał, iż złożony w dniu 30 grudnia 2005 r. wniosek dotyczył jedynie wydania decyzji przewidzianej w art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ustawy "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną", a nie również w przedmiocie przyznania skarżącemu odszkodowania. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując w uzasadnieniu, że żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści podania, wobec czego organ I instancji powinien zwrócić się do strony o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. W dniu 23 grudnia 2013 r. Gmina Miejską [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...] wniosła do tut. Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 176/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...], wskazując, iż zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej. Wojewoda [...] winien zatem dokonać samodzielnej oceny, czy treść wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. dotyczy wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Miejską [...] opisanej nieruchomości, jak przyjął Starosta [...], czy też wniosek taki został zawarty wyłącznie w piśmie z dnia 31 grudnia 2007 r., co w konsekwencji oznaczałoby, że został on złożony po terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 13 października 1998 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Wojewoda [...] ustalił, iż pismem z dnia 31 grudnia 2007 r. J. L. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, oznaczoną jako działka nr [...], obręb [...], o pow. 265 m2, która zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. została nabyta przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. W dniu 22 sierpnia 2008 r. J. L. pismem o treści: "w nawiązaniu do wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. złożonego w celu realizacji roszczenia przysługującego na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" zwrócił się do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za przedmiotową działkę. Wskazał, iż wskutek oczywistej omyłki zamiast art. 73 ust. 4 ww. ustawy został wskazany art. 72 ust. 4 ww. ustawy. Z uwagi na fakt, iż Starosta [...] poza zapisem w urzędowym dzienniku korespondencji, zawierającym informację, iż wniosek dotyczy odszkodowania i potwierdzającym złożenie przez skarżącego pisma z dnia 30 grudnia 2005 r (z datą wpływu w dniu 4 stycznia 2006 r; nie dysponował samym pismem, skarżący został w dniu 4 stycznia 2013 r przesłuchany na okoliczność ustalenia treści ww pisma. Skarżący potwierdził jedynie tożsamość złożonego pisma z okazaną jego kopią skierowaną do Wojewody [...]. W toku przesłuchania J. L. nie składał dodatkowych oświadczeń a jedynie podtrzymał prośbę o rozpatrzenie sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Ostatecznie organ II instancji skonstatował, iż wnioskiem z dnia 30 grudnia 2005 r. skarżący wniósł jedynie o wydanie decyzji przewidzianej w ust. 3 ww 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., w celu realizacji roszczenia przysługującego mu na podstawie art. 73 ust. 4 ww. ustawy. Stąd też uznał, iż wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę został zawarty wyłącznie w piśmie skarżącego z dnia 31 grudnia 2007 r. skierowanym do Prezydenta Miasta [...], a następnie powielonym w piśmie z dnia 19 sierpnia 2008 r., skierowanym do Starosty [...]. Wobec powyższego Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], odmawiającą uwzględnienia wniosku, jako złożonego po ustawowo przewidzianym ww przepisem art. 73 ust. 4 terminie. Skargę na ww decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 roku do tut. Sądu wniósł J. L., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata K. T., którą zaskarżył decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w całości zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a to art 80 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez wadliwą - sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczeniem życiowym - ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również pominięcie zapisu w dzienniku korespondencyjnym przy wniosku skarżącego, co skutkowało uznaniem, iż wniosek z 30 grudnia 2005 r. zawierał wyłącznie żądanie wydania decyzji potwierdzającej przejście prawa własności, mimo iż w treści tego wniosku skarżący domagał się realizacji jego roszczenia o odszkodowanie i wnosił o wydanie decyzji potwierdzającej przejście własności nieruchomości, gdyż była ona niezbędna do wypłaty odszkodowania, jak również, iż jego wniosek został oceniony przez osobę przyjmującą korespondencję, jako wniosek o wypłatę odszkodowania, co ma znaczenie również dla oceny treści żądania skarżącego zawartego w tym wniosku; jak również pominięcie słusznego interesu obywatela, w postaci prawa do realizacji swojego roszczenia za przejętą na własność z mocy prawa nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, które jest roszczeniem słusznym i należnym uprawnionemu z mocy ustawy, przy konieczności spełnienia jedynego wymogu przez uprawnionego, tj. złożenia wniosku w terminie określonym przez przepis prawa o przyznanie tego odszkodowania, co zostało spełnione i uzasadnia takie rozumienie treści wniosku, aby zapewnić stronie realizację przysługujących jej praw. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych cyt. ustawy i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko organu odwoławczego i organu I instancji ocenił jako nieprawidłowe, a rozstrzygnięcie przez ten organ podjęte za niezgodne z prawem. W świetle przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie zaś z ustępem 4 tego artykułu, odszkodowanie, o którym mowa w ust, 1 będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r, do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego terminu roszczenie wygasa. Postępowanie w sprawie uregulowania stanu prawnego gruntów, co podkreślił w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 394/06 Naczelny Sąd Administracyjny (Opubl. System Informacji Prawnej Lex nr 348011) ze względu na konstrukcję przyjętą przez ustawodawcę składa się z dwóch odrębnych stadiów. Pierwsze stadium stanowi wydanie decyzji deklaratoryjnej przez wojewodę - bez wątpliwości z udziałem Skarbu Państwa lub właściwej miejscowo jednostki samorządu terytorialnego i właścicieli gruntów. Drugi etap to ustalenie i wypłacenie odszkodowań. Wskazanie w przepisie art. 73 ust. 4 terminu do składania wniosków ma tylko takie znaczenie, iż nie można było skutecznie złożyć wniosku przed dniem 1 stycznia 2001 r., a po dniu 31 grudnia 2005 r. roszczenie o odszkodowanie wygasło. Zachowanie powyższego terminu jest tym samym warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego upływie roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa. Wygaśnięcie roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania oznacza, że następuje bezwzględna utrata możliwości jego dochodzenia przez stronę. W sposób jasny sformułowano to w uchwale składu 5-ciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.10.1996r. (sygn. akt OPK 19/96, opubl. ONSA rok 1997, Nr 2, poz, 56, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 29260), w której między innymi stwierdzono, że uchybienie terminowi, który ogranicza w czasie dochodzenie przed powołanym do tego organem praw podmiotowych, powoduje wygaśnięcie tego prawa. Do jego przywrócenia nie jest uprawniony ani orzekający w sprawie organ ani też sąd, bowiem nie można tu zastosować przepisów prawa procesowego o przywróceniu terminu (art. 58-60 k.p.a.) ani przepisów kodeksu cywilnego dotyczących przedawnienia roszczeń majątkowych. Nadto decyzja wojewody, stwierdzająca nabycie własności ex lege jest dokumentem stanowiącym podstawę wpisu tego prawa do księgi wieczystej i oznacza, że decyzja ostateczna stanowi wyłączny dowód nabycia własności. Decyzja ta wydana na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy ma charakter deklaratoryjny, nie zmienia ona istniejącego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan wynikający z przepisów ustawy, który nastąpił z mocy prawa (vide; uchwała SN z dnia 21.01.2003r, III CZP 77/02, opubl. OSNC 2003, nr 11, poz. 144, System Informacji Prawnej Lex nr 57067). Brak zaś decyzji Wojewody nie stanowił przeszkody do skutecznego złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Skarżący we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. wskazał, iż "w celu realizacji roszczenia przysługującego mi na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872 ze zm.) wnoszę o wydanie decyzji przewidzianej w ust. 3 powołanego artykułu. Decyzja niniejsza jest niezbędna do otrzymania odszkodowania za zajęta pod drogę publiczną ulicę [...] (...)". Wniosek ten został skierowany do Wojewody [...], Prezydenta Miasta [...] i Starosty [...]. Tymczasem w przypadku zaskarżonej decyzji organ uznał, iż wnioskiem z dnia 30 grudnia 2005 r. skarżący wniósł jedynie o wydanie decyzji przewidzianej w ust. 3 art. 73 ustawy wprowadzającej czyli stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] własności przedmiotowej nieruchomości ex lege. Z taką oceną jednak nie sposób się zgodzić. We wniosku z 30 grudnia 2005 r. skarżący wyraźnie wskazał, iż składa niniejszy wniosek w celu realizacji przysługującego mu roszczenia i wnosi o wydanie decyzji przewidzianej w ust. 3 powołanego art. 72, która jest niezbędna do otrzymania odszkodowania za zajętą drogę publiczną. Powołanie się na art. 72 ustawy wprowadzającej było wynikiem oczywistej omyłki, gdyż art. 72 dotyczy odmiennej sytuacji prawnej i nie dotyczył sytuacji skarżącego, a ponadto nie zawierał on ust. 3 i 4. Dodatkowo należy wskazać, iż skarżący nie miał obowiązku wskazywania podstawy prawnej, co oznacza, iż ta omyłka nie mogła mieć wpływu na ocenę treści wniosku i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] nie ocenił w sposób wnikliwy poszczególnych sformułowań wniosku i intencji skarżącego w sformułowanym podaniu inicjującym postępowanie administracyjne. Skarżący użył bowiem we wniosku sformułowania, iż wniosek składa w celu realizacji roszczenia oraz, że wnioskowana decyzja jest mu potrzebna do otrzymania odszkodowania. Powyższy wniosek jak i data jego wniesienia, bezpośrednio przed upływem wskazanego wyżej terminu, po upływie którego przedmiotowe żądanie byłoby bezprzedmiotowe, w ocenie Sądu jednoznacznie wskazuje na zamiar skarżącego otrzymania należnego mu odszkodowania za przejętą z mocy prawa nieruchomość. Skarżący podniósł, że niniejszy wniosek składa w celu realizacji roszczenia, o którym mowa w art. 72 ust. 4 (art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej) i że decyzja jest mu niezbędna do otrzymania odszkodowania. Wniosek z dnia 30 grudnia 2005 r. w istocie zawierał już dwa żądania - wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej i wypłaty odszkodowania na postawie art. 73 ust. 4 ustawy, gdy decyzja o nabyciu ex lege własności nieruchomości zostanie wydana i stanie się ostateczna. O powyższym niezbicie świadczy również zapis w dzienniku korespondencyjnym odnotowującym wpływ do organu wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2005 r. – odnotowany z datą 4 stycznia 2006 r; którego treść jednoznacznie wskazuje na fakt złożenia przez skarżącego wniosku o wypłatę odszkodowania. Intencja skarżącego była jedna - otrzymanie odszkodowania za przejętą na własność z mocy ustawy nieruchomość. Gdyby skarżący żądał wydania jedynie decyzji stwierdzającej przejęcie na własność nieruchomości, nie złożyłby wniosku w tym zakresie w przedostatnim dniu terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej. Nadto, skarżący nie miałby żadnego interesu aby z takim wnioskiem występować, gdyby nie zamierzał ubiegać się o odszkodowanie. W tym zakresie przepis jest jasny, gdyż wyraźnie twierdzi, iż wniosek należy złożyć od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Problem natomiast wiązał się z potrzebą uzyskania decyzji stwierdzającej przejęcie na własność nieruchomości, w sytuacji gdy było to przejście własności z mocy ustawy. Norma art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej wskazuje jedynie, iż ostateczna decyzja wojewody jest podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność podmiotu publicznego. Przyznanie odszkodowania w trybie art. 73 ww ustawy jest możliwe po uprzednim wydaniu decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy, stąd też skarżący złożył wniosek również w przedmiocie wydania decyzji na podstawie powołanego przepisu art. 73 ust. 3. Wydanie decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 1 jest dopuszczalne, jeżeli łącznie zostaną spełnione wszystkie ustawowe przesłanki wymienione w tym przepisie" - tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2007 r. (I OSK 1746/06). "Obowiązek wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. (...) powstaje z chwilą wydania ostatecznej decyzji potwierdzającej przejście tegoż prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego" - tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 października 2006 r (I SA/Wa 734/06). Podobnie ten Sąd w wyroku z dnia 18 maja 2007 r. (I SA/Wa 1405/06), jak również w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r (I SA/Wa 1/06), w którym wskazano, iż "Uzyskanie decyzji deklaratoryjnej, w której zostanie wskazany właściciel gruntu (Skarb Państwa lub gmina), a więc podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, jak również zostanie wskazana wielkość przejętego gruntu pod drogę publiczną, stanowią niewątpliwie wstępne zagadnienie prawne w postępowaniu o ustalenie wysokości i wypłatę odszkodowania". Powyższe orzecznictwo wskazuje, iż wydanie decyzji potwierdzającej przejście prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, jest niezbędne do wypłaty odszkodowania, a jednocześnie, iż złożenie wniosku o wypłatę odszkodowania jest niezależne od wydania decyzji potwierdzającej przejście własności. W taki też sposób, zgodnie z przyjętą wykładnią przepisów ustawy wprowadzającej został sformułowany wniosek przez skarżącego, który wnosił o wydanie decyzji potwierdzającej przejście prawa własności, jako niezbędnej do wypłaty odszkodowania, przy jednoczesnym żądaniu realizacji jego roszczenia o odszkodowanie, po wydaniu takiej decyzji. Nie może również ujść uwadze, iż w podaniu z 31 grudnia 2007 r. skarżący wprost nawiązywał do wniosku z 30 grudnia 2005 r. złożonego w celu realizacji jego roszczenia o odszkodowanie i wnosił o wypłatę tego odszkodowania, gdyż została już uzyskana decyzja potwierdzająca przejście własności z dnia [...] października 2006 r. Stąd też, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, aby skarżący uchybił terminowi zawitemu przewidzianemu ww art. 73 ust. 1 powołanej ustawy i wystąpił z wnioskiem o odszkodowanie dopiero w dniu 31 grudnia 2007 r. i kolejno w dniu 19 sierpnia 2008 r. Taka analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przeprowadzona przez organ odwoławczy, pozbawiona jest logicznego uzasadnienia. Należy mieć na uwadze, iż ustęp 3 tegoż przepisu stanowi, że podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne jest ostateczna decyzja Wojewody. Tylko ostateczna decyzja administracyjna, stwierdzająca nabycie prawa własności ex lege, stanowi wyłączny dowód nabycia własności konkretnej nieruchomości i co za tym idzie, jest podstawą do żądania wypłaty odszkodowania. Jest w stosunku do sprawy odszkodowania zagadnieniem wstępnym, a zatem intencją skarżącego było w pierwszej kolejności wystąpienie o wydanie ww decyzji celem uzyskania należnego odszkodowania, co skarżący pismem z dnia 30 grudnia 2005 roku uczynił jednocześnie. Dlatego też w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jako niezasadne podlegały uchyleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a.