IV SA/Wa 1318/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 134/12 na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania Prawomocnym postanowieniem z dnia 26 października 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 134/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na pismo Szafa Służby Cywilnej z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Pismem z dnia 13 listopada 2012 r. pełnomocnik A. S., r. pr. K. J. wydała opinię o braku podstaw do sporządzania i wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłała do wiadomości skarżącemu w dniu 14 listopada 2014 r. (potwierdzenie nadania w aktach o sygn. VII SA/Wa 134/12 - k-124). Z uwagi na powyższe skarżący pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. wniósł o wzruszenie orzeczeń sądowych m.in. wymieniając sygnaturę akt VII SA/Wa 134/12. Zarządzeniem Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. A. S. został wezwany do sprecyzowania treści powyższego pisma poprzez oznaczeniu rodzaju pisma oraz sprecyzowanie treści żądania, w szczególności wskazanie, w jakim trybie domaga się wzruszenia orzeczenia w sprawie VII SA/Wa 134/12. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że wnosi o ustanowienie "douczonego pełnomocnika/ów" celem wzruszeń orzeczeń. Jednocześnie wskazał, że "jako nieporadny prawnie nie wypowiadam się co do sposobu wzruszenia orzeczeń". Dalej stwierdził, że w jego ocenie istnieją liczne przesłanki wznowienia postępowania. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. Sąd poinformował A. S., że postanowieniem z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 134/12 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego radcę prawnego K. J. i związku z tym wyznaczony pełnomocnik z urzędu jest umocowany do reprezentowania skarżącego również w sprawie o wznowienie postępowania sądowego, w której został ustanowiony. Następnie pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. pełnomocnik A. S., r. pr. K. J. wydała opinie o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. A. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyżej wymienionym prawomocnym postanowieniem. W uzasadnieniu wskazał, że w postępowaniu poprzedzającym jego wydanie nie był należycie reprezentowany dlatego uchybiono terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1318/14, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. S. W zażaleniu skarżący wyraził swoje niezadowolenie ze współpracy z pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu i wskazał, że oczekuje wznowienia postępowania także w innych sprawach, w których jest stroną. Zażalenie skarżącego od powyższego postanowienia zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I OZ 796/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, opatrzoną licznym rygorami. Dotyczy bowiem sytuacji wyjątkowej, kiedy dopuszcza się ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo, że została zakończona prawomocnym orzeczeniem. Przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparte na wąsko określonych podstawach. W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu, wskazując jako podstawę pozbawienie możliwości działania, oraz brak należytej reprezentacji. Zgodnie z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270),, powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl zaś z art. 280 oraz art. 281 p.p.s.a., rozpatrując skargę o wznowienie postępowania, Sąd w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wznowienia, czyli ustala, czy skargę wniesiono w terminie i czy opiera się ona na ustawowej przesłance wznowienia. Sąd odrzuca wniosek, jeżeli termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W niniejszej sprawie skarżący wskazał przesłankę wznowienia postępowania, jednakże powyższe nie oznacza, że rzeczywiście skarga opiera się o ustawową przesłankę wznowienia. Stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., brak należytej reprezentacji nie dotyczy bowiem sytuacji, gdy za stronę działał prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet jeżeli swoje obowiązki wykonywał on w sposób, który prowadził do negatywnych dla strony skutków. Relacje przyjęte między pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Nie może więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12). Dodać też należy, że skarżący uchybił trzymiesięcznemu terminowi do złożenia skargi. Stosownie do art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W przypadku wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia - braku właściwej reprezentacji, termin trzymiesięczny biegnie od dnia, w którym strona dowidziała się o orzeczeniu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 134/12 przyznał A. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu dnia 19 kwietnia 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. ustanowiła pełnomocnika w osobie r. pr. K. J. Następnie pełnomocnik w dniu 13 listopada 2012 r. zawiadomił Sąd, że nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w dniu 26 października 2012 r., którą przesłano do wiadomości skarżącemu w dniu 14 listopada 2014 r. (potwierdzenie nadania w aktach o sygn. VII SA/Wa 134/12 - k-124). Do pisma z dnia 13 listopada 2012 r. pr. K. J. dołączyła obszerną opinie o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, w której zostały przytoczone argumenty o zasadności tej opinii. Sąd przychylił się do zasadności sporządzonej opinii. Skarżący nie zgodził się z rzetelnie sporządzoną opinią z dnia 13 listopada przez r. pr. K. J. i żądał wznowienia postępowania. Pełnomocnik skarżącego sporządziła w dniu 28 kwietnia 2014 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Pełnomocnik po analizie akt sprawy oraz po spotkaniu ze skarżącym w dniu 28 kwietnia 2014 r. nie stwierdziła aby zachodziły przesłanki wymienione w art. 271, 272 i 273 § 1 p.p.s.a. Według r.pr. K. J. skarżący nie wskazał też okoliczności późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy ani wskazał ich we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania. Przedstawione okoliczności przekonują, że w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności motywujących pogląd o jej braku winy w uchybieniu terminu, co również potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. o sygn. akt I OZ 796/14. Ponieważ, jak zostało to już wyżej wskazane, w rozpatrywanej sprawie przekroczony został termin, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a., powoduje to konieczność odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.