IV SA/Wa 1326/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: - odmówić zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/16. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/16 odmówił skarżącej T. P. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych. Oceniając możliwości finansowe skarżącej, na podstawie złożonych przez nią oświadczeń, stwierdził, że nie ma podstaw do przyjęcia, że nie jest ona w stanie pokryć kosztów sądowych w jakiejkolwiek części. Zauważył bowiem, że dochody skarżącej i jej rodziny przewyższają deklarowane wydatki o prawie 540 zł., posiada oszczędności i uiściła wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu od niniejszego rozstrzygnięcia, postanowieniem z 5 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd podzielił ocenę referendarza, co do możliwości finansowych skarżącej. T. P. w piśmie z dnia 21 września 2016 r. ponownie zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy zarządzeniem z 13 października 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Referendarz poinformował skarżącą, że na urzędowym formularzu PPF należy wykazać zmianę okoliczności jakie zaszły w jej sytuacji majątkowej, które uzasadniałyby zmianę prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 sierpnia 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o tym, że zmianę okoliczności należy poprzeć stosownymi dokumentami. W dniu 2 listopada 2016 r. T. P. nadesłała formularz PPF, w którym oświadczyła, że jest chora, opiekuje się bratem, zaś jej córka wyprowadziła się z domu i mieszka w budynku, w którym nie ma podłączonej kanalizacji. Z oświadczenia skarżącej wynika, że wraz z bratem utrzymuje się z emerytur łącznej wysokości 3306 zł. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Badając przesłanki zastosowania w okolicznościach danej sprawy z art. 165 p.p.s.a. rozpoznający wniosek jest zobowiązany do porównania wniosku złożonego pierwotnie i argumentacji przywoływanej przez wnioskodawcę w toku pierwotnego postępowania o przyznanie prawa pomocy z powtórnym wnioskiem w tym zakresie (zob. m.in. postanowienia NSA: z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt. II OZ 132/14, z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 673/14, z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 336/14, z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 746/14 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem referendarza sądowego, przedstawione przez skarżącą w złożonym wniosku informacje nie pozwalają na uwzględnienie jej żądania dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie powołała istotnych, nowych i wiarygodnych okoliczności świadczących o pogorszeniu się jej sytuacji życiowej czy materialnej. Przede wszystkim podnieść należy za przywołanym postanowieniem, że skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz źródło dochodów w postaci emerytury. Ze wskazanych dochodów zaspokaja wszystkie niezbędne wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Skarżąca oświadczyła, że nie prowadzi córką wspólnego gospodarstwa domowego, w związku z czym budżet rodziny nie uwzględnia jej dochodów (1638 zł. miesięcznie). W ocenie referendarza sądowego to wyjaśnienie skarżącej budzi wątpliwości. Trzeba bowiem zauważyć, że nie uległa zmianie wysokość wydatków ma pożywienie i ubrania wskazanych przez wnioskodawczynię w "pierwszym" i "drugim" wniosku o przyznanie prawa pomocy (odpowiednio 1500 zł. i 500 zł.), a suma wymienionych, stałych wydatków (bez opału na zimę, ubezpieczenia, podatku i opłaty melioracyjnej) przewyższa dochody skarżącej i jej brata o ponad 100 zł. Skarżąca nie wyjaśniła na co przeznaczyła oszczędności (3000 zł.), które posiadała jeszcze w sierpniu 2016 r. Z akt sprawy nie wynika aby zalegała z jakimikolwiek płatnościami. Na bieżąca dokonuje niezbędnych zakupów i reguluje zobowiązania. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt i 2 w zw. z art. 165 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.