IV SA/Wa 1346/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przestrzegania wymagań ochrony środowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził wobec "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na terenie zabudowy jednorodzinnej szeregowej w [...] przy ul. [...], [...]: 1. Zapewnić systematyczne wywożenie ścieków z oczyszczalni wyłącznie przez firmę posiadającą wymagane zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy [...]; 2. Oczyścić rów melioracyjny "B" poniżej wylotu z oczyszczalni z nagromadzonych osadów w uzgodnieniu z Gminną Spółką Wodną [...], w terminie 14 dni od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego; 3. Przedłożyć Marszałkowi Województwa [...] zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska (za wprowadzenie ścieków do ziemi) w roku 2016; 4. Naliczyć i wnieść z należnymi odsetkami za zwłokę opłatę za wprowadzanie w roku 2016 ścieków do ziemi (rowu melioracyjnego "B") na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnych informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] kwietnia 2018 r. "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane powyżej zarządzenie pokontrolne. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia z argumentacją, że nie jest możliwe wykonanie nałożonych w nim obowiązków, ponieważ Spółka nie jest właścicielem ani nie eksploatuje oczyszczalni ścieków. Skoro Spółka obowiązków tych nie wykona, to istnieje realne zagrożenie sankcjami nie tylko pieniężnymi, ale też karnymi, a skutki takich sankcji są nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja, postanowienie czy inny akt lub czynność wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest tu spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawca nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do zaskarżonego zarządzenia i nałożonego obowiązku. Poza stwierdzeniem, że nałożonego zarządzeniem obowiązku nie wykona, bo nie jest ani właścicielem, ani nie eksploatuje oczyszczalni ścieków, co może spowodować nieodwracalne albo trudne do odwrócenia skutki w postaci nałożenia sankcji pieniężnych za niedopełnienie obowiązków, skarżąca nie wskazała żadnych merytorycznych argumentów, których istnienie pozwalałoby na uznanie, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia rzeczywiście narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tak ogólnikowa argumentacja wniosku nie wypełnia przesłanki z powołanego przepisu do zastosowania wobec skarżącej ochrony tymczasowej. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07; z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z dnia 18 stycznia 2018 r., II GZ 950/17 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.