IV SA/Wa 1359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie ustalenia dla G. L. (dalej "uczestnik postępowania") środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech kurników do chowu kurcząt brojlerów o liczbie stanowisk 33 264 szt. każdy w M., gmina D. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie tej decyzji narazi go na niepowetowaną szkodę w postaci niemożności zrealizowania własnej inwestycji, tj. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na maszyny rolnicze w zabudowie zagrodowej. Skarżący podkreślił, że realizacja tej inwestycji uzależniona jest od treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1997 r. SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanego wniosku, na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż wniosek został skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i został przez organ rozpoznany negatywnie, to w piśmie z 7 czerwca 2017 r. skarżący podtrzymał ten wniosek przed Sądem (k.32). Dalej, mając na uwadze przedmiot wniosku, tj. decyzję wydaną w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia Sąd stanął na stanowisku, że decyzja ta nie zawiera waloru wykonalności. Rozstrzygnięcie to określa jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Decyzja ta samodzielnie nie daje podstawy do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a jedynie jest aktem wymaganym przez ustawodawcę na tym etapie procesu inwestycyjnego. Dopiero kolejne stadia tego procesu, w szczególności uzyskanie pozwolenia na budowę, mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie wiąże się z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom postępowań administracyjnych przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 maja 2009 r., II OSK 715/09, 27 stycznia 2011 r., II OZ 28/11, z 24 maja 2012 r. II OZ 431/12, 1 sierpnia 2013 r., II OSK 2904/12 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie orzekającym w pełni je podziela. Powyższego stanowiska nie podważa okoliczność podniesiona przez skarżącego, że zaskarżona decyzja ograniczy możliwość uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy na nieruchomości stanowiącej jego własność. Z pola widzenia nie może umknąć fakt, że - po pierwsze - decyzja o ustaleniu warunków zabudowy służy potwierdzeniu, że konkretna inwestycja na konkretnej nieruchomości z uwagi na spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) może być zrealizowana oraz po wtóre, że decyzja ta nie rodzi nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 powołanej ustawy). Decyzja ta ma charakter deklaratywny i stanowi tylko jeden z etapów procesu inwestycyjnego. Co więcej, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, podobnie jak decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, nie przesądza w żadnym wypadku o tym, czy przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku i samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Z kopii załączonego do skargi projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy nie wynika natomiast, wbrew temu co wywodzi skarżący, że niemożliwa jest realizacja inwestycja w zakresie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na maszyny rolnicze w zabudowie zagrodowej. W świetle powyższego zdaniem Sądu objęte wnioskiem rozstrzygnięcie nie wywołuje następstw, które powodowałyby zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków lub znaczącej szkody po stronie skarżącego. Obawa, iż rozpoczęcia procesu inwestycyjnego przez uczestnika postępowania przy ewentualnym ograniczeniu zamierzenia inwestycyjnego skarżącego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.