IV SA/Wa 1393/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W piśmie z dnia 26 marca 2009 r. J. M. zwrócił się do Starosty P. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o treści żądanej " Starostwo Powiatowe w P. zaświadcza, że Akt Własności Ziemi nr [...] wydany na nazwisko W. J. zgodnie z wpisem "P." jest jedynym AWZ w zasobie Starostwa Powiatowego w P. wydanym we wsi P.". W uzasadnieniu wskazał, że zaświadczenie to będzie dowodem przed Sądem Okręgowym O. – sygn. akt [...], Sądem Rejonowym w P. sygn. akt [...] i w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W. sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. (nr [...]) Starosta P. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści z tego powodu, że w Starostwie Powiatowym w P. nie ma dokumentu potwierdzającego, że wymieniony wyżej akt własności ziemi sporządzony na nazwisko W. J. został wydany we wsi P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. M., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że w tym konkretnym przypadku należało ustalić, czy wnioskodawca o wydanie zaświadczenia żądnej treści ubiegał się ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego w rozumieniu art. 217 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem organu w żądaniu skarżącego nie można dopatrzyć się interesu prawnego a jedynie interesu faktycznego, polegającego na potrzebie uzyskania stosownych informacji od organu o fakcie, który jest mu od dawna znany. Skarżący jest w posiadaniu kserokopii dwóch aktów własności ziemi opatrzonych tą samą datą, wystawionych we wsi P. na to samo nazwisko – W. J., lecz dotyczących różnych nieruchomości, jeden - działki nr [...], zaś drugi – działki nr [...]. Wynika z tego, że skarżącemu wiadomo o istnieniu obu dokumentów, a nadto skarżący od lat przed różnymi organami podważa wiarygodność jednego z nich. Samo przeświadczenie skarżącego, iż działka nr [...] powinna stanowić jego własność nie świadczy o jego interesie prawnym w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Zaświadczenie, o które ubiega się skarżący nie dotyczy jego, lecz zupełnie innej osoby – W. J.. Skarżący nie wykazał następstwa prawnego, czy też pełnomocnictwa, tym samym swojego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia w sprawie W. J.. Oznacza to, że nie było możliwe wydanie zaświadczenia o wskazanej przez niego treści. Organ podkreślił, że zaświadczenie nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że interes prawny zapewnia mu Ustawa Zasadnicza w art.64, oczekuje więc informacji nie co do określenia stanu prawnego, gdyż ten określają dokumenty K.W. [...] Sądu Rejonowego w P.. Kolegium, zdaniem skarżącego naruszyło art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa, gdyż przed wydaniem postanowienia powinno przeprowadzić odrębne postępowanie wyjaśniające. Skarżący wskazał, że Prokuratura Rejonowa w P. w sprawie o sygn. akt [...] postanowieniem umorzyła śledztwo, jednocześnie informując, że dokumenty geodezyjne fałszował były pracownik starostwa. Prokuratura nie informowała właściwych urzędów o ustaleniu fałszowaniu dokumentów ich depozytów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodało nadto, że wbrew zarzutom skargi, nie naruszyło przepisów postępowania, podkreślając, iż postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony, nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Nietrafne jest stanowisko skarżącego, iż jego interes prawny wynika wprost z art. 64 Konstytucji RP, gdyż odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści nie naruszyła ani nie ograniczyła prawa własności skarżącego, co w myśl ust. 3 ww. art. 64 może nastąpić tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności, dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje organ administracji publicznej na żądanie osoby ubiegającej się o takie zaświadczenie w sytuacjach, gdy: bądź przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1 § 2 art. 217 k.p.a.), bądź osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2 § 2 art. 217 k.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest wszczynane na podstawie żądania osoby uprawnionej. Zatem organ administracji w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeżeli organ stwierdzi, że osoba ubiegająca się nie ma tego interesu - odmawia wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści ( czyt. Z. Janowicz,. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" PWN 1999 s. 506- 507; J. Borkowski w: " Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" CH BECK 2006 s. 818 nb 4, 5). Nadto z art. 218 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku, gdy o wydanie zaświadczenia ubiega się osoba ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać zaświadczenie o ile chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Warunkiem, zatem, wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści było wykazanie się przez skarżącego interesem prawnym, w szczególności, że zaświadczenie miałoby dotyczyć dwóch aktów nadania ziemi wydanych w dniu [...] marca 1976 r. przez Naczelnika Gminy P. na rzecz W. J., z których jeden dotyczy działki nr [...], a drugi działki nr [...]. w urzędowym potwierdzeniu opisanych faktów. Takiego interesu skarżący, jak słusznie przyjął organ odwoławczy, nie posiada, ponieważ nie wykazał, że jest następcą prawnym W. J., jak również, że działa z jego pełnomocnictwa lub jego spadkobierców. Wnioskodawca nie ma więc interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Takiego interesu prawnego po stronie wnioskodawcy nie sposób wyprowadzić z tego, że we wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 26 marca 2009r. podał, że zaświadczenie to będzie dowodem w sprawach przed Sądem Okręgowym w O. – sygn. akt [...], Sądem Rejonowym w P. sygn. akt [...] i w Prokuraturze Rejonowej w W. sygn. akt [...], w sytuacji gdy nie wykazał, że postępowania te dotyczą wymienionych wyżej aktów własności ziemi, i że skarżący miał obowiązek przedłożyć na żądanie sądu lub prokuratury potwierdzoną informację, iż w zasobie Starostwa Powiatowego w P. znajduje się tylko jeden akt własności ziemi nr [...] wydany na nazwisko W. J. w P. w dniu [...] marca 1976 r. Wymaga podkreślenia, iż zaświadczenie ma potwierdzić tylko istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Informacje te mogą być wprawdzie - zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. - uzupełnione przez przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, które spełnia jednak pomocniczą tylko rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, wynikającej przede wszystkim z danych wskazanych w art. 218 § 1 K.p.a. Należy przy tym stwierdzić, że zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych spornych kwestii. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że "jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem nie jest możliwe" ( por. wyrok NSA z dnia 30 września 2009r. sygn. akt I OSK 1430/09, dostępny w internecie). W ocenie Sądu, z taką sytuacją sporną mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarżący podejmuje działania w celu wykazania, że przysługuje mu tytuł własności do jednej z działek, wskazanych ww. aktach własności ziemi nadanych w 1976 roku na własność W. J.. Stąd też, Sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa odmową wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści . Tryb określony w przepisach art. 217-219 k.p.a. nie dotyczy bowiem udzielania informacji, ale opartej na interesie prawnym strony lub wymaganej przez przepis prawa potrzeby uzyskania urzędowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego (vide: wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 22.11.1996 r., I S.A./Wr 14296, Lex nr 27384). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.