IV SA/Wa 1400/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w N. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów oddala skargę Minister Środowiska decyzją z [...] marca 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 2 oraz art. 134 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r. poz. 21 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania spółki M. S.A., N. [...], gm. K., utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa D. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], o odmowie zatwierdzenia opracowanej w styczniu 2015r. instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z wydzieloną kwaterą przeznaczoną do składowania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, zlokalizowanego w W. przy ul. G. [...], wraz z zabezpieczeniem roszczeń w formie polisy ubezpieczeniowej w wysokości 50 000 PLN (słownie: pięćdziesiąt tysięcy zł.) z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku, w związku z prowadzeniem przedmiotowego składowiska odpadów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w odwołaniu strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 134 pkt 2 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i chybione przyjęcie, iż zarządzający składowiskiem odpadów powinien legitymować się pozwoleniem na budowę, w sytuacji gdy pozwolenie na budowę jest decyzją jednorazową, której prawidłowość potwierdza następnie pozwolenie na użytkowanie, którym Skarżący się legitymuje, co w pełni umożliwia weryfikację prawidłowości funkcjonowania składowiska odpadów, czego jednakże organ I instancji zaniechał; 2. art. 134 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez jego wykładnię i przekroczenie granic sprawy administracyjnej na skutek podjęcia czynności wykraczających poza zakres właściwości organu I instancji, celem wykazania zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub środowiska, podczas gdy art. 129 ustawy o odpadach szczegółowo wskazuje, jakie elementy powinien zawierać wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję i tylko w takim zakresie organ I instancji uprawniony był do działania; 3. art. 129 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 125 ustawy o odpadach, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż wysokość zabezpieczenia roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku i ich naprawie, w związku z prowadzeniem składowiska odpadów powinna odpowiadać rzeczywistej wysokości ewentualnych kosztów akcji ratowniczych i zapobiegawczych, podczas gdy omawiane postanowienia ustawy takiego wskaźnika nie zawierają, co w rezultacie doprowadziło do chybionego przyjęcia przez organ I instancji, iż zaproponowane zabezpieczenie nie pozwoli na pokrycie szkód; 4. art. 10 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie i wadliwe przyjęcie, iż Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału w sprawie, podczas gdy skarżąca skutecznie wypowiedziała się w sprawie, czego organ I instancji wadliwie nie uwzględnił. Minister Środowiska rozpatrując sprawę na wstępie wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt. II OSK 3163/14, oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 412/14. W takiej sytuacji ustalenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu są wiążące. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustalił m.in., "że w prawie administracyjnym co do zasady dominuje powszechnie uznawana zasada nieprzenoszalności (sukcesji) uprawnień wynikających z zezwoleń objętych decyzjami administracyjnymi skorelowana z brzmieniem art. 552 k.c.", przytaczając w tym zakresie orzecznictwo sądów (wyroki: z dnia 20 lutego 2007 r. II OSK 350/06, z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10). Sąd nie podzielił również poglądu prezentowanego przez skarżącą, że ogólna zasada nieprzenoszalności na gruncie prawa publicznego uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji zostaje "przełamana" w art. 552 k.c. Jednoznacznie Sąd stwierdził, że jeżeli ustawodawca dopuszcza tego rodzaju sukcesję, to wprowadza w tym celu odpowiednie uregulowanie. Dokonując analizy zarzutów podnoszonych w skardze Sąd ustalił także, że "na gruncie Prawa budowalnego takie uregulowanie odnośnie pozwolenia na budowę wprowadza przepis art. 40, który określa warunki i formę przeniesienia praw i obowiązków w tym zakresie. Należy zatem przyjąć, że tylko w ten sposób może dojść do przeniesienia praw i obowiązków wynikających z decyzji udzielającej pozwolenia na budowę składowiska odpadów. Nie może więc być mowy o "automatycznym" przejściu praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia, na podmiot zainteresowany przejęciem pozwolenia na budowę takiego składowiska. (...) Nie jest więc możliwa cesja tego uprawnienia (obowiązku) na rzecz innego podmiotu. Indywidualny akt prawny o charakterze podmiotowym wyłączony jest - co do zasady - z obrotu cywilnoprawnego (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1991 r. IV SA 1377/90, ONSA 1991,nr 2, poz.37, NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2007 r. H OSK 350/06 , LEX nr 344615)". W tym zakresie Sąd przywołał orzecznictwo sądów oraz komentarze dotyczące art. 552 k.c. W kontekście tych rozważań Sąd stwierdził, że "Co do zasady, organ odwoławczy trafnie wskazał również, że przepis art. 155 k.p.a. nie może stanowić podstawy dla zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z przepisem art. 155 k.p.a. zmiana decyzji ostatecznej jest możliwa wtedy, gdy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny. Takim przepisem szczególnym, wyłączającym stosowanie art. 155 k.p.a. w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 36a Prawa budowlanego. Nie ulega też wątpliwości, że przepis art. 36 a nie może mieć zastosowania w odniesieniu do robót już zrealizowanych. W konsekwencji nie jest więc w ogóle możliwa zmiana decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy roboty budowalne zostały już zrealizowane (por. NSA w wyroku z dnia 9 października 2013 r" II OSK 1102/12 zawierającym rozważania dotyczące możliwości stosowania art. 155 k.p.a. i 36 a Prawa budowlanego do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę). W takiej sytuacji podnoszony przez skarżącą fakt zakończenia budowy składowiska odpadów, również wskazywałby na brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, stwierdzenie skarżącej co do zakończenia procesu inwestycyjnego nie jest tak oczywiste. Przywołana w skardze decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2001 r. (zmieniona w 2002 r. na podstawie art. 155 k.p.a. co do adresata), udzielała bowiem pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania wszystkich robót objętych pozwoleniem na budowę, pod warunkiem wykonania tych robót w zakreślonych terminach i zobowiązywała jednocześnie inwestora do uzyskania ostatecznego pozwolenia na użytkowanie. Nie dokonując w tym miejscu oceny tej decyzji (nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania), stwierdzić należy, że z chwilą ostateczności wywołała ona skutek w niej określony tj. zezwalała na przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ale jednocześnie nakazywała wykonanie określonych w niej czynności i uzyskania ostatecznego pozwolenia na użytkowanie. Wydanie takiej decyzji wskazuje, że ustalony na etapie jej wydania zakres wykonanych robót budowlanych i spełnionych warunków nie pokrywał się z zakresem robót i warunków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro zaś w aktach sprawy brak ostatecznego pozwolenia na użytkowanie (nie powołuje się również na nie skarżąca) to okoliczności te negują twierdzenie strony o zakończeniu budowy składowiska odpadów". Dalej, Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że "zmiana decyzji o którą wnioskowała nie odnosi się do warunków pozwolenia na budowę. Terminy zakończenia składowania odpadów oraz zakończenia rekultywacji, wprowadzone do decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska odpadów w drodze zmiany dokonanej aktem z dnia [...] grudnia 2000 r., stanową bowiem element pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, że materialnoprawną podstawą ich ustalenia była ustawa z 1997 r. o odpadach. Wynika to wprost z treści art. 22 przywołanej ustawy o odpadach, w którym ustawodawca zobowiązał organ architektoniczno-budowlany do określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę wymagań zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska, ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich oraz określenia sposobu i terminu rekultywacji terenu składowiska odpadów. Przedstawione wyżej wymagania obejmują w szczególności określenie sposobu i terminu docelowego zagospodarowania terenu składowiska odpadów. W przepisie tym wskazano więc dodatkowe szczegółowe uwarunkowania podlegające obowiązkowemu ustaleniu w decyzji o pozwoleniu na budowę dla składowiska odpadów. Ww. przepis, podobnie jak art. 36 ustawy - Prawo budowlane stanowi zatem przepis szczególny określający składniki decyzji o pozwoleniu na budowę dla składowiska odpadów". Należy przy tym zauważyć, że "Przepis art. 36 p.b. wymienia elementy, jakie powinna zawierać decyzja o pozwoleniu na budowę, a których zamieszczenie może okazać się być konieczne w danej sprawie ze względu na rodzaj inwestycji. Nie można jednak uznać, aby określony w nim katalog był zamknięty i wyznaczał jedyne elementy takiej decyzji, bowiem tych należy poszukiwać również w innych przepisach p.b., a sam art. 36 p.b. uzależnia wprost zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę określonych postanowień od zaistniałej w konkretnej sprawie potrzeby." (tak NSA w wyroku z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 632/11; Lex nr 1212285). Uwagę zwraca także zbieżne z tym poglądem stanowisko komentatora ustawy - Prawo budowlane, wskazującego, że "w art. 36 ust. 1 stworzono możliwość uwzględniania w pozwoleniu na budowę szczególnych wymagań, które powinny obowiązywać przy prowadzeniu działalności budowlanej, związanej z realizacją zamierzenia budowlanego inwestora. Zakres tych szczególnych wymagań może być szeroki i zależny od rodzaju inwestycji, miejsca jej realizacji i innych jej indywidualnych cech. Mogą to być sprawy bezpieczeństwa na terenie budowy i w toku jej prowadzenia lub potrzeb ładu przestrzennego i porządku prawnego, wynikającego z prawa budowlanego i innych ustaw stosowanych w budownictwie" (E. Radziszewski: Prawo budowlane, Przepisy i Komentarz, Warszawa 2006). Powyższe wypowiedzi potwierdzają, że ze względu na charakter inwestycji jaką jest składowisko odpadów, szczególne wymagania dla jej realizacji wynikają również z ustawy o odpadach. Tego rodzaju regulacje zawarte były w ustawie z 1997 r. obowiązującej w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. Ustalenia wynikające z tej decyzji w zakresie w jakim strona domaga się zmiany stanowią więc warunki pozwolenia na budowę." Minister wskazał, iż przytoczenie treści uzasadnienia wyroku, było konieczne w celu skonstatowania, że prawidłowe jest ustalenie Marszałka Województwa D., że na Spółkę nie zostały przeniesione prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia na budowę składowiska odpadów oraz warunkowego pozwolenia na użytkowanie tego składowiska odpadów. Nie ulega również wątpliwości, że Spółka nie posiada ostatecznego pozwolenia na użytkowanie (nie zostało ono doręczone, ani na etapie ww. postępowania administracyjnosądowego zakończonego ww. wyrokiem NSA, ani też na etapie przedmiotowego postępowania. Minister stwierdził, iż wobec powyższych wyjaśnień zarzuty strony dotyczące kwestii posiadania wskutek sukcesji decyzji administracyjnych, wynikających z przepisów Prawa budowlanego, nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z poczynionych ustaleń wynika, że Spółka przez cały okres zarządzania nie posiadała decyzji związanej z eksploatacją przedmiotowego składowiska. Wskazać trzeba, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt. II SA/Wr 573/13, oddalił skargę na decyzji SKO, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji P. Miasta W. z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], którą zatwierdzono bez uwag "Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne obejmującą kwatery, II, III i IV z wydzieloną kwaterą nr II przeznaczoną na składowanie odpadów zawierających azbest, zlokalizowanego w W. przy ul. G. [...]." Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt. II OSK 388/15, zakończyło się także postępowanie dotyczące umorzenia przez Ministra Środowiska postępowania w przedmiocie odmowy zatwierdzenia Spółce instrukcji eksploatacji w/w składowiska odpadów. Minister stwierdził, iż skoro terminy ustalone w zakresie możliwości składowania do dnia [...] grudnia 2012 r. oraz zakończenia rekultywacji do dnia [...] grudnia 2015 r. już upłynęły, to Spółka podczas całej eksploatacji omawianego obiektu, działała bez wymaganej prawem decyzji. Przechodząc do kolejnych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe składowisko odpadów usytuowane jest na działkach nr [...],[...] i [...], w bezpośrednim sąsiedztwie którego (na działkach o nr ew. [...],[...]) usytuowana jest inna instalacja Strony Zakład Recyklingu Odpadów. Poza sporem jest, że obiekt ten został usytuowany na terenie nieczynnego stawu osadowego wód popłuczkowych - mułów powęglowych na P. M. przy ul. G. [...]. Organ wyjaśnił, że właściwości mułów powęglowych, na których usytuowany jest przedmiotowy obiekt mają charakter obiektywny. Spółka w postępowaniu dotyczącym zamknięcia tego obiektu przedłożyła "Ekspertyzę – dotyczącą właściwości, fizycznych mechanicznych i chemicznych zgromadzonych w dolnym zbiorniku osadowym przy ul. G. w W. i możliwości składowania w nim niektórych rodzajów odpadów zaliczanych do odpadów niebezpiecznych". Z tego względu niezrozumiały jest zarzut "pozaprawnego" i niewiążącego stronę odwoływania się przez Marszałka Województwa D. do tej ekspertyzy. Wbrew stanowisku Spółki wiedza na ten temat jest powszechnie dostępna, poprzez literaturę publikowaną przez ośrodki naukowo-badawcze, uczelnie czy instytuty (publikacje dostępne są również na stronach internetowych). Właściwości mułów powęglowych wskazane ww. ekspertyzie stanowią wyłącznie potwierdzenie obiektywnych właściwości tego materiału. Minister wskazał, iż z technicznego punktu widzenia składowisko to obejmuje obszar zagłębienia terenowego, którego docelowe rzędne wynoszą 494 m n.p.m. od strony wschodniej i 495 od strony zachodniej. Obiekt posiada całkowita pojemność o wartości 371 830,80 m3, w podziale na 4 kwatery: kwatera nr I - 121 684,8 m3, kwatera nr II 74 889,0 m3 (kwatera przeznaczona do składowania odpadów zawierających azbest', kwatera nr III - 89 700,0 m3 oraz kwatera nr IV - 85 557,0 m3. Minister podzielił obawy organu I instancji co do pojemności kwatery nr III i parametrów technicznych jej uszczelnienia, z tego powodu, że jedynie w tym miejscu (tj. na kwaterze nr DI) dostępne są muły powęglowe. Wprawdzie Spółka zapewnia, że w zakresie pozwolenia zintegrowanego nie korzysta z mułów powęglowych lecz nie potwierdziła tego żadnymi dowodami, jak również nie wykazała, że do wykonania warstwy ekranującej kwaterę nr II zamierza użyć odpadów mułów powęglowych pochodzących spoza dostępnych na kwaterze nr III. W ocenie Ministra niezasadny jest zarzut, że organ I instancji przekroczył granice sprawy administracyjnej, gdyż powinien ograniczyć się do jedynie sprawdzenia elementów wniosku z treścią art. 129 w/w ustawy o odpadach. Zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów nie ogranicza się do sprawdzenia wniosku i automatycznego jej zatwierdzenia. Bez dokonania analizy w aspekcie spełniania przez obiekt wymogów wynikających z obowiązującego prawa, w tym m.in. z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów, a także ustalenia braku istnienia przesłanek wymienionych w art. 134 ustawy o odpadach, niemożliwym jest wydanie prawidłowej decyzji w przedmiocie prowadzenia składowiska odpadów. Organ wyjaśnił, iż kwestie dotyczące zgodnego z prawem prowadzenia składowiska odpadów były przedmiotem wyjaśnień w uprzednim rozstrzygnięciu Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w tym m.in. w odniesieniu do składowania odpadów zawierających azbest, parametrów technicznych powierzchni składowania odpadów niebezpiecznych oraz możliwości nieselektywnego składowania określonych rodzajów odpadów. Minister podkreślił, iż dyrektywa Rady 1991/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999r. w sprawie składowania odpadów (Dz. Urz. WE L 182), w tym odpadów zwierających azbest nie uległa zmianie. Materia dotycząca deponowania odpadów zwierających azbest w okresie od wydanego pozwolenia na budowę tego składowiska odpadów regulowana była rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998r. w sprawie szczegółowych zasad usuwania, wykorzystania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 145, poz. 942). Zgodnie z § 16 ust. 4 tego rozporządzenia składowanie odpadów azbestu (o kodach klasyfikacyjnych 17 01 05 - odpady materiałów budowlanych zawierających azbest i 17 06 01 - materiały izolacyjne zawierające azbest) - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 grudnia 1997 r. w sprawie klasyfikacji odpadów Dz.U. nr 162, poz. 1135) powinno być zakończone na poziomie 2 m poniżej poziomu otoczenia, a następnie składowisko należy wypełnić ziemią do powierzchni terenu. Podany powyżej sposób zakończenia składowania odpadów zwierających azbest znalazł odzwierciedlenie w § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz.U. Nr 61, poz. 549, ze zm. w 2009r. Dz.U. nr 39, poz. 320) i w § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. poz. 523). Minister stwierdził, iż z analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji niewątpliwie wynika, że odpady zawierające azbest zostały zdeponowane z naruszeniem wymogów wynikających z mocy prawa, tj. nie tylko z przekroczeniem powierzchni ekspozycyjnej, ale również zostały wypiętrzone ponad powierzchnię otaczającego terenu na co wskazują przekroje 2-2' i 3-3' obiektu, oraz prawidłowo wykonane przez organ I instancji obliczenia. O tym, że doszło do zdeponowania tych odpadów powyżej rzędnych otaczającego terenu świadczy również argument Spółki dotyczący zamiaru przykrycia tej kwatery 3 m. warstwą ziemi. Organ wskazał, że gdyby składowanie odpadów zawierających azbest zakończyło się zgodnie z wymaganiami prawa tj. 2 m pod powierzchnia terenu, to brak byłoby jakichkolwiek podstaw merytorycznych do stosowania - jak to strona podnosi w odwołaniu - bardziej rygorystycznych rozwiązań. Strona doskonale zdawała i zdaje sobie sprawę z faktu dokonanego przekroczenia prawa w odniesieniu do tej kwatery. Minister wyjaśnił, iż bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi zamknięcie tej kwatery jest objęte odrębnym postępowaniem administracyjnym. Organ wskazał, iż również na kwaterze nr II przedmiotowego składowiska odpadów doszło do przekroczenia wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002r. w sprawie rodzajów odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny (Dz.U. nr 191, poz. 1595). Kwestia braku możliwości wspólnego składowania odpadów oznaczonych kodami 17 06 01*,17 06 05* z innymi rodzajami odpadów z grupy 16 była przedmiotem wyjaśniań organu ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. O trwałym przekraczaniu prawa w zakresie eksploatacji kwatery II świadczą, udokumentowane dane składane przez Spółkę do Wojewódzkiego Systemu Odpadowego (WSO), jak również ustalenia kontroli nr [...] przeprowadzonej przez D. WIOŚ przy udziale przedstawicieli organu I instancji - odkryte płyty azbestu falistego, brak przykrycia warstwami izolacyjnymi. Przedstawionego obrazu kwatery nr II nie wyjaśniają twierdzenia Spółki, że wady eksploatacyjne były skutkiem pożaru, skoro sama wskazuje, że pożarem objętym była jej inna instalacja, a więc wskutek pożaru nie mogły ulec "odkryciu" niezabezpieczone przez nią odpady azbestu. W odniesieniu do naruszenia § 16 ust. 6 w/w rozporządzenia w sprawie składowisk odpadów dotyczącego 15% udziału warstw izolacyjnych w stosunku do ilości odpadów unieszkodliwianych, Minister wyjaśnić, iż wbrew opinii Spółki izolowanie od siebie poszczególnych warstw unieszkodliwianych odpadów jest typowym prowadzeniem składowiska i to w sposób korzystny dla środowiska. Celem warstwy izolacyjnej jest nie tylko zapobieganie rozwiewaniu się odpadów, ale również bezpieczne z punktu widzenia technicznego prowadzenie składowiska odpadów. Otóż rolą warstwy izolacyjnej jest między innymi stateczne zachowanie się bryły obiektu. Stateczność bryły z geotechnicznego punktu widzenia zapewniana jest poprzez każdorazowe przykrycie zdeponowanych - unieszkodliwianych odpadów warstwą izolacyjną; przy czym procentowy udział odpadów unieszkodliwianych do warstwy izolacyjnej powinien mieć charakter stały. Oznacza to przyjęcie, że po każdej warstwie zdeponowanych odpadów układana powinna być przyjęta stała grubość warstwy izolacyjnej. Naprzemienne układanie warstw tj. prowadzenie składowiska w układzie "tortowym" oznacza, że np. po ułożeniu 2 m warstwy odpadów unieszkodliwianych, układana jest warstwa izolacyjna o maksymalnej grubości 0,30m (15% z 2m), po której kolejno układane są naprzemiennie następne warstwy. Organ stwierdził, iż takie warstwowe prowadzenie obiektu, tj. ze stałym procentowym udziałem poszczególnych warstw do siebie, daje gwarancję bezpiecznej eksploatacji obiektu, w tym jego osiadania, braku wód zastoiskowych etc. oraz bezpiecznego zachowania bryły po jej zamknięciu. W ocenie organu niewiarygodne są wyjaśnienia strony w zakresie ustaleń dotyczących zdeponowania odpadów medycznych. Otóż składowaniu podlegają odpady, których w żaden inny sposób nie udało się odzyskać lub unieszkodliwić (art. 18 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach). Nawet gdyby producent wenflonów i złączek, które wykonywane są z wysokojakościowych tworzyw sztucznych w kontrolowanych warunkach, zgłosił chęć zdeponowania ich na składowisku odpadów, to zarządzający powinien odmówić ich przyjęcia, gdyż powinny być one przekazane do odzysku (w tym recyklingu). Fakt ujawnienia obecności takich odpadów oraz innych takich jak np. igły, których istnienie strona pomija milczeniem oraz przeprowadzone w tym zakresie badania przez laboratorium posiadające akredytację PCA jednoznacznie, w opinii organu podważają wiarygodność złożonych przez stronę w tym zakresie wyjaśnień, tym bardziej w kontekście stwierdzonych drobnoustrojów oraz podsumowania dokonanego przez to laboratorium. Wymienione wyżej odpady ujawnione na kwaterze nr III podczas kontroli, stanowiąc odpady medyczne i weterynaryjne wraz z innymi odpadami, w tym odpadami biodegradowalnymi (zgniła marchew i jabłka), nie mogą być przyjmowane do składowania, gdyż ich składowanie jest niedopuszczalne (odpady medyczne i weterynaryjne) lub objęte są zakazem, o którym stanowi art. 122 ust. 1 w/w ustawy o odpadach (odpady biodegradowalne). Ponadto podczas prowadzonej kontroli ujawniono, że na kwaterze tej deponowano odpady o kodach: 16 01 12 (Okładziny hamulcowe inne niż wymienione w 16 01 11), 16 03 04 (Nieorganiczne odpady inne niż wymienione w 16 03 03, 16 03 80), 17 03 80 (Odpadowa papa), 17 06 04 (Materiały izolacyjne inne niż wymienione w 17 06 01 i 17 06 03), 17 09 04 (Zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03),19 02 06 (Szlamy z fizykochemicznej przeróbki odpadów inne niż wymienione w 19 02 05), 19 08 14 (Szlamy z innego niż biologiczne oczyszczania ścieków przemysłowych inne niż wymienione w 19 08 13), 19 09 05 (Nasycone lub zużyte żywice jonowymienne), oraz 19 12 12 (Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11) o łącznej ilości 283,048 Mg, co jak słusznie zauważa organ I instancji, jest niewłaściwe zarówno z punktu widzenia ww. "Ekspertyzy dotyczącej właściwości fizycznych, mechanicznych i chemicznych odpadów powęglowych" oraz sprzeczne z ww. rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny. Organ wskazał, iż Spółka nadto przyznała, że na kwaterze tej zdeponowała odpady o kodzie 16 82 02, następnie przykryła, co w jej opinii w pełni zabezpiecza te odpady przed zmieszaniem z innymi deponowanymi na tej kwaterze odpadami z grupy 19. Stanowiska tego organ nie podzielił, podkreślając, iż zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie rodzajów odpadów które mogą być składowane w sposób nieselektywny, w sposób nieselektywny mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne w ramach poszczególnych grup albo (...). Skoro więc na kwaterze nr III mogłyby być składowane odpady z grupy 19, to z całą pewnością nie mogą być na niej składowane odpady pochodzące z innych grup. Umieszczenie odpadów z innych grup na tej kwaterze pozostaje więc w jawnej sprzeczności z brzmieniem tego przepisu. W ocenie organu Spółka dopuszcza się całkowitej dowolności w składowania na kwaterze nr III ujawnionych podczas kontroli i wskazanych przez organ I instancji rodzajów odpadów, lekceważąc w całej rozciągłości wszystkie obowiązujące przepisy prawa i to niezależnie od faktu, że eksploatuje te kwaterę bez zatwierdzonej instrukcji eksploatacji. Minister stwierdził, iż strona w sposób nieuprawniony podważa wiedzę i kompetencje organu I instancji w zakresie nieprawidłowo wykonanego drenażu obiektu oraz poczynione w tym zakresie ustalenia kontroli. Wbrew zarzutom Spółki, istniejący na omawianym obiekcie system drenażowy jest sprzeczny z przepisem § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie składowisk - ze względu na fakt, iż jest on wspólny dla kwatery nr II składowiska odpadów, na którym składowano odpady niebezpieczne z pozostałymi kwaterami obiektu, na których deponowane były (i są) odpady inne niż niebezpieczne, jak również z § 5 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawie składowisk odpadów - ze względu na brak wykonania drenażu zboczy. Organ podkreślił, iż strona nie podważa ustaleń oraz faktu, że wskutek deponowania na kwaterze nr II składowiska odpadów doszło do składowania odpadów nie tylko azbestu oznaczonego kodami 17 06 05*, co skutecznie uniemożliwia zastosowanie odstępstwa, o którym stanowi § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Spółka posiadając wiedzę co do sprzecznego z prawem prowadzenia tego obiektu, nie dokonała i nie dokonuje jakichkolwiek działań w celu dostosowania się do wymogów wynikających z przepisów prawa. Co więcej eksploatując kwaterę nr III omawianego składowiska odpadów, dokonuje przykrycia drenażu warstwą mułów powęglowych, które jak wskazano powyżej posiadają współczynnik filtracji k 1,0 x 10 -8. Fakt ten potwierdza kierownik składowiska. Zastosowanie tego materiału (mułów powęglowych) zamiast materiału o współczynniku filtracji k 1,0 x 10 -4 powodując kolmatację, czyni drenaż zupełnie nieskutecznym (nie spełniającym funkcji odpływu wód odciekowych). Stwierdzone podczas kontroli zastoiska odcieków stanowią jednoznaczne potwierdzenie wadliwości drenażu. Minister wskazał, iż z informacji Komendy Miejskiej Straży Pożarnej w W. wynika, że w okresie od 2002 r do [...] lipca 2015 r. podejmowała interwencję aż 29 razy z powodu pożarów, przy czym 10 akcji spowodowanych było podpaleniem, 4 akcje spowodowane były z przyczyn nieustalonych, 11 akcji spowodowanych było samozapłonem, 1 akcja z przyczyn innych, 1 akcja spowodowana była nieprzestrzeganiem reżimów technologicznych, 1 akcja spowodowana była zwarciem instalacji elektrycznej w maszynie do rozdrabniania, 1 akcja jest w trakcie ustalania jej przyczyny. Organ podkreślił, iż skoro 11 interwencji spowodowanych było samozapłonem, to istnieją wiarygodne podstawy do stwierdzenia obecności odpadów o właściwościach łatwopalnych, lub też, że teren ten z racji jego posadowienia na obszarze załadowania mułów powęglowych powinien być wykluczony z możliwości składowania na nim odpadów. Organ stwierdził, iż z obszaru zapożarowania należy wyłączyć kwaterę nr II składowiska odpadów, gdyż na niej deponowane są odpady azbestu ( odpady niepalne). Nadto fakt, że aż 10 interwencji spowodowanych było podpaleniem prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że obiekt ten nie jest należycie zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych. Za słuszne Minister uznał w tym zakresie stanowisko organu I instancji, że w tej kwestii naruszony został § 9 rozporządzenia w sprawie składowisk odpadów. Natomiast argument Strony, że zatrudnia ona licencjonowaną firmę ochroniarską, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że składowisko odpadów jest zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych, skoro ustalenia Straży Pożarnej w tej materii są jednoznaczne. Minister stwierdził, iż wbrew zarzutom strony, doszło do naruszenia art. 104 ust. 1 ustawy o odpadach z powodu magazynowania odpadów oznaczonych kodem 19 08 05. Strona przyznaje w odwołaniu, że dopiero w dniu [...] września 2015 r. dokonała przetransportowania tych odpadów na kwaterę nr I, jak również ich rozplantowania. Organ podkreślił, iż pożar na jednej instalacji, nie zwalniał strony z prawidłowego postępowania z odpadami, które na bieżąco powinna odzyskiwać na zamkniętej kwaterze nr IV przedmiotowego składowiska odpadów. Minister podzielił stanowisko Marszałka w kwestii braku możliwości skorzystania z odstępstwa, o którym stanowi § 30 w/w rozporządzenia w sprawie składowisk w związku z brakiem wykazania przez Spółkę negatywnego oddziaływania składowiska na wody podziemne. Zgodził się również z organem I instancji, iż z powodu stwierdzonych naruszeń na przedmiotowym obiekcie ustalona w polisie ubezpieczeniowej kwota 50 000 zł. jest niewystarczająca dla pokrycia szkód w środowisku. Organ odwoławczy stwierdził, że dotychczasowa eksploatacja obiektu, w tym w szczególności kwatery nr II (kwatery na której składowano odpady niebezpieczne zawierające azbest), która nie została jeszcze zamknięta, odbywała się bez wymaganej prawem decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Nadto bieżąca eksploatacja kwatery nr III przedmiotowego składowiska odpadów, która odbywa się również bez ww. decyzji, za to z naruszeniem prawa, uzasadnia stwierdzenie, że wobec braku jakichkolwiek reakcji i wyjaśnień Spółki w tej kwestii, proponowane przez nią zabezpieczenie trudno uznać za niebudzące wątpliwości. Podsumowując, organ odwoławczy podkreślił, że składowisko odpadów jest obiektem budowlanym, który swoje docelowe parametry techniczne ( projektowane maksymalne rzędne) osiąga wskutek eksploatacji, czyli zapełniania poszczególnych kwater składowiska odpadami. W celu zabezpieczenia środowiska - warstwy uszczelniające oraz drenaż obiektu projektowane są w taki sposób, aby "udźwignąć" ciężar docelowo deponowanych na określonych rzędnych, określonych rodzajów odpadów, dla których projektowano dane składowisko odpadów. Biorąc pod uwagę, że każdy rodzaj odpadu posiada charakterystyczny dla siebie ciężar właściwy, zauważyć należy, że każdy m3 danego rodzaju odpadu charakteryzuje się określoną masą (wagą). Zaprojektowanie zabezpieczenia środowiska oraz drenażu składowiska odpadów polega więc na dokonaniu matematycznych przeliczeń, dla maksymalnych obciążeń wypełnionego określonymi rodzajami odpadów obiektu do określonych jego rzędnych, tak aby wykonane warstwy uszczelniające oraz drenaż nie uległy uszkodzeniu nawet podczas końcowej eksploatacji obiektu i jego zamykania. Przekroczenie rzędnych składowania odpadów w oczywisty sposób powoduje zwiększenie ciężaru zdeponowanych odpadów, a tym samym nacisku na w/w warstwy, prowadząc do ich bezpowrotnego uszkodzenia. Zaprojektowanie odrębnych systemów drenażu dla kwater na których deponowane są odpady niebezpieczne i dla kwater na których składowane są odpady inne niż niebezpieczne ma swoje uzasadnienie nie tylko prawne lecz również merytoryczne. Otóż, poprzez odrębność zaprojektowanych i sprawnych systemów, nie dochodzi do mieszania się wód odciekowych infiltrujących dane kwatery, przez co zawarte w odpadach niebezpiecznych substancje niebezpieczne nie mieszają się z substancjami pochodzącymi z odpadów innych niż niebezpieczne. Natomiast w przypadku przekroczenia rzędnych deponowania odpadów azbestu, z jego wypiętrzeniem ponad rzędne otaczającego terenu, może dojść w konsekwencji wskutek erozji wietrznej lub osunięcia się skarp (np. wskutek deszczów ulewnych) do odsłonięcia azbestu, a tym samym do uwolnienia jego włókien do środowiska. Sytuacja taka może mieć miejsce nawet wiele lat po zakończeniu eksploatacji obiektu. W analizowanej sprawie, w ocenie Ministra, doszło do ewidentnych przekroczeń zarówno w zakresie systemu istniejącego drenażu jak też rzędnych w zakresie deponowania odpadów azbestu. Doszło również do naruszenia w zakresie deponowania na kwaterze przeznaczonej do składowania azbestu poprzez składowanie na niej innych rodzajów odpadów. W chwili obecnej Spółka eksploatując kwaterę nr III składowiska odpadów, teoretycznie przeznaczoną do składowania odpadów z grupy 19, deponuje na niej zakazane do składowania odpady biodegradowalne, odpady medyczne oraz odpady z innych grup. W konstatacji Minister stwierdził, iż w wyniku przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie nie mogła zapaść decyzja odmienna od analizowanej. Marszałek Województwa D. dołożył wszelkich starań, gromadząc materiał dowodowy, uczestnicząc w kontroli oraz dokonując w sposób niezwykle wnikliwy rozważań aspektów merytorycznych i prawnych celem wydania prawidłowej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M. S.A. z siedzibą w N. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 75 1 k.p.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a., poprzez uznanie ustaleń poczynionych przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 412/14, za wiążące na gruncie niniejszej sprawy administracyjnej, pomimo że orzeczenie zapadło na gruncie innej sprawy; 2. art. 134 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2013 r. o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że każdoczesny władający składowiskiem odpadów powinien legitymować się pozwoleniem na budowę w sytuacji, kiedy pozwolenie jest decyzją jednorazową, której prawidłowość potwierdza wydane następnie pozwolenie na użytkowanie, którym skarżąca się legitymuje, co w pełni umożliwia weryfikację funkcjonowania składowiska odpadów, czego jednakże organ II instancji zaniechał; 3. art. 134 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż hipotetyczne i potencjalne naruszenie szczegółowych norm w zakresie gospodarki odpadami i prowadzenia składowiska jest wystarczające dla przyjęcia, że sposób prowadzenia składowiska odpadów mogły powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska, w sytuacji, kiedy ustalenia organu II instancji odwołują się do ustaleń poczynionych w innych sprawach administracyjnych na gruncie uprzednio obowiązującego stanu prawnego, a w związku z tym nie są miarodajne dla procedowanego wniosku i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co zostało całkowicie pominięte przez organ II instancji; 4. Art. 129 ust. 2 pkt 3 w zw. z art.125 ustawy o odpadach, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wysokość zabezpieczenia roszczeń z tytułu negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w związku z prowadzeniem składowiska odpadów powinna odpowiadać rzeczywistej wysokości ewentualnych kosztów akcji ratowniczych i zapobiegawczych, podczas gdy omawiane postanowienia ustawy takiego wskaźnika nie zawierają, co w rezultacie doprowadziło do chybionego przyjęcia, że zaproponowane zabezpieczenie nie pozwoli na pokrycie szkód; 5. art. 15 i 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i oparcie się w tym zakresie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji, a także poprzez brak rozpoznania sprawy administracyjnej, lecz ograniczeniu się do polemiki z zarzutami podniesionymi przez skarżącą w odwołaniu, co skutkowało pozbawieniem skarżącej uprawnienia do dwukrotnego, całościowego i wyczerpującego zweryfikowania sprawy w toku postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm. ; dalej jako p.p.s.a..) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa D. z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów z dwóch powodów, uznając na podstawie art. 134 ustawy o odpadach, że sposób prowadzenia składowiska odpadów jest sprzeczny z pozwoleniem na budowę ( pkt 2), jak również, że sposób prowadzenia składowiska odpadów mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 3). W oparciu o analizę zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego, w ocenie Sądu, nie można nie zgodzić się z organami obu instancji co do zaistnienia negatywnej przesłanki zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, o której stanowi powołany wyżej pkt 2 art. 134 ustawy o odpadach. Trafne jest stanowisko organów, iż w świetle wiążącego prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 412/14, skarżąca Spółka nie dysponuje pozwoleniem na budowę, obejmującym adaptację nieczynnego stawu osadowego na P. M. przy ul. G. w W. na składowisko odpadów przemysłowych. Nie doszło bowiem do skutecznego przeniesienia na Spółkę pozwolenia wydanego w dniu [...] czerwca 1992 r. na rzecz K. W. K. "W." w likwidacji, przeniesionego następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. na Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]", a dalej na firmę J. M. M decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Wskazana decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. zmieniona została decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2000 r., zgodnie z którą składowanie odpadów przy ul. G. w W. należało zakończyć do dnia [...] grudnia 2012 r. W takiej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że brak jest podstaw do zatwierdzenia instrukcji dla składowiska, na którym po tej dacie odpady nie powinny być już składowane. Nie może ujść uwadze, że powyższy termin zakończenia składowania odpadów został powtórzony przez Prezydenta W. w decyzji z dnia [...] marca 2001 r., udzielającej warunkowego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego składowiska dla firmy J. M. M., zmienionej następnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Podkreślenia wymaga, że skarżąca Spółka, jak słusznie stwierdziły organy, nie dysponuje również pozwoleniem na użytkowanie przedmiotowego składowiska odpadów, bowiem wskazane wyżej pozwolenie z dnia [...] marca 2001 r. nie zostało dotychczas na skarżącą skutecznie przeniesione. Zauważyć przy tym należy, że wspomniana decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2001 r. zmieniona decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. WSA we W. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...], oddalił skargę M. S.A. na ww. decyzję [...]WINB, jednakże jej wykonanie zostało wstrzymane postanowieniem NSA z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 856/17. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sytuacji gdy skarżąca Spółka nie legitymuje się pozwoleniem na budowę składowiska odpadów, jak również pozwoleniem na jego użytkowanie, to wedle treści pkt 2 art. 134 ustawy o odpadach zachodziły podstawy do odmowy zatwierdzenia instrukcji prowadzenia odpadów. Jeszcze raz należy podkreślić, iż zgodnie z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie udzielonych Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "[...]", przeniesionym następnie na firmę J. M. M., zakończenie składowania odpadów na tymże składowisku miało nastąpić w terminie do [...] grudnia 2012 r., zaś zakończenie jego rekultywacji w terminie do dnia [...] grudnia 2015 r. Tymczasem skarżąca Spółka przedkłada w dniu [...] stycznia 2015 r. do zatwierdzenia instrukcję prowadzenia składowiska odpadów opracowaną w styczniu 2015 r., a więc po upływie daty do której składowisko to powinno funkcjonować, nie dysponując przy tym wydanym na jej rzecz pozwoleniem na budowę, a które jest niezbędne do dokonania oceny czy wskazany w instrukcji sposób składowania odpadów nie pozostaje w sprzeczności w tym pozwoleniem. Z treści art. 134 ustawy wynika, że do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów wystarczające jest ustalenie, że w danej sprawie zaistniała chociażby jedna z przesłanek wymienionych w pkt 1 do 4 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie organy również uznały, że zachodzi druga przesłanka z pkt 3 art. 134 ustawy do odmowy zatwierdzenia przedłożonej instrukcji prowadzenia przedmiotowego składowiska odpadów. Składowisko odpadów jest instalacją w rozumieniu ustawy prawo ochrony środowiska. Sposób prowadzenia instalacji w postaci składowiska odpadów regulują przepisy ustawy o odpadach oraz rozporządzeń wykonawczych, w konsekwencji prowadzący składowisko odpadów musi spełniać wymagania wynikające z tych aktów prawnych. Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że skarżąca Spółka jako zarządzająca składowiskiem odpadów dopuściła się podczas eksploatacji przedmiotowego składowiska odpadów naruszenia przepisów regulujących sposób i zasady składowania odpadów. Tymczasem zarządzający składowiskiem odpadów jest podmiotem odpowiedzialnym za prawidłowe składowanie odpadów. Skoro w niniejszej sprawie organy stwierdziły naruszenie przez Spółkę przepisów ustawy o odpadach i przepisów wykonawczych wydanych do tej ustawy, to zasadnie odmówiły zatwierdzenia instrukcji prowadzenia skaldowska odpadów, gdyż wobec stwierdzonych naruszeń wskazany w instrukcji sposób składowania odpadów mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły i uzasadniały istotne w sprawie okoliczności, co też znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych decyzjach. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.