IV SA/Wa 1405/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego I. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 1, art. 2, ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu w dniu 20 lutego 2015 r. odwołań: A. B., I. S. reprezentowanych przez radcę prawnego I. O., R. R., J. M., A. G., M. B., I. U., A. G., J. M., M. N., od decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 2,0 MW, składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr [...] - obręb [...], gmina [...], utrzymało ww decyzję w mocy. Powołaną wyżej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] S.A. z siedzibą w [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 2,0 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr [...] - obręb [...], gmina [...]. Inwestycja obejmuje budowę elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy do 2,0 MW, wysokości wieży od 90 do 105 m i maksymalnej mocy akustycznej 105,8 dB. W decyzji określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Ze względu na znaczną odległość od granicy państwa wykluczono możliwość występowania transgranicznego oddziaływania na środowisko i nie przewidziano ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Stwierdzono konieczność przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego awifauny i nietoperzy przez okres co najmniej 3 lat od momentu uruchomienia farmy, według stosownych wytycznych, a wyniki monitoringu porealizacyjnego w postaci raportów, miałyby być rokrocznie przedstawiane RDOŚ oraz Wójtowi Gminy [...]. Organ I instancji wskazał, iż przeprowadził, przed wydaniem ww decyzji, procedurę udziału społeczeństwa i dokonał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzyskano odpowiednie uzgodnienia z innymi organami. Inwestor ustosunkował się do uwag i wniosków wniesionych w ramach konsultacji społecznych dotyczących odległości inwestycji od zabudowań mieszkalnych, powołanych przez inwestora opinii naukowych, nadmiernego hałasu akustycznego na terenach chronionych, oddziaływania infradźwięków na zdrowie ludzkie, efektu stroboskopowego, bezpieczeństwa ruchu lotniczego oraz wpływu inwestycji na środowisko. Również Wójt wskazał iż, na potrzeby przygotowania raportu, wykonano symulację akustyczną, w której oszacowano zasięg ponadnormatywnego hałasu, z której wynika, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia poziomów hałasu na granicy z zabudową chronioną, określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 roku, poz.112). Organ I instancji uznał również za konieczne nałożenie obowiązku dokonania stosownej analizy porealizacyjnej. Ostatecznie Wójt Gminy [...] stwierdził, że nie ma przeszkód do pełnej akceptacji wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia, zaś sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia został wykonany zgodnie z wymogami ustawy i przeszedł pozytywną weryfikację w organach niezależnych od inwestora. Teren przedmiotowej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] zmienionym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 roku. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na terenach oznaczonych w planie symbolem R-1 (tereny rolnicze - grunty orne). Zgodnie z § 108 ust. 1 pkt 1 mpzp. na powyższych terenach zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych. Z powyższego zakazu wyłączono obiekty obsługi technicznej gminy. Zgodnie z § 5 pkt 1 mpzp. obiektem obsługi technicznej gminy jest, wszelkie zagospodarowanie, zabudowa oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Zgodnie z § 30 miejscowego planu, dopuszczalna jest lokalizacja masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z odrębnych przepisów. Wójt Gminy [...] stwierdził zgodność przedsięwzięcia z ww miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy uznając, iż planowana inwestycja elektrowni wiatrowej stanowi obiekt infrastruktury i obsługi technicznej gminy i może zostać zlokalizowana na dz. nr 35 - obręb [...]. Od przedmiotowej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyły strony postępowania: A. B., I. S. (dwaj pierwsi reprezentowani przez radcę prawnego I. O.), R. R., J. M., A. G., M. B., I. U., A. G., J. M., M. N., zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66, art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7 kpa, art. 28 kpa. Odwołujący domagali się uchylenia decyzji Wójta i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenia ww decyzji w całości i wydania orzeczenia o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu odwołania wskazali na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem powołując się na zapis § 108 ust 1 planu, zakazujący na terenach oznaczonych symbolami R-1 i R-2 lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko. Podnieśli również, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie może być zaliczane do obsługi technicznej gminy, w myśl § 5 pkt 11 mpzp. Wszelkie obiekty służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb danej społeczności mają charakter inwestycji celu publicznego wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, natomiast przedmiotowa inwestycja nie jest niezbędna do prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, a służy realizacji ekonomicznych interesów inwestora przez co nie posiada charakteru inwestycji publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 roku, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu decyzji podniosło, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się możliwość realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej oraz masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z przepisów odrębnych i norm (§ 30 mpzp.). Analizując przebieg postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji Kolegium nie dopatrzyło się wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. Uznało, iż zgromadzona dokumentacja była zgodna z prawnymi wymogami, w sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, inwestor przedstawił Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie nie spowoduje przekroczenia norm jakościowych przewidzianych w polskim prawodawstwie. W toku postępowania uzyskano wymagane opinie, w tym także pozytywnie zaopiniowany został Raport przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w [...] oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Zarówno organy opiniujące jak i organ I instancji słusznie uznały że raport wypełnia ustawowe wymogi. Stronom zapewniony został czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Umożliwiono również społeczeństwu udział w postępowaniu i zgłaszanie na stosownym etapie uwag i wniosków. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuprawnionego podziału zamierzenia inwestycyjnego, Kolegium podniosło, iż inwestycja na działce nr 35 nie jest powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami, planowanymi w sąsiedztwie, jest od nich niezależna i stanowi całość zamierzenia budowlanego. Toczy się też z wniosku odmiennego podmiotu i połączenie jej z innymi postępowaniami toczącymi się w sprawie innych zamierzeń jest niedopuszczalne. Ustawodawca przewidział jednakże tego typu sytuacje, nakazując zbadanie i uwzględnienie w Raporcie oceny skumulowanego działania z innymi inwestycjami, co w niniejszej sprawie uczyniono. Kolegium nadto nie dostrzegło naruszenia przez organ I instancji art. 7 Kpa, gdyż dogłębnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy oraz załatwiano sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym świadczą nałożone na inwestora obowiązki związane z analizą porealizacyjną i monitoringiem. Skargę na ww decyzję wniósł do tut. Sądu wniósł A. B. i I. S., reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. I. O.. Z uwagi na nie dołączenie do skargi pełnomocnictwa udzielonego ww pełnomocnikowi przez A. B. i nie uzupełnienie tego braku w terminie przez Sąd wyznaczonym, tut. Sąd postanowieniem z dnia 29 maja 2015 roku odrzucił skargę A. B.. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust.l, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) przez ich niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie; - Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. 2014 poz. 112 ze zm. ) przez ich niewłaściwe zastosowanie; przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 7 K.p.a. przez jego niezastosowanie; - art. 28 K.p.a. w zw. z art. 40 ust. ł k.p.a. lub art. 74 ust 3 UlOŚ przez ich niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie; - art. 138 § 1 pkt 1 i 138 § 2 K.p.a przez jego niezasadne zastosowanie. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie sądowej w dniu 30 października 2015 roku pełnomocnik skarżącego dodatkowo podniósł, iż w promieniu 2-3 kilometrów mają powstać maszty i w tym przedmiocie zostały wydane decyzje środowiskowe. Jako zarzut zostało podniesione nierozważenie przez organ kumulatywnego oddziaływania planowanych inwestycji. Uczestnik postępowania R. R. uszczegółowił wypowiedź pełnomocnika skarżącego wskazując, iż dwa z czterech wiatraków będą usytuowane w odległości 300-400 m, dwa pozostałe także i choć mają być realizowane przez różnych inwestorów to jednak na tej samej działce. Decyzje środowiskowe zostały zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych cyt. ustawy i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę przedmiotowych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww ustawy. Stosownie do art. 80 ust. 1 cyt. ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W myśl natomiast art. 80 ust. 2 ustawy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy, z treści którego wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócić przy tym należy uwagę, że ustawodawca wymaga w tym przypadku spełnienia warunku zgodności a nie innej jego postaci. Powyższe jest równoznaczne tezie, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Zaakcentować bowiem trzeba, iż stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. komentarz do art. 80 ustawy [w:] K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko). Podobne stanowisko wypracowało orzecznictwo na tle wcześniejszego analogicznego uregulowania zawartego w art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Po 942/09, Lex nr 618725, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Gd 851/08, Lex nr 519769, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 231/07, Lex nr 413505). Tym samym podkreślić należy, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w tymże postępowaniu winna być zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu a następnie wykazanie tego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób nie budzący wątpliwości, odpowiadający również wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie uchybiły powyższemu obowiązkowi. Analiza kwestionowanego rozstrzygnięcia, jak i je poprzedzającego, w kontekście zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że organy nie przeprowadziły rzetelnej oceny zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, co niewątpliwie w konsekwencji rzutowało na treść wydanej decyzji. Sprzeczność zamierzonego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego w chwili orzekania przez organy administracyjne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była przez skarżącego podnoszona również w odwołaniu, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podobnie jak i Wójt nie uwzględnili zawartej w nim argumentacji, stojąc na stanowisku dopuszczalności przedmiotowej inwestycji paragrafem 30 planu - zezwalającym na lokalizację masztów elektrowni wiatrowych, jednocześnie jednak bez wskazania konkretnego ich umiejscowienia. Warto zauważyć, że w judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego nie można akceptować takiej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którą każde urządzenie, które spełniałoby kryteria urządzenia elektroenergetycznego, mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową przeznaczenia terenu (por. wyrok NSA z 9.02.2011 r. II OSK 238/10, opublik. CBOSA). Wyrok powyższy został zaaprobowany w literaturze (por. glosę M. Nowickiego, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 5 /2011, s. 177-180). A zatem zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 cyt. ustawy z 2008 r., kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2013 r, sygn. II OSK 2628/11 LEX nr 1337407). W orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym np. przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 września 2010 r., II SA/Lu 335/10, LEX nr 753782, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 marca 2011 r., II SA/Łd 1441/10, LEX nr 994167). Stanowisko to, podziela także tut. Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie. Jest ono również akceptowane przez doktrynę. Należy nadto wskazać, iż przepis art. 4. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jasno wskazuje, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie ma tu miejsca na dowolność interpretacji ani tym bardziej na pominiecie niektórych zapisów mpzp. Paragraf 106 i 107 przedmiotowego planu miejscowego stanowi, iż tereny oznaczone symbolami R-1 i R-2 przeznacza się na realizację i utrzymanie funkcji związanych z rolnictwem, przy czym teren R-1 (na którym ma być zrealizowana projektowana elektrownia wiatrowa) to tereny gruntów ornych. Zgodnie z § 108 ust. 1 planu, na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia R-1, R-2, wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej gminy i chowu lub hodowli zwierząt w liczbie większej niż 240 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem: tymczasowego wykorzystywania terenów do produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej nie wymagającej zagospodarowania terenu związanego z prowadzeniem jakichkolwiek robót budowlanych, tymczasowego zagospodarowania w formie terenów zieleni miejskiej. Nadto lokalizowania obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu i zanieczyszczaniem powietrza, gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych. Należy zatem stwierdzić, iż przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej przez prywatny podmiot w celu realizacji własnej komercyjnej działalności w żaden sposób nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy w rozumieniu § 5 pkt 11 mpzp. Zapis ten stanowi, że przez obiekty obsługi technicznej gminy należy rozumieć wszelkie zagospodarowanie, zabudowę oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Tym niemniej jednak bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz. 625 ze zm.) podnieść należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. A zatem nie ma żadnych przesłanek wskazujących, iż elektrownie wiatrowe jako obiekty wytwarzające energię są obiektami, w powyższym rozumieniu, infrastruktury technicznej gminy, również nie są niezbędne dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy, jak i nie stanowią inwestycji celu publicznego. Sąd w składzie orzekającym, po wnikliwej analizie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, doszedł do przekonania, iż wywód organów jakoby planowane zamierzenie było w pełni zgodne z postanowieniami przedmiotowego planu miejscowego nie zasługuje na aprobatę. Organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym w zakresie §5, §25, §30, §107 i § 108, w konsekwencji wydały decyzję z naruszeniem art. 80 ust. 2 cyt. ustawy. Nawet gdyby uznać, iż elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, to jednak ich realizacja musiałaby by wcześniej przewidziana postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy plan miejscowy natomiast takiej inwestycji nie przewiduje, zaś w kontekście paragrafu trzydziestego (§ 30) planu, stanowiącego o możliwości realizacji masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z przepisów odrębnych i norm, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż organ I instancji nie wykazał aby budowa farm wiatrowych była przewidziana w jakimkolwiek opracowaniu. W zapisach szczegółowych mpzp dotyczących rozwoju systemu zaopatrzenia w energię elektryczną nie ma mowy o lokalizacji farm wiatrowych jako obiektów służących zaspokajaniu potrzeb mieszkańców. W ocenie Sądu zasadnym jest stanowisko skarżącego, który powołał się również na § 25 i 28 mpzp. z rozdziału regulującego ogólne zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Zgodnie z treścią § 25 wszystkie obiekty i urządzenia obsługi technicznej, a w szczególności elektroenergetyczne zaleca się realizować zgodnie z opracowaniami dotyczącymi rozwoju gminnej infrastruktury technicznej, Organ I instancji jednak na takie nie wskazał. W zapisach szczegółowych mpzp dotyczących rozwoju systemu zaopatrzenia w energię elektryczną nie ma mowy o lokalizacji farm wiatrowych jako obiektów służących zaspokajaniu potrzeb mieszkańców. Skoro zatem plan miejscowy nie przewidział przeznaczenia terenu pod elektrownię wiatrową, gdyż za takie nie można uznać enigmatycznego postanowienia, zawartego w powołanym paragrafie 30-tym, to organ miał obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną uznając, że zamierzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przedmiotowym planem i przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem R-1. Należy również wskazać, iż zgodnie z powołanym wyżej orzecznictwem sądowo-administracyjnym, w sytuacji niezgodności badanego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, nie ma potrzeby dokonywania dalszej analizy pozostałych przesłanek niezbędnych do oceny prawidłowości wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, gdyż w takich okolicznościach "decyzja środowiskowa" niejako z urzędu powinna być negatywna. Reasumując, mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd uznał, że wniesiona skarga jest zasadna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i wydać w sprawie stosowne rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a., a w przedmiocie wykonalności decyzji z mocy art. 152 P.p.s.a. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku Nr [...].