IV SA/Wa 1408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - IV SA/Wa 1408/12 UZASADNIENIE E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy Z. do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła nieoznaczenie terenu, na którym leżą jej działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...],[...], [...], [...] i [...] jako strefy funkcjonalnej MN1, a przypisanie jej symbolu RP3 - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...].04.2012 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. (zwaną dalej - Studium). Pełnomocnik E. Sp. z o.o. (zwanej dalej skarżącą) nadmienił, że na skutek wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia prawa Rada podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...].06.2012 r.T odmawiającą uwzględnienia tego wezwania, doręczoną skarżącej [...].06.2012 r. Wobec tego E. Sp. z o.o, zaskarżyła Studium w części tekstowej i graficznej, dotyczącej wskazanych działek gruntu, których jest właścicielem, położonych w całości na terenie oznaczonym w Studium symbolem RP3 - strefa produkcji rolnej (obszary upraw rolnych narażone na erozję, położone w sąsiedztwie terenów zabudowanych lub przeznaczonych do zabudowy). Upatrywała naruszenia swego interesu prawnego, wywodzonego z prawa własności, w nieusytuowaniu jej wskazanych działek na obszarze oznaczonym w Studium symbolem MN1 - skupionego osadnictwa mieszkaniowego i istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością realizacji podstawowych usług. W konsekwencji spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Z. Nr [...] we wskazanej części, w odniesieniu do jej działek wymienionych w skardze. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej uchwale: - naruszenie art. 21 Konstytucji RP i art. 140 K.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p. - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, ograniczające prawo własności skarżącej do jej działek, nieposiadających użyteczności rolnej, a położonych w sąsiedztwie terenów oznaczonych symbolem MN1; - naruszenie art. 32 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie dyskryminujących kryteriów przy zmianie przeznaczenia wskazanych działek w Studium, w porównaniu z innymi podobnymi działkami (wąski pas gruntu o szerokości 40 m i długości 480 m), które oznaczono jako położone na obszarze MN2, gdy uprzednio miały symbol RP3; - naruszenie art. 10 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa przyjęcie, że sytuacja majątkowa Gminy Z., przejawiająca się brakiem możliwości przeznaczenia dodatkowych środków finansowych na budowę infrastruktury, mogła być przyczyną nieuwzględnienia wniosków skarżącej i przyjęcia uchwały w kształcie sprzecznym z jej wnioskami. Nieuzasadnione jest, w ocenie skarżącej, powoływanie się na plany budżetu Gminy na przyszłe lata, w których nie zostaną zarezerwowane środki potrzebne na rozbudowę tej infrastruktury. Rada Gminy Z. - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego przez reprezentującego ją Wójta Gminy - w odpowiedzi na skargę oraz jej uzupełnieniu wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do jej treści wskazała, iż do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym koniecznym jest wykazanie, że kwestionowane zapisy studium naruszyły interes prawny lub uprawnienie skarżącego i to aktualne, co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło. Podkreśliła, że studium określa kierunki zmian (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), podczas gdy plan ustala przeznaczenie terenów (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Rada podniosła, że normy studium mają charakter norm kierunkowych lub programowych, stanowią więc wiążące wytyczne dla organów planistycznych, nie oddziałują w sposób bezpośredni na sferę prawną właścicieli terenów. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi Rada: - wskazała, że uchwalone Studium nie zmieniło sytuacji prawnoplanistycznej wskazanych nieruchomości skarżącej. Podkreśliła, że określenie w Studium położenia przedmiotowych działek na obszarze oznaczonym symbolem RP3, nie zmienia ich obecnego przeznaczenia przewidzianego w obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z., zatwierdzonym uchwałą Rady nr [...] z dnia [...].04.2000 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). W planie tym przedmiotowe działki położone są bowiem również na obszarze oznaczonym symbolem R2. Zatem skarżone Studium zachowuje status quo w zakresie oznaczenia działek w stosunku do aktualnego planu miejscowego, a art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nakazuje uwzględnienie w studium uwarunkowań wynikających w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu; - nie zgodziła się z zarzutem zastosowania dyskryminujących kryteriów przy określaniu kierunków zmian polityki przestrzennej Gminy, bowiem kwestionowane działki skarżącej oraz działki oznaczone w Studium symbolem MN2 nie znajdowały się w analogicznej (porównywalnej) sytuacji faktycznej. Gmina na załączonym wypisie oraz wyrysie ze wskazanego planu wykazała, że działki obecnie oznaczone w Studium symbolem MN2 posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co ma znaczenie rozstrzygające dla określania terenów pod zabudowę mieszkaniową. Założeniem Studium było kształtowanie funkcji zabudowy jedynie dla obszarów wzdłuż istniejących dróg publicznych oraz zwartych kompleksów zabudowy z prawidłowym układem komunikacyjnym. Otoczenie zwartych kompleksów leśnych mają natomiast stanowić tereny otwarte (bez funkcji zabudowy). Przedmiotowe działki leżą na terenach stanowiących bezpośrednie otoczenie kompleksu leśnego oraz nie znajdują się w obszarze potencjalnej zwartej zabudowy w sąsiedztwie istniejących dróg publicznych. Uwagi skarżącej co do zmiany w Studium oznaczenia działek z symbolu RP3 na MN1, uwzględnione zostały natomiast co do działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej drogi publicznej. Rada wyjaśniła nadto, że nie doszło, wbrew zarzutowi skargi, do zastosowania dyskryminujących kryteriów przy zmianie przeznaczenia wskazanych działek skarżącej w Studium, w porównaniu z innymi podobnymi działkami (wąski pas gruntu o szerokości 40 m i długości 480 m), na którym oznaczono je symbolem MN2, bo w obecnym pianie nie noszą symbolu RP3, jak wywodzi skarga. Teren ten bowiem w obecnie obowiązującym planie ma symbol ZR - zabudowa rekreacyjna. Stąd w Studium przyporządkowano mu symbol MN2 - zabudowa rekreacyjna z możliwością zabudowy mieszkaniowej, by nie pogorszyć sytuacji ich właścicieli. Nie jest więc to należyty przykład dla wykazania owej dyskryminacji; - odnosząc się do zarzutu skargi, iż sytuacja finansowa Gminy nie mogła przesądzić o nadaniu terenowi skarżącej objętemu skargą symbolu RP3, pełnomocnik organu wyjaśnił, iż mogło to nastąpić z uwagi na ujęty w art. 10 ust. 1 u.p.z.p. otwarty charakter uwarunkowań, które należy uwzględnić w studium. Organ wywiódł, że Gmina może więc uwzględniać w studium także inne uwarunkowania, w tym uwarunkowania finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o obowiązujące przepisy i w granicach sprawy uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie dla skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest zatem nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i wykazanie jego naruszenia i to w sposób nie znajdujący uzasadnienia w obowiązującym prawie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego, przy czyn niekoniecznie interes prawny musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (por. m. in. wyrok NSA z 16.02.2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, publ. cbois.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19.06.2009r., sygn. akt II OSK 205/09). Niewątpliwie skarżąca, jako podmiot legitymujący się prawem własności do działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w całości w granicach administracyjnych Gminy Z., na terenie oznaczonym w Studium symbolem RP3, a więc objętych zakresem zaskarżonej uchwały - posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w nim przyjętych. Rozważenia wymaga zatem kwestia, czy kwestionowane zapisy Studium powodują naruszenie interesu prawnego skarżącej spółki. Dopiero gdyby zaistniały podstawy do przyjęcia takiego stanowiska, konieczne stałoby się ustalenie, czy naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, czy też go naruszyło. Ustalenie, czy zaskarżonym aktem doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, sprowadzającego się do odebrania lub ograniczenia służącej przysługującego jej prawa własności, wynikającego z przepisów prawa materialnego, należy rozpocząć od normy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Stanowi ona, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy sporządza - dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 i ust 3 oraz następne u.p.z.p.). Z kolei w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy rada gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 oraz art. 14 i następne u.p.z.p.). Plan miejscowy - stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. - jest aktem prawa miejscowego, w przeciwieństwie do studium, które - zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. - nie ma takiego charakteru, co trafnie podkreśliła Rada w swym pisemnym stanowisku. Niemniej jednak ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Uwzględniając ten fakt, nie można jednak zakładać - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2008r. (sygn. akt II OSK 1765/07) - że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy staje się aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oceniając więc naruszenie interesu prawnego skarżącej, które jest przesłanką dopuszczalności skargi opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, trzeba dostrzegać różnicę pomiędzy studium - jako aktem wewnętrznej polityki przestrzennej gminy, a aktem prawa miejscowego - jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego (por. wyroki NSA: z 26.02.2008r., sygn. akt II OSK 1765/07; z 2.07.2009r., sygn. akt II OSK 414/09, publ. baza orzecznictwa sądów administracyjnych dostępna w internecie). Sama możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącej nie jest wystarczającym kryterium zaskarżalności studium (stanowisko przyjęte przez NSA w powołanym wyroku z 26.02.2008 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, iż naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można upatrywać w naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez Sąd Administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony (por. wyrok NSA z 26.02.2008r.). Stanowisko to w pełni podziela skład rozpoznający niniejszą sprawę. W ocenie Sądu, nie można przyznać racji skarżącej, iż zaskarżone Studium ogranicza w sposób realny wykonywanie przysługującego jej prawa własności do wskazanych nieruchomości i w tym kontekście narusza jej interes prawny. Stwierdzenie to czyni zatem zbędnym ustalanie, czy wprowadzenie symbolu RP3 dla wskazanych działek skarżącej nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, a więc czy Gmina mogła uzasadniać to względami finansowymi w powołaniu na art. 10 ust. 1 u.p.z.p. Na wstępie rozważań prowadzących do wskazanego wniosku należy zauważyć, iż w skarżonym Studium symbol MN oznacza strefę mieszkaniową, a symbol RP - strefę produkcji rolnej. Na skutek uwag wniesionych przez skarżącą, część należących do niej działek, położonych na północ od przedmiotowych działek, których skarga dotyczy - oznaczonych zostało symbolem MN1, w miejsce uprzedniego RP3 (działki o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Rada rozpatrując w tym zakresie wniesione uwagi uwzględniła znaczną odległość tych działek od kompleksu leśnego oraz bliskie położenie względem istniejącej drogi gminnej oraz projektowanej drogi gminnej (rys. nr 2 do Studium - kierunki rozwoju systemu komunikacji). Pozostałe działki należące do skarżącej, których dotyczy przedmiotowa skarga na Studium, są jednak położone na innym terenie. Działki te leżą na terenach stanowiących bezpośrednie otoczenie kompleksu leśnego oraz nie znajdują się w obszarze potencjalnej zwartej zabudowy w sąsiedztwie istniejących dróg publicznych. Dla terenu, na którym się znajdują nie została zapewniona sieć komunikacyjna. Położone są w znacznej odległości zarówno od drogi gminnej istniejącej, jak i projektowanej. Dla realizacji zabudowy mieszkaniowej konieczne jest natomiast zapewnienie danemu terenowi dostępu do drogi publicznej. Kwestią mającą istotne znaczenie w kontekście zarzuconego naruszenia interesu prawnego skarżącej kwestionowanym zapisem Studium, określającym przedmiotowy teren symbolem RP3 - obszary upraw rolnych narażone na erozję, położone w sąsiedztwie terenów zabudowanych lub przeznaczonych do zabudowy jest ustalenie, czy określenie to przyjęte w Studium pogarsza sytuację skarżącej w stosunku do przeznaczenia tego terenu wynikającego z obowiązującego planu miejscowego, a więc aktualnego aktu prawa miejscowego. Studium stanowi, że na przedmiotowych działkach oznaczonych symbolem RP3 dopuszcza się lokalizowanie nowych siedlisk zabudowy zagrodowej, na działkach o pow. min. 1 ha, zalecając max. wysokość budynków do 10.0 m. W dotychczas obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z., zatwierdzonym uchwałą Rady nr [...] z dnia [...].04.2000 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) działki te również położone są na terenie rolnym, oznaczonym symbolem R2, dla którego plan przewiduje adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością uzupełnień i wymiany siedlisk oraz tworzenia nowych siedlisk. Skarżone Studium zachowuje zatem status quo w zakresie oznaczenia przedmiotowych działek w stosunku do aktualnego planu miejscowego. Spełniony został więc warunek wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nakazujący uwzględnienie w studium uwarunkowań wynikających w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia danego terenu. Stwierdzić wobec tego należy, iż obecne ich przeznaczenie odpowiada kwestionowanej funkcji tych działek przyjętej w Studium. Nie jest wobec tego uzasadnione stanowisko skarżącej, iż uchwała w skarżonej części wydana została z naruszeniem art. 21 Konstytucji RP i art. 140 K.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. Zarzut skargi sprowadza się w istocie do zarzutu, iż kwestionowany zapis Studium nie stwarza korzystniejszej możliwości zagospodarowania przedmiotowych działek, niż obecna wynikająca z ich przeznaczenia w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Przyczyny, dla których Rada Gminy nie przypisała obecnie temu terenowi oczekiwanego przez skarżącą symbolu MN1, zostały precyzyjnie wskazane i uzasadnione przez Radę w odpowiedzi na skargę, a także w tekście Studium. Nie jest także trafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie dyskryminujących kryteriów przy zmianie przeznaczenia wskazanych działek w Studium, w porównaniu z innymi podobnymi działkami, które oznaczono jako MN2, a uprzednio miały symbol RP3 (jako przykład przywołany został w szczególności wąski pas gruntu o szerokości 40 m i długości 480 m). Zasadnie, w ocenie Sądu, wywiodła Rada w odpowiedzi na skargę, iż obecnie obowiązujący plan nie oznaczył, wbrew twierdzeniom skargi, tego terenu jako RP3, a nosi on symbol ZR - zabudowa rekreacyjna. Z tego względu adekwatną funkcją dla tego terenu określoną w Studium stało się oznaczenie go symbolem MN2, obejmującym obszary zabudowy rekreacyjnej z możliwością przekształcenia na zabudowę mieszkaniową, lub mieszkaniowo-rekreacyjną. Wynikało to zatem z faktu, że według obowiązującego planu nie jest to strefa produkcji rolnej, a zabudowa rekreacyjna. Nadanie wskazanym działkom skarżącej kwestionowanej strefy funkcjonalnej (RP3) wynika zatem m. in. z tego, iż nie znajdowały się w analogicznej (porównywalnej) sytuacji faktycznej co działki oznaczone w Studium symbolem MN2. Gmina na załączonym wypisie oraz wyrysie z obowiązującego planu wykazała, że pozostałe działki, obecnie oznaczone w Studium symbolem MN2 posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co ma znaczenie rozstrzygające dla określania terenów pod zabudowę mieszkaniową. Rada wyjaśniła nadto, że założeniem Studium było kształtowanie funkcji zabudowy jedynie dla obszarów wzdłuż istniejących dróg publicznych oraz zwartych kompleksów zabudowy z prawidłowym układem komunikacyjnym. Otoczenie zwartych kompleksów leśnych mają natomiast stanowić tereny otwarte (bez funkcji zabudowy). Jak obrazuje załącznik graficzny Studium założenie to zostało przez Radę konsekwentnie zrealizowane. Z tej też przyczyny uwzględniono uwagi skarżącej co do jej działek położonych na północ, od będących przedmiotem zaskarżenia (o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]) i nadano im symbol MN1. Należy mieć nadto na uwadze, że nie zostały przez Radę uwzględnione również uwagi pozostałych właścicieli działek położonych na terenie, na którym znajdują się południowe działki skarżącej i działki te nadal w Studium, tak jak południowe działki skarżącej, są oznaczone symbolem RP3. Rada bowiem negatywnie rozpoznała także 18 innych uwag dotyczących zmiany określenia gruntów na symbol MN dla działek sąsiednich (por. uwagi od 51 do 68 - zał. nr 3 do skarżonej uchwały Rady z [...].04.2012 r., Nr [...]). Z tekstu Studium wynika, iż przy jego opracowywaniu uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju Gminy oraz stan prawny gruntów. W zakresie tym została przedstawiona stosowana analiza w Studium. Należy zatem stwierdzić, iż kontrolowane Studium poszanowało wszelkie wymogi i zasady kształtowania polityki przestrzennej, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Studium wyznacza kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. Wobec tego dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą kształtowały wraz z innymi przepisami sposób wykonywania przez skarżącą na jej nieruchomościach prawa własności. Sądowa kontrola, w celu ustalenia, czy naruszenie interesu prawnego skarżącej przepisami Studium było uprawnione, a więc przepisy obowiązującego prawa pozwalały na takie naruszenie, byłaby możliwa jedynie w razie wykazania, że rzeczywiście interes prawny skarżącej został kwestionowanymi zapisami Studium naruszony. W rozpatrywanej sprawie - jak zostało to uprzednio wykazane - tak się jednak nie stało. Zatem wobec wykazania, iż zaskarżonym aktem polityki przestrzennej gminy nie doszło do ograniczenia posiadanego przez skarżącą prawa własności w stosunku do opisanych nieruchomości, wskazanych w skardze oraz we wniosku o usuniecie naruszenia prawa, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Nie została przez to spełniona przesłanka dopuszczalności skargi wynikająca z art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec tego nie mogła być rozważana przez Sąd, w kontekście naruszenia przepisów prawa - zarzucona przez skarżącą wadliwość Studium, polegająca na nienadaniu części jej działek symbolu MN1, ze względu na sytuację finansową Gminy, jako wyraz naruszenia art. 10 ust. 1 u.p.z.p. przez Radę Gminy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270) - Sąd orzekł jak w sentencji.