IV SA/Wa 1422/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. G. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić I. G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Rada Miasta W. (dalej również jako: "Rada") podjęła w dniu [...] grudnia 2011 r. uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie [...] część I (zwaną dalej również: "uchwałą", "planem", "MPZP") W dniu 10 lutego 2015 r. I.G. (dalej również jako: "skarżąca") działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej: "u.s.g.", wezwała radę do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjęciem ww. uchwały, oraz wniosła o uchylenie uchwały w zakresie w jakim przewiduje ona możliwość drogi [...] na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...], m. W., w jednostce strukturalnej "9 KDD" oraz o wprowadzenie (przywrócenie) dla wskazanych działek funkcji terenu zieleni urządzonej – ZP. Skarżąca podniosła, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem nieruchomości budynkowej, znajdującej się na działkach o nr ewidencyjnym [...] i [...] i sąsiaduje od strony zachodniej z działkami nr [...] oraz [...]. Na powyższe wezwanie Rada nie udzieliła odpowiedzi. W dniu 3 kwietnia 2015 r. skarżąca wiosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę, zarzucając naruszenie: 1. zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, o których mowa w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), a to poprzez naruszenie: a. art. 17 pkt 10) i 13) upzp w ówczesnym brzmieniu, to jest poprzez zasadniczą zmianę postanowień MPZP pomiędzy projektem MPZP wyłożonym do publicznego wglądu a ostatecznie uchwalonym MPZP, w zakresie w którym, w wyniku uwzględnienia uwagi do planu, zmieniono przeznaczenie terenów działek nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...], m. W., z funkcji 13iZP - tereny zieleni urządzonej na drogę publiczną "[...]", przy czym brak było ponownego wyłożenia tak zmienionego projektu planu do publicznego wglądu; b. art. 17 pkt 13) w związku z art. 17 pkt 6) lit. b) upzp w brzmieniu na dzień uchwalania zaskarżonej uchwały, a to poprzez brak ponownego uzgodnienia z właściwymi organami dokonanej zmiany przeznaczenia powyższych działek po uwzględnieniu uwagi do planu, w tym w szczególności brak ponownego uzgodnienia z kluczowym organem w kwestii lokalizacji nowych dróg - Zarządem Dróg Miejskich w W., a także poprzez zignorowanie stanowisk organów uzgadniających i opiniujących, które uzgodniły projekt planu w pierwotnym brzmieniu (przed uwzględnieniem uwag), w którym to projekcie nie znajdowały się zapisy o umiejscowieniu drogi [...] na terenie działek ,nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...]; c. art. 15 ust. 1 UPZP w brzmieniu na dzień uchwalania zaskarżonej uchwały, a to poprzez brak zgodności uchwalonego MPZP z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwały nr [...] Rady m. W. z dnia [...] lipca 2001 r" Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] - Plan zagospodarowania m. W. z określeniem ustaleń wiążących gminy [...] przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o ustroju m. W. z dnia 15 marca 2002 r. pełnił funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W.) ("Studium") w zakresie, w jakim w MPZP przewidziano możliwość lokalizacji dróg i ulic na terenie działek nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...], podczas gdy uchwała o MPZP musi być bezwzględnie zgodna z postanowieniami studium; 2. art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2) UPZP, poprzez pozbawienie nieruchomości skarżącej jakiegokolwiek dostępu do terenów zielonych, a otoczenie jej ze wszystkich stron drogami dojazdowymi, co w konsekwencji powoduje, że koncepcja planistyczna przedmiotowego rejonu pozbawiona zostaje jakiejkolwiek logiki i ładu przestrzennego, pozwalając na bardzo ograniczone, pozbawione funkcjonalności, niedostosowane do otoczenia, uciążliwe dla skarżącej i dla innych właścicieli nieruchomości, zagospodarowanie tego obszaru. W związku z podniesionymi zarzutami, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 168 oraz § 129 pkt 5 lit a), § 130 pkt 5 lit a), § 133 pkt 4 lit a), § 135 pkt 5 lit a), § 140 pkt 5 lit a), § 146 pkt 3 lit c) zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim dotyczy ona działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...], m. W., w jednostce strukturalnej "9 KDD" oraz o zwrot kosztów postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w treści skargi na okoliczności tam wskazane (w załączeniu), ewentualnie o zażądanie od organu przedstawienia oryginałów albo udzielenia odpisów lub wyciągów z tych dokumentów, które to dokumenty znajdują się w posiadaniu organu i stanowią dokumentację prac planistycznych związaną z uchwaleniem MPZP w rozumieniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1587). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] w W., znajdującej się na działkach o nr ewidencyjnym [...] i [...] Nieruchomość ta, znajdująca się na działkach [...] i [...] (obręb geodezyjny [...] w dzielnicy [...]) sąsiaduje od strony zachodniej z działkami nr [...] oraz [...]. Teren tych działek stanowi obecnie teren zieleni z zadrzewieniami – jedyny teren zielony w okolicy, nieruchomość poza tym terem jest otoczona ze wszystkich stron drogami. Skarżąca podniosła, że projekt planu przewidywał dla działek [...] i [...] przeznaczenie 13iZP – "Tereny Zieleni Urządzonej". Projekt ten został wyłożony przez Prezydenta m. W. do publicznego wglądu w dniach od 22 kwietnia do 22 maja 2009 r. i na tym etapie również przewidywał na przedmiotowych działkach funkcję 13iZP. Projekt tren został uzgodniony m. in. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. pismem z dnia 2 marca 2009 r. nr [...] oraz Zarząd Dróg Miejskich w W. – pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r., nr [...]. Jednak ostatecznie uchwalony plan diametralnie różni się od projektu, który został udostępniony do publicznego wzglądu, m. in. teren zieleni urządzonej 13iZP stał się terenem projektowanej drogi [...]. Zmiany w zakresie usunięcia terenu zieleni urządzonej na działkach nr [...] i [...] i przeznaczenia go pod projektowaną drogę [...] dokonano wskutek złożonej uwagi do planu. Projekt planu po dokonanych zmianach wynikających z uwzględnienia uwag nie był ponownie wykładany do publicznego wglądu, nie był przedstawiony do ponownego uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w W., ani z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W., ani z właściwymi innymi organami, co w ocenie skarżącej stanowi rażące naruszenie art. 17 pkt 6 lit. b) w związku z art. 17 pkt 13 upzp i co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...], część I. Skarżąc zarzuciła także, że MPZP w zakresie, w jakim przewiduje możliwość lokalizacji drogi [...] na terenie działek nr [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...], dzielnica [...], był w momencie uchwalania niezgodny z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - uchwały nr [...] Rady m. W. z dnia [...] lipca 2001 r., Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] - Plan zagospodarowania m. W. z określeniem ustaleń wiążących gminy w. przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o ustroju m. W. z dnia 15 marca 2002 r. pełnił funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. Ponadto skarżąca dodała, że także aktualnie obowiązujące na tym terenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na wskazanych działkach możliwości lokalizacji dróg czy ulic. Wykazując swój interes prawny skarżąca stwierdziła, że plan narusza przysługujące jej prawo własności, zasady ładu przestrzennego ochrony środowiska, zasady współżycia społecznego oraz został sporządzony z brakiem poszanowania procedury planistycznej wynikającej z upzp. Skutkiem podjęcia ww. uchwały jest stworzenie nadmiernej uciążliwości dla nieruchomości, której jest właścicielem i współwłaścicielem, a jej dotychczasowy sposób zagospodarowania doznał ujemnych skutków w postaci otoczenia jej ze wszystkich stron drogami dojazdowymi, przeznaczając projektowane pasy zieleni na tereny komunikacji samochodowej. Skarżąca stwierdziła, że w wyniku uchwalenia ww. planu miejscowego doszło do naruszenia jej interesu prawnego wynikającego z tytułu prawa własności, w tym do nieuzasadnionego, nieproporcjonalnego i nadmiernego ograniczenia przysługującego jej prawa własności prywatnej, co pozostaje w sprzeczności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Skarżąca podkreśliła, że jej nieruchomość pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie i zakresie oddziaływania terenów, których dotyczyła zmiana MPZP (jej jedyne okna i balkon znajdować się będą bezpośrednio nad terenem projektowanej [...]). Cała nieruchomość, w której znajduje się mieszkanie skarżącej pełni funkcje mieszkaniowe. Odległość nieruchomości od planowanej [...] wynosić będzie zaledwie kilka metrów. W związku z tym, zdaniem skarżącej, na jej nieruchomość będzie oddziaływać szereg czynników negatywnych podczas realizacji inwestycji i podczas użytkowania inwestycji. W szczególności oddziaływania te to: - wzmożony ruch samochodów bezpośrednio przy nieruchomości, - możliwy wzmożony ruch pojazdów ciężkich, także w godzinach nocnych, podczas realizacji inwestycji, - całodobowy hałas emitowany przez samochody, motocykle i innych uczestników ruchu, - ponadnormatywne oddziaływania akustyczne w obrębie osiedla mieszkalnego przez całodobowy ruch pojazdów od każdej strony budynku, - zagrożenie bezpieczeństwa na drogach osiedlowych, - spadek komfortu życia, - spadek wartości mojej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi I.G. z uwagi na brak interesu skarżącej w niniejszej sprawie. Zdaniem organu skarżąca nie wskazała, na czym polegać miałby negatywny wpływ zapisów planu w zakresie ustaleń dla budynku 9 KDD na wykonywanie prawa własności – które skarżąca ma do lokalu w budynku znajdującym się w sąsiedztwie planowanej drogi. W ocenie organu przedstawione w skardze odziaływania należą do interesu faktycznego a nie interesu prawnego skarżącej, a ponadto oparte są na niczym nieuzasadnionych przypuszczeniach (np. co do ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego w obrębie osiedla mieszkaniowego). Rada stwierdziła także, że ani z art. 140 Kodeksu cywilnego ani też z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie wynika uprawnienie polegające na bezpośrednim sąsiadowaniu nieruchomości z terenami zielonymi. Tym bardziej w przypadku nieruchomości lokalowej nie ma żadnej normy prawnej dotyczącej "zapewnienia widoku na tereny zielone". Ponadto organ wyjaśnił, że droga dojazdowa 9KDD została ustalona na skutek wniesienia uwagi wniesionej przez firmę [...] spółka z o. o. , w trakcie wyłożenia planu do publicznego wglądu. Zdaniem organu uwzględnienie tej uwagi usprawniło w znaczny sposób dostęp komunikacyjny do terenów 13eMW/U/U-A, 13fMW9U, 13k MW(U) i 13 r MW(U) a wręcz umożliwiło dojazd do terenu Mr MW(U). W ocenie Rady zarzut skarżącej, że powyższa zmiana polegająca na wprowadzeniu w miejsce terenu 13iZP drogi dojazdowej 9KDD jest zmianą zasadniczą, wymagającą ponowienia uzgodnień i wyłożenia do publicznego wglądu, jest bezzasadny. Droga dojazdowa stanowi najniższą klasę dróg publicznych jej szerokość pasa wynosi jedynie 2,25 – 2,5 m, a dopuszczalna prędkość projektowana na drogach dojazdowych wynosi 30 km/godz. Przepis art. 17 pkt 6 lit b) upzp nakłada obowiązek uzgodnienia projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zdaniem organu, w przypadku drogi 9KDD nie zaistniała taka konieczność, ponieważ wprowadzenie drogi dojazdowej (najniższej klasy) z szerokim pasem zieleni jedynie usprawni sposób zagospodarowania tego terenu a nie obniży standardy życia mieszkańców. Rada stwierdziła także, że plan jest zgodny ze studium, ponieważ drogi dojazdowe i lokalne nie są przedmiotem ustaleń studium. Na rozprawie pełnomocnik reprezentujący Radę, w związku ze zmianami w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na wstępie stwierdzić należy, że skarżąca wyczerpała tryb zaskarżenia przewidziany w cytowanym wyżej przepisie i wniosła skargę po uprzednim wezwaniu Radu Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa, w przewidzianym ustawowo terminie sześćdziesięciu dni, liczonym od dnia wniesienia wezwania. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (stanowiącego akt prawa miejscowego) wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 Sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nadała przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwanie w dniu 6 lutego 2015 r., zaś pismo to wpłynęło do organu w dniu 10 lutego 2051 r. Rada nie zajęła stanowiska w sprawie wezwania. Skarga wniesiona została w dniu 3 kwietnia 2015 r., zatem w rozpatrywanym przypadku, wobec nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie przez właściwy organ, zastosowanie znajduje termin 60-dniowy, liczony od daty doręczenia Radzie w dniu 10 lutego 2015 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem skarga została wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. i w związku z tym, skuteczność takiej skargi uzależniona jest od wykazania, że nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na sytuację prawną skarżącej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga po stronie skarżącego wykazania, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2105/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn II SA/Wa 1928/04 a także wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04). W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje cytowany art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. W rozpatrywanej sprawie skarżąca powinna zatem wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady m. W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie [...] część I, został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. Należy podkreślić, że skarżąca nie jest właścicielką nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Co do zasady w postępowaniu planistycznym interes prawny z zasady ma podmiot, który posiada tytuł prawny do gruntu położonego na obszarze objętym projektowanym planem. Wyjaśnić należy, że źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa). Nie można źródła interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą wyprowadzać z samej zaskarżonej uchwały. Strona skarżąca powinna wykazać, że doszło do naruszenia konkretnego interesu prawnego wynikającego z określonej normy prawa materialnego, dopiero bowiem ta okoliczność gwarantuje prawo do sądu wynikające z art. 45 Konstytucji RP. W skardze strona skarżąca wskazuje art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 Kodeksu cywilnego, które to przepisy dotyczą prawa własności. Skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] w W., znajdującej się na działkach o nr ewidencyjnym [...] i [...] i sąsiaduje od strony zachodniej z działkami nr [...] oraz [...]. Nieruchomość ta, znajdująca się na działkach [...] i [...] (obręb geodezyjny [...] w dzielnicy [...]) sąsiaduje od strony zachodniej z działkami nr [...] oraz [...]. Zdaniem skarżącej uchwalony plan narusza jej prawo własności, zasady ładu przestrzennego i ochrony środowiska, zasady współżycia społecznego. Jej zdaniem wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jej interesu wynikającego z tytułu prawa własności nieruchomości sąsiedniej, w tym do nieuzasadnionego, nieproporcjonalnego i nadmiernego ograniczenia przysługującego jej prawa własności prywatnej. Skutkiem podjęcia uchwały jest stworzenie nadmiernej uciążliwości dla nieruchomości skarżącej a jej dotychczasowy sposób zagospodarowania doznał ujemnych skutków w postaci otoczenia jej ze wszystkich stron drogami dojazdowymi, przeznaczając projektowane pasy zieleni na tereny komunikacji samochodowej. Skarżąca wskazała także na negatywne oddziaływania na jej nieruchomość planowanej drogi dojazdowej takie jak: wzmożony ruch samochodów, całodobowy hałas emitowany przez pojazdy, ponadnormatywne oddziaływania akustyczne, zagrożenie bezpieczeństwa na drogach osiedlowych, spadek komfortu życia, spadek wartości nieruchomości. W ocenie sądu z samego faktu sąsiedztwa z terenem na którym planowana jest budowa drogi dojazdowej 9KDD, nie można wywodzić, że wskutek uchwalenia planu miejscowego doszło do zmiany sytuacji prawnej skarżącej. Aby być legitymowanym do wniesienia skargi, skarżąca musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wezwania organu do usunięcia naruszenia, a nie w przyszłości – naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby kwestionowanym aktem zostało jej odebrane bądź ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, by został nałożony nowy lub zmieniony ciążący obowiązek. Wskazane przez skarżącą i wyszczególnione wyżej negatywne oddziaływania (wzmożony ruch pojazdów, nadmierny hałas, zagrożenie bezpieczeństwa) i skutki (spadek komfortu życia, spadek wartości nieruchomości), są sformułowane bardzo ogólnie, ponadto oparte są na przewidywaniach i niczym nieuzasadnionych przypuszczeniach. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do uznania by planowana droga dojazdowa (a zatem droga najniższej klasy z dróg publicznych) spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa na osiedlu zamieszkiwanym przez skarżącą a oddziaływania związane z jej lokalizacją miały charakter ponadnormatywny (np. w zakresie hałasu). Ewentualny wpływ planowanej drogi dojazdowej na wartość nieruchomości skarżącej znajduje się w sferze interesu faktycznego, a nie dotyczy interesu prawnego skarżącej. Nie można uznać też, aby subiektywne odczucie ingerencji w prawo własności nieruchomości spowodowane usytuowaniem planowanej drogi dojazdowej przy granicy sąsiedniej działki czy wynikający z tego – w ocenie skarżącej - spadek wartości nieruchomości miał wpływ na ocenę interesu prawnego w zaskarżeniu do sądu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żaden właściciel nieruchomości, nie ma zagwarantowanej przepisami prawa niezmienności otoczenia. Wskazać należy, że skarżąca wywodzi swój interes prawny błędnie powołując się przede wszystkim na okoliczności faktyczne, a nie prawne. Żadna z okoliczności przywołanych przez skarżącą nie dotyczy wpływu zaskarżonej uchwały na regulowany przez obowiązujące prawo sposób zagospodarowania jej nieruchomości. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że ani z art. 140 Kodeksu cywilnego ani z art. 64 Konstytucji RP, nie wynika uprawnienie polegające na bezpośrednim sąsiadowaniu nieruchomości z terenami zielonymi nie ma bowiem żadnej normy prawnej dotyczącej :zapewnienia widoku na tereny zielone". Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia procedury planistycznej, przede wszystkim poprzez niewyłożenie projektu planu – po zmianie funkcji z terenów zielonych na drogę dojazdową - do publicznego wglądu, nieuzgodnieniu projektu z właściwymi organami (m. in. z Zarządem Dróg Miejskich i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W.) oraz niezgodności ustaleń planu ze studium wskazać należy, za uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1847/12 (LEX ni- 1234178; por. również: wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, LEX nr 20623), że sama procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a ewentualne błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jej badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego. Tego jednakże skarżąca w przedmiotowej sprawie nie uczyniła, nie wykazała bowiem, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza jej uprawnienia. Zatem badanie prawidłowości zasad i trybu sporządzenia planu, pozostaje poza zakresem kontroli sądu w niniejszej sprawie. Podsumowując, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby kwestionowanym aktem zostało jej odebrane bądź ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, by został nałożony nowy lub zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. Wskazywane przez skarżącą zagrożenia, które w jej ocenie mają prowadzić do ograniczenia prawa własności do nieruchomości, są jedynie wyrazem obaw co do warunków korzystania z jej nieruchomości w przyszłości. Charakter zagrożeń powoływanych przez skarżącą, brak pewności co do ich wystąpienia w przyszłości i objęcia nimi nieruchomości stanowiącej własność skarżącej powoduje, że nie można mówić o naruszeniu jej interesu prawnego poprzez ustalenia zawarte w planie. Fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami, nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia jej prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotowy plan nie odnosi się do nieruchomości skarżącej, a zatem nie została ona pozbawiona żadnego przysługującego jej prawa, ani nie ograniczono możliwości jego realizacji. Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd zwolniony był od dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. odrzucił skargę.