IV SA/Wa 1435/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Burmistrz L. ustalił jednorazową opłatę w wysokości 7582 zł stanowiącą 30 % z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej na terenie wsi O. (działka oznaczona nr geodezyjnym [...] i [...]) i zobowiązał K. K. do uiszczenia ww. opłaty. Na skutek odwołania K. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza L. z dnia [...] maja 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów § 50 i 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż organ, który w toku postępowania administracyjnego wydał decyzję w I instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Analiza treści art. 50 § 1 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W niniejszej sprawie Burmistrz L. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, stanowiącej własność K. K., a zbytej przez nią w dniu [...] stycznia 2009 r. W postępowaniu tym Burmistrz L. nie występował w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w I instancji. Przepis prawa nakazuje organowi gminy pobrać stosowną opłatę, a zatem organ gminy wykonuje w tym przypadku władztwo administracyjne. Konkludując, w rozpatrywanej sprawie Gmina L. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Gmina L. jest zainteresowana wyłącznie pobraniem opłaty związanej ze wzrostem wartości działki. Ma zatem interes majątkowy, który, zdaniem Sądu, nie jest interesem prawnym. Interes majątkowy Gminy L. jest związany z zamiarem powiększenia należności finansowej przysługującej gminie. Okoliczność, iż pobrana opłata - z woli ustawodawcy - stanowi dochód gminy, nie rodzi po stronie tej gminy interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na brak interesu prawnego Gmina L. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. (por. postanowienie WSA w Łodzi 12 sierpnia 2004 r. II SA/Łd 20/04, niepubl., postanowienie WSA w Łodzi 17 sierpnia 2004 r. II SA/Łd 17/04, niepubl. i postanowienie NSA z dnia 2003 r., II SA/Gd 1831/02, niepubl.). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.