IV SA/Wa 1437/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. P. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 lipca 2017 r. umarzające postępowanie w sprawie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 lipca 2017 roku Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. przyznał M. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P.. W dniu 1 czerwca 2017 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, żądając zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia referendarz stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie skarżący został już zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata. Postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 października 2016 r., którym przyznano stronie prawo mocy w zakresie całkowitym, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 ppsa). Postanowienie to nie zostało uchylone, ani zmienione. Przyznanie prawa pomocy nie zostało cofnięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja wystąpi m.in. wtedy, gdy strona złoży wniosek w sprawie, do której mają zastosowanie ustawowe zwolnienia od kosztów sądowych, wynikające z art. 239 P.p.s.a. albo z przepisów szczególnych. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył sprzeciw na postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Przyczyną tego rozstrzygnięcia był fakt, nie ma prawnej możliwości przyznania M. P. prawa, które już raz w przedmiotowym postępowaniu uzyskał. W ocenie sądu referendarz sądowy nie mógł ponownie zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, ani ustanowić dla niego innego pełnomocnika (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 542/17; z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16; z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 385/11. Niepublikowane). Złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 260 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.