IV SA/Wa 1476/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. i P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę P. Dnia 16 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego) P., dalej jako "P." wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zagrożenia szkodą w środowisku wynikającego z zamiaru eksploatacji węgla brunatnego złoża "T." prze Kopalnię Węgla Brunatnego "K". Skarga została podpisana przez Wiceprezesa Zarządu M. S. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2010 r. wezwano P. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (aktualnego wypisu z KRS, statutu). W odpowiedzi nadesłano aktualny wyciąg z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji i publicznych zakładów opieki zdrowotnej, statut, upoważnienia dla M. S. do reprezentowania P. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 22 września 2010 r. (k. 62) wezwano PKEOW do: - podpisania skargi znajdującej się w aktach sądowych lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi zgodnie z zasadami reprezentacji wynikającymi z KRS tj. przez wszystkich członków zarządu stowarzyszenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, - ewentualnie do nadesłania pełnomocnictwa dla Wiceprezesa Zarządu M. S. do występowaniu w imieniu i na rzecz P. przed sądami administracyjnymi, podpisanego przez wszystkich członków zarządu wraz z jednoczesnym wykazaniem, że M. S. spełnia wymogi z art. 35 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa" – tj. jest pracownikiem stowarzyszenia, w terminie i pod rygorem jw. W odpowiedzi nadesłano uchwałę Zarządu P. upoważniającą Wiceprezesa Zarządu M. S. do reprezentowania władz Okręgu przed sądami powszechnymi, organami administracji, instytucjami państwowymi i samorządowymi oraz Unii Europejskiej. Uchwała została podjęta przez pięciu członków zarządu. Ponadto wyjaśniono, że art. 35 § 2 ppsa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy udzielania przez stronę pełnomocnictw "innym osobom", w tym pracownikom. Wskazano, że P. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie zatrudnia pracowników. Powołano się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 968/08, z którego wywiedziono wniosek, że zarząd w drodze uchwały może upoważnić wiceprezesa do jednoosobowego reprezentowania skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Brakami formalnymi skargi są braki, o których mowa w art. 46-47 i art. 57 ppsa. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa w zw. z art. 57 skarga winna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wskazany brak formalny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jednak jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie Sądu, w którym to zostanie dokładnie określony brak i termin, w jakim strona winna go uzupełnić oraz pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku we wskazanym terminie (art. 49 § 1 ppsa). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zauważyć należy, że w myśl art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że z treści nadesłanego wyciągu z KRS i statutu wynika, że podmiotem uprawnionym do reprezentacji P. jest Zarząd Okręgu. Sposób reprezentacji P. określono w statucie (a za nim w KRS) następująco: Prezes Okręgu odpowiada za całokształt działalności okręgu (§ 35 ust. 2 statutu), natomiast do zawierania umów, udzielania pełnomocnictw i składania oświadczeń woli we wszystkich sprawach majątkowych Klubu wymagane jest współdziałanie Prezesa i Skarbnika (§ 43 statutu). W tym miejscu podkreślić należy, że zarówno wniesienie skargi do sądu administracyjnego jak i udzielenie pełnomocnictwa do wniesienia takiej skargi nie jest złożeniem oświadczenia woli w sprawach majątkowych (zatem zapis § 43 statutu nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie). Z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że organem właściwym do reprezentowania P. jest Zarząd Okręgu. Zarówno statut jak i wyciąg z KRS nie zawierają szczegółowych regulacji w zakresie sposobu reprezentacji podmiotu w sprawach innych niż "zawierania umów, udzielania pełnomocnictw i składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych", za taki bowiem zapis nie może być potraktowane sformułowanie, że "Prezes Okręgu odpowiada za całokształt działalności Okręgu", konieczne jest więc złożenie podpisu przez wszystkich członków zarządu jako organu reprezentującego P. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 687/10, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). Oczywistym jest, że organ uprawniony do reprezentacji podmiotu może udzielić pełnomocnictwa wybranej przez siebie osobie. Jednakże by umocowana osoba mogła występować w postępowaniu przed sądem administracyjnym musi ona spełniać wymogi o których mowa art. 35 ppsa (o czym pouczono P.). Skoro jak wskazano wyżej, przedłożone przez P. dokumenty nie zawierają szczegółowych regulacji w zakresie sposobu reprezentacji stowarzyszenia, w celu udzielenia przez Zarząd pełnomocnictwa, również konieczne było współdziałanie wszystkich członków zarządu P. Zatem nadesłana uchwała Zarządu P. upoważniająca Wiceprezesa Zarządu M. S. do reprezentacji P. nie może być uznana za pełnomocnictwo upoważniające do skutecznego występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi z trzech powodów: - nie została podjęta przez wszystkich członków zarządu (pod uchwałą widnieją podpisy jedynie pięciu z ośmiu członków zarządu), - zakres pełnomocnictwa nie obejmuje reprezentacji P. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wskazano wyłącznie sądy powszechne), - Wiceprezes Zarządu M. S. nie jest pracownikiem P. (wymóg ustawowy z art. 35 § 2 ppsa). Pomimo tego, iż P. prawidłowo wezwano do usunięcia wskazanego braku formalnego skargi, zakreślono termin na usunięcie tegoż oraz poinformowano go o skutkach nieuzupełnienia braku w zakreślonym terminie, to P. nie usunął braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniem zawartym w zarządzeniu z dnia 22 września 2010 r. (podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi przez wszystkich członków zarządu stowarzyszenia), zaś nadesłane pełnomocnictwo nie uprawnia Wiceprezesa Zarządu M. S. do występowania w imieniu P. przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wskazanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stwierdzić należy, iż Sąd nie jest związany wyrokami innych sądów administracyjnych w innych sprawach. Z art. 153 ppsa wynika bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z treści cytowanego przepisu wynika, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez "ten" sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu (jeżeli nie zostanie ono wcześniej uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy). Przepis ten odnosi się więc do oceny prawnej wyrażonej przez "ten sam sąd", która to ocena nie jest wiążąca dla orzeczeń sądowych "w innych sądach" w innych sprawach. Przeciwne rozumienie cytowanego przepisu prowadziłoby bowiem do naruszenia art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.