IV SA/Wa 1486/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. T. oraz J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekającą o wymeldowaniu A. T. wraz małoletnią córką J. T. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji, powołując treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż dla orzeczenia o wymeldowaniu przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Wojewoda wywiódł, że miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba to stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Wskazał, że miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu, od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsca pracy lub nauki), miejsce robienia zakupów i korzystania z usług opieki medycznej, itd. Dalej organ odwoławczy wywiódł, że wnioskodawca oświadczył, iż jego była żona – A. T. wraz z córką – J. T. opuściły przedmiotowy lokal we wrześniu 2007 r. i zamieszkały u nowego partnera, a obecnie męża A. T. w W. przy ul. [...]. Wojewoda stwierdził, że z zeznań B. T. i A. T. wynika, że A. T. nadal posiada klucze do spornego lokalu, w którym ma do dyspozycji zamykany na klucz pokój (przyznany wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. akt [...] w sprawie o rozwód). Nie mieszka jednak w tym pokoju i traktuje go jako magazyn, sezonowo zabierając z niego swoje i córki rzeczy. Następnie organ drugiej instancji wskazał, iż z informacji udzielonej przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] wnika, że A. T. wraz z małoletnią córką zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. co najmniej od 1 września 2007 r. Ponadto funkcjonariusze Komendy Rejonowej Policji [...] w toku wykonywania czynności ustalili, że wymeldowana pojawia się w spornym lokalu sporadycznie. Organ odwoławczy wywiódł dalej, że A. T. twierdzi, iż przedmiotowy lokal jest przez nią stale zamieszkiwany, a jej nieobecności w mieszkaniu związane są z kilkudniowymi urlopami, zazwyczaj między czwartkiem a poniedziałkiem. Wymieniona potwierdziła również, że 30 października 2010 r. wyszła ponownie za mąż i obecnie mieszka "trochę" u męża ale głównie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Jak pował Wojewoda, powyższe okoliczności potwierdziła druga córka A. T. – D. T. Odnosząc się do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, Wojewoda stwierdził, że nie dał wiary oświadczeniom A. T. i zeznaniom D. T., uznając je za niespójne z pozostałym materiałem dowodowym, który w ocenie organu odwoławczego jest obiektywny i zgodny z doświadczeniem życiowym. W związku z powyższym Wojewoda przyjął, że A. T. wraz z małoletnią córką – J. T. dobrowolnie (gdyż same się wyprowadziły) i trwale (od września 2007 r. ) opuściły lokal nr [...] przy ul. [...] w W. A. T. wraz z mężem i córką swoje życie skoncentrowali w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Doszło zatem do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta W., że opuszczenie lokalu miało cechy dobrowolności. A. T., działając w imieniu własnym i małoletniej córki – J. T., zaskarżyła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia prawa procesowego, tj.: a. art. 7 i art. 75 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zwłaszcza ustalenie, czy wolą stron skarżących było opuszczenie przedmiotowego lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w taki sposób, żeby przestał on pełnić funkcję centrum spraw życiowych, b. art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin pozwalających na ustalenie okoliczności pobytu w przedmiotowym lokalu, c. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wobec pominięcia dowodu odbierania korespondencji kierowanej przez organy pierwszej i drugiej instancji, potwierdzającego, iż lokal mieszkalny nr [...] stanowi centrum spraw życiowych; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez niezbadanie woli skarżących, czy rzeczywiście miały zamiar opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego w sposób trwały i dobrowolny, a okres nieobecności przekroczył trzy miesiące. Podnosząc powyższe zarzuty A. T. wraz z małoletnią córką wniosły o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., 2. rozpoznanie skargi przez Sąd w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3. ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając postawione zarzuty A. T. podniosła w pierwszej kolejności, że podczas postępowania wyjaśniającego, w sposób wyraźny wskazała zamiar pozostawania w przedmiotowym lokalu. Zauważyła, iż oczywistym jest, że zawarcie nowego związku małżeńskiego w październiku 2010 r. wiąże się ze zmianą jej sytuacji życiowej, która powoduje, że więcej przebywa w mieszkaniu należącym do jej męża P. T. Powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 172/09 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1675/08 skarżąca podała, że przebywanie w innym lokalu (w innej miejscowości) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z nowym miejscem. W ocenie A. T., wraz z małoletnią córką nie zerwały one związku z lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul [...] w taki sposób, aby można było ustalić zamiar opuszczenia mieszkania w sposób trwały. Zostały tam bowiem rzeczy należące do niej i jej córek, a wszelka korespondencja jest kierowana na adres tego mieszkania. Skarżąca zauważyła też, że, jak podał sam J. T., odbiera ona w przedmiotowym lokalu świadczenia alimentacyjne przekazywane jej w gotówce na rzecz córek. Prowadzi tam również gospodarstwo domowe, chociaż zakres prac domowych jest ograniczony z uwagi na częstszy pobyt w mieszkaniu starszej córki – D. i wykonywanie przez nią tych czynności, i "czasową obecność" skarżącej. Skarżąca zarzuciła, że J. T. i pozostali świadkowie, w ogóle się w tej kwestii nie wypowiadali. Strona zakwestionowała też zeznania A. T. dotyczące przeznaczenia na magazyn pokoju przyznanego skarżącej do korzystania wyrokiem sądu. Stwierdziła, że zeznanie to opierać się może wyłącznie na przypuszczeniu świadka, skoro pokój ten jest zamknięty na klucz. Natomiast świadek, jak zauważyła skarżąca, pomimo wskazywania na swoją dwu/trzykrotną krotną obecność w ciągu miesiąca w mieszkaniu, nie wspomina o tym, czy zauważyła kosmetyki wymeldowanej w łazience, czy przygotowane jedzenie w kuchni. A. T. oceniła, że zeznania zarówno J. T., jak i A. T. nie można uznać za obiektywne, gdyż byli partnerzy, dodatkowo pozostający w relacjach rodzinnych, zeznają w sposób ustalony, wcześniej wymieniając się informacjami. Skarżąca wywiodła również, że zeznanie B. T., jakoby w czasie świąt i uroczystości rodzinnych jeździła po dzieci samochodem na [...], nie może świadczyć o opuszczeniu przedmiotowego lokalu, bowiem święta i inne uroczystości występują kilka razy w roku i ludzie spędzają jej w różnych miejscach, nie koniecznie w miejscu stałego zameldowania. Nadto, informacja o tym, kto płaci czynsz za mieszkanie, nie jest informacją, którą ludzie na ogół się dzielą. Mając powyższe na uwadze skarżąca skonstatowała, że również ten świadek została poinstruowana przez J. T., co ma zeznawać. Na poparcie swojego stanowiska A. T. powołała fragmenty uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2172/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1060/09. Podkreśliła też ponowienie, że przyznane przez J. T. okoliczności swobodnego władania przez skarżącą lokalem mieszkalnym (dysponowania kluczami), a także przychodzenia po alimenty, zabierania różnych rzeczy, pozostawienia mebli oraz ubrań, zostały całkowicie pomięte przez organ administracji pierwszej instancji, chociaż potwierdzają wolę pobytu w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. W ocenie skarżącej, stanowisko organu pierwszej instancji nie dające wiary zeznaniom składanym przez świadka D. T., uznające je za sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, zebranym w toku postępowania, bez wykazywania materiału dowodowego uznanego ze wiarygodny i bez jednoczesnego wskazania, dlaczego nie można uznać prawdziwości tych zeznań, stanowi potwierdzenie naruszenia norm prawnych wskazanych przez skarżącą. Zdaniem A. T. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych został naruszony poprzez niezbadanie woli stron skarżących, czy rzeczywiście miały zamiar opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego w sposób trwały i dobrowolny, a okres nieobecności przekroczył 3 miesiące. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1947 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Stosownie zaś do treści powołanego w zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji art. 15 ust. 2 tej samej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W postępowaniu w sprawie wymeldowania z pobytu stałego, jak w każdym postępowaniu administracyjnym, organ orzekający w pierwszym rzędzie musi kierować się, określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, ogólnymi zasadami postępowania. Stosownie więc do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania jego obowiązkiem jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek storn wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji odwody polegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia podjętej decyzji z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. A. T., działająca w imieniu własnym oraz małoletniej córki –A. T. zarzuca organom administracji zarówno naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zarzuty te są niezasadne. Jak wynika ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. akt [...] po rozwodzie A. T. z J. T. miejsce zamieszkania małoletniej A. T. ustalono przy matce. Poczynione w toku postępowania ustalenia dotyczące miejsca pobytu A. T. należało więc uznać za miarodajne dla ustalenia miejsca pobytu jej małoletniej córki. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji do akt sprawy złożono pisma Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. z dnia [...] października 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2010 r., w których Zarząd stwierdził, że skarżąca wraz z córkami D. i J. T. zamieszkuje w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W., przy czym w piśmie z dnia 29 października 2007 r. podano, że ma to miejsce od 1 września 2007 r., a w piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r., że od marca 2009 r. W późniejszym piśmie podano ponadto, że w lokalu zameldowany jest współwłaściciel mieszkania – P. T., a od 1 kwietnia 2009 r. opłaty naliczane są na cztery osoby. W aktach spawy znajduje się również pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] marca 2011 r., którego autor informuje, że A. T. zameldowana w W. przy [...], pod wskazanym adresem bywa sporadycznie, a z posiadanych przez policję informacji wynika, że wymieniona nie przebywała tam przez dłuższy czas. Wskazane pisma pochodzą od podmiotów w żaden sposób niezwiązanych ze stronami postępowania, należy więc założyć, iż zawarte w nich informacje cechuje największy ze zgromadzonych w sprawie dowodów obiektywizm. W ocenie Sądu, słusznie zatem organy administracji uznały je za wiarygodne. Pisma te korespondują z zeznaniami części świadków przesłuchanych przez Prezydenta W. i razem z nimi stanowią spójny i wystarczajmy materiał dowody, pozwalający stwierdzić, że A. T. wraz z małoletnią córką – J. trwale i dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. Wnioskujący o wymeldowanie skarżących J. T. w zeznaniach złożonych w dniu 15 listopada 2010 r. stwierdził, że 1 września 2007 r. A. T. wraz z dziećmi dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. do nowego partnera, który ma mieszenie w W. przy ul. [...]. W dniu 30 października 2010 r. zawarła z nim związek małżeński. J. T. oświadczył też, że była żona w lokalu nr [...] przy ul. [...] zajmuje jeden, zamknięty na klucz pokój, który stanowi "magazyn". Zeznania J. T. znajdują potwierdzenie w zeznaniach A. T. oraz B. T. A. T. - siostra cioteczna J. T. - zeznała, że w przedmiotowym lokalu bywa raz lub dwa razy w miesiącu i podczas tych wizyt nie spotyka A. T. Również B. T. - chrześnica J. T., która wedle zeznania, średnio raz w miesiącu bywać ma w przedmiotowym lokalu - potwierdziła, że od 2007 r. ani razu nie zastała tam A. T. z córką. Zarówno z zeznań A. T., jak i B. T. wynika także, iż A. T. mieszka obecnie u nowego partnera - aktualnie męża - w W. przy ul. [...]. B. T. zeznała też, że wedle jej wiedzy J. T. chodzi do szkoły na terenie dzielnicy [...]. Zeznanie świadka w tym zakresie pokrywa się z zeznaniem A. T., która wskazała, że córka – J. uczęszcza do szkoły przy ul. [...]. Ulica ta znajduje się w dzielnicy [...] W., w której znajduje się również budynek położony przy ul. [...]. Zarówno A. T., jak i B. T. zgodnie też zeznały, że pokój przydzielony wyrokiem rozwodowym do wyłącznego korzystania A. T. wykorzystywany jest przez nią jako miejsce przechowywania rzeczy osobistych, ubrań etc. Zawarte w skardze sugestie, jakoby J. T. miał instruować A. T. i B. T., co mają zeznawać należy ocenić, jako dowolną ocenę skarżącej. Wprawdzie relacje, w jakich pozostawał lub pozostaje J. T. ze świadkami nie mogą być pomijane podczas oceny wiarygodności złożonych przez nich zeznań - podobnie jak relacje łączące go oraz skarżące ze świadkiem – D. T., to jednakże zeznania świadków oceniane były w kontekście całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie. Ponieważ zeznania A. T. i B. T. korespondowały z opisanymi wyżej dowodami z dokumentów w postaci informacji z policji i pism Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...], to właśnie im należało przyznać przymiot wiarygodności i mocy dowodowej, a odmówić go zeznaniom i oświadczeniom A. T. Także z zeznań D. T. - córki skarżącej i J. T. - nie wynika, aby skarżące nadal traktowały lokal nr [...] przy ul. [...] w W., jako miejsce stałego pobytu, stanowiące centrum ich spraw życiowych. Wymieniona zeznała bowiem, że A. T. jedynie bywa w przedmiotowym lokalu kilka dni w tygodniu, natomiast młodsza siostra – J. T. mieszka u babci lub obecnego męża A. T. Zdarza się, że świadek sama opiekuje się młodszą siostrą w mieszkaniu przy ul. [...]. W ocenie świadka, można powiedzieć, że jej mama dzieli zamieszkiwanie na lokal przy ul. [...] oraz na lokal przy ul. [...] wraz z obecnym mężem. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Sądu Okręgowego [...], miejsce zamieszkania J. T. ustalono przy matce, powyższe okoliczności, wynikające z zeznania D. T., także pośrednio potwierdzają, że A. T. wraz z małoletnią córką J. T. opuściła miejsce stałego zameldowania w sposób dobrowolny i trwały. Wobec okoliczności ustalonych na podstawie opisanych wyżej dowodów zeznania skarżącej, w których wskazała z jednej strony, że mieszka stale w spornym lokalu, a z drugiej, że mieszka "trochę u męża, ale głównie w mieszkaniu przy ul. [...]", albo, że ze spornego lokalu wyjeżdża "jedynie na urlop, na sobotę/niedzielę, czy czwartek-niedziela lub czwartek- do poniedziałku", nie mogły być ocenione jako wiarygodny dowód na to, że nie opuściła ona trwale i dobrowolnie miejsca stałego pobytu. Sąd stwierdza też, że wobec okoliczności ustalonych na podstawie powoływanych dowodów z dokumentów i zeznań świadków, brak było potrzeby przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowego lokalu. Wobec stanu faktycznego sprawy prawidłowo ustalonego na podstawie dowodów zgromadzonych przez organ administracji pierwszej instancji, okoliczności pozostawienia w przedmiotowym lokalu rzeczy osobistych, czy też mebli skarżącej, jak również fakt odbierania przez nią korespondencji kierowanej na adres przy ul. [...], nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzut naruszenia art. 85 § 1 k.p.a. należało zatem ocenić jako niezasadny. Organy administracji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Prezydent W. wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Także organ odwoławczy prawidłowo rozpatrzył materiał dowodowy, w konsekwencji należycie ustalając stan faktyczny sprawy, a następnie dokonując prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do normy prawa materialnego zawartej w powołanym na wstępie rozważań art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W konsekwencji również zarzuty naruszenia pozostałych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zarzut naruszenia prawa materialnego należało ocenić jako niezasadny. Kwestionowanie przez A. T. dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego poprzez wskazywanie, że dysponuje ona kluczami do mieszkania, przychodzi po alimenty, bądź zabiera z lokalu różne rzeczy, nie mogło odnieść pożądanego przez stronę rezultatu. Okoliczności wskazywane nawet przez samą skarżącą, jak "mieszkanie trochę u męża", czy też opuszczanie spornego lokalu na okresy od czwartku do poniedziałku, podobnie jak przychodzenie po alimenty, czy zabieranie z mieszkania różnych rzeczy, w zestawieniu z innymi, opisanymi powyżej ustaleniami, mogą tylko świadczyć o tym, iż lokal nr [...] przy ul. [...] nie stanowi już ośrodka spraw osobistych i majątkowych interesów skarżącej, która ciągle dysponując kluczami do mieszkania, opuściła je z własnej woli, przeprowadzając się do męża. Zarówno zaskarżona, jak i utrzymana nią w mocy decyzja zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są prawidłowe. Wbrew zarzutom skarżącej organy administracji prawidłowo wskazały w uzasadnieniach decyzji fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których pozostałym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.