IV SA/Wa 1526/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz S. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (w skrócie: GDDKiA lub organ) postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a., po rozpoznaniu wniosku S. K. (dalej: skarżący) o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy postanowienie Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], wydane z upoważnienia GDDKiA w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w [...] Do wydania powyższego postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], Sekretarz Gminy Urzędu Gminy w [...], działając z upoważnienia Wójta Gminy [...], wystąpił do zarządu drogi krajowej nr [...] o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w [...]. Po rozpatrzeniu wniosku Zastępca Dyrektora Oddziału w Poznaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia GDDKiA, wydał postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. GDDKiA utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowana inwestycja w omawianym miejscu oraz jej obsługa komunikacyjna stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w rejonie skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną – ul. [...]. GDDKiA podniósł przy tym, że na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje szczególnie duże natężenie ruchu drogowego, które według generalnego pomiaru wykonanego przez T. Sp. z o.o. Biuro Projektowo-Badawcze Dróg i Mostów w 2010 r. wynosiło [...] pojazdów na dobę. Organ wyjaśnił, że inwestycja planowana na terenie działki nr [...] będzie stanowiła znaczący generator ruchu pojazdów powodujący wzrost natężenia ruchu na analizowanym skrzyżowaniu drogi krajowej z drogą gminną. GDDKiA odnotował również, że ukształtowanie drogi krajowej oraz funkcjonująca organizacja ruchu w pobliżu skrzyżowania wykluczają możliwość zwiększenia poprzecznego ruchu pojazdów na tym odcinku drogi krajowej. Ponadto zdaniem organu skrzyżowanie to nie posiada odpowiednich parametrów dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu. W konsekwencji w opinii GDDKiA dodatkowa kumulacja pojazdów w rejonie nieruchomości związanej z inwestycją powodowałaby znaczny wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do zarzutów strony wskazujących, że zjazd nie będzie odbywał się z drogi krajowej, a w miejscowości ustawiony jest fotoradar oraz sygnalizacja świetlna, GDDKiA wskazał, że jako wyspecjalizowany organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo na drogach posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji dotyczących możliwości włączenia ruchu drogowego spowodowanego projektowaną inwestycją do drogi krajowej. Ponadto organ wyjaśnił, że generalne pomiary ruchu prowadzone są cyklicznie, w okresach co 5 lat według ujednoliconego systemu pomiarów zalecanego przez Komitet Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie, a GDDKiA dysponuje wynikami Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r. Zdaniem organu na uwzględnienie nie zasługiwał również argument, że powierzchnia obiektu handlowego wynosi [...] m2. GDDKiA wskazał, że zgodnie z przesłanym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy powierzchnia obiektu miała wynosić [...] m2, a organ dokonuje oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji bez możliwości dokonywania zmian. Organ wyjaśnił także, że przedmiotem postępowania jest ocena przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, na którą nie mają wpływu istniejące już obiekty wybudowane przed wejściem w życie obowiązujących aktualnie przepisów prawa. Niezależnie od powyższego GDDKiA wskazał, że z uwagi na fakt, iż działka [...] przylega do pasa drogowego drogi krajowej i usytuowana jest w terenie zabudowy, linia zabudowy od strony drogi krajowej powinna wynosić 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w treści skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.: a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.) przez uznanie planowanego obiektu budowlanego o powierzchni użytkowej ok. [...] m2 za obiekt wielkopowierzchniowy stanowiący znaczny generator ruchu; b) art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz naruszenie konstytucyjnego prawa ochrony własności; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 6 k.p.a. b) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie; 3) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przez uznanie, że: a) aktualne natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] wynosi 13.659 pojazdów na dobę w sytuacji, gdy pomiar dokonany w 2010 r. uwzględnia natężenie ruchu z okresu przed uruchomieniem autostrady [...] znacząco odciążającej drogę krajową nr [...]; b) planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym w stopniu uniemożliwiającym dokonanie uzgodnienia, bez uwzględnienia okoliczności niwelujących zagrożenie takich jak wysepki, sygnalizacja świetlna, brak komunikacji bezpośredniej z drogą krajową. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący wskazał, że jak wynika z doświadczenia inwestora posiadającego kilkaset marketów podobnych do planowanej inwestycji ilość pojazdów wjeżdżających na i z nieruchomości oscyluje w granicach 100-200 dziennie, z czego znaczną część stanowić będą pojazdy poruszające się po drodze gminnej. Skarżący zauważył przy tym, że planowana inwestycja ma na celu obsługę osób zamieszkujących w [...]. Powyższe zdaniem skarżącego wskazuje, że planowany obiekt nie będzie stanowił znacznego generatora ruchu. Ponadto skarżący wskazał, że ocena organu została oparta na pomiarze natężenia ruchu wykonanym w 2010 r. Ocena ta nie uwzględnia faktu, że w tym okresie nie funkcjonowała jeszcze autostrada [...], która znacząco odciążyła drogę krajową nr [...]. Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącego pomiary, na których oparł się GDDKiA, nie mogą zostać uznane za miarodajne. W ocenie skarżącego przy rozpatrywaniu sprawy nie można również pominąć, że bezpośrednio przy drodze krajowej nr [...] zostały usytuowane inne obiekty, jak kościół wraz z przylegającym do niego parkingiem zlokalizowany w odległości 100 m od planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego organ oceniając rzeczywisty stan zagrożeń dla ruchu drogowego, nie uwzględnił, że wjazd będzie odbywał się z drogi gminnej, planowana inwestycja znajduje się w centrum miejscowości, co powoduje, że ruch jest spowolniony, a na odcinku drogi krajowej z którego dokonywany jest zjazd na drogę gminną, z której będzie dokonywany wjazd na nieruchomość na której inwestor planuje nową inwestycję, znajduje się ograniczenie prędkości do 50 km/h. Ponadto skarżący wskazał, że bezpośrednio przy działce [...] znajdują się wysepki spowalniające ruch i ułatwiające wjazd od ul. [...] oraz bezpieczne przejście dla pieszych. Zdaniem skarżącego na bezpieczeństwo na drodze wpływa również fotoradar umieszczony na wjeździe do miejscowości oraz sygnalizacja świetlna znajdująca się w odległości ok. 160 m od skrzyżowania ul. [...] z drogą krajową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo GDDKiA wyjaśnił, że w przesłanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy znalazł się zapis wskazujący, iż teren inwestycji będzie miał zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi gminnej – ul. [...]. Organ zaznaczył, że pomimo, iż projekt decyzji nie przewiduje nowego włączenia z drogi krajowej, to planowana inwestycja zlokalizowana jest w newralgicznym punkcie, jaki stanowi skrzyżowanie drogi gminnej z drogą krajową, w rejonie łuku poziomego oraz szczególnie dużego natężenia ruchu drogowego, co ma bezpośredni wpływ na płynność ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu planowany obiekt handlowy będzie powodował dodatkową kumulację pojazdów w rejonie skrzyżowania przez tamowanie ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi, co wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. GDDKiA odnotował, że planowana inwestycja będzie stanowiła znaczący generator ruchu pojazdów i pieszych powodujący wzrost natężenia ruchu na skrzyżowaniu. Ponadto organ wyjaśnił, że z pomiarów ruchu wykonanych w styczniu i marcu 2015 r. wynika, że natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] jest znaczne i przekracza 9.000 tys. pojazdów na dobę. GDDKiA zaznaczył przy tym, że pierwsza publikacja Generalnego Pomiaru Ruchu w roku 2015 r. dla dróg krajowych w postaci Syntezy będzie dostępna po dniu 31 marca 2016 r. a dokument "Ruch drogowy 2015" opisujący szczegółowo wyniki pomiaru zostanie opublikowany po dniu 30 września 2016 r. Na rozprawie w dniu [...] października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił oddalić wniosek dowodowy znajdujący się w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę pod kątem powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z wyjątkiem terenów zamkniętych, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 przywołanej ustawy wymagane jest uzgodnienie od właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienie następuje w trybie art. 106 k.p.a. w formie postanowienia. Organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99). Jednocześnie dokonując uzgodnienia, w kwestii możliwości włączenia do ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organ uzgadniający powinien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 395/07). W świetle powyższego należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie GDDKiA zostało wydane w oparciu o nieaktualne na dzień jego wydawania informacje o natężeniu ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Z odpowiedzi na skargę nadesłanej przez organ pismem z dnia [...] maja 2015 r. wynika, że w styczniu oraz marcu 2015 r. przeprowadzone zostały dwa pomiary ruchu, które wykazały, że natężenie ruchu przekraczało 9.000 tys. pojazdów na dobę. Sąd w tym miejscu odnotowuje, że organ wprawdzie wskazał, że natężenie ruchu przekracza 9.000 tys. pojazdów na dobę tj. 9.000.000 pojazdów na dobę, ale Sąd uznaje wskazaną wartość za oczywistą pomyłkę pisarską bowiem taka liczba pojazdów nie jest realna a nadto w okresie pięciu lat przy niewątpliwym odciążeniu w/w drogi krajowej przez wybudowaną autostradę [...] nie byłby możliwy tak ogromny wzrost ilości pojazdów na tej drodze. Zatem uzyskane wyniki pomiaru, nawet przy założeniu, że badanie przeprowadzone w marcu 2015 r. odbyło się już po wydaniu zaskarżonego postanowienia (organ nie wskazał bowiem w nadesłanej odpowiedzi na skargę dokładnej daty przeprowadzenia badania) wskazują istotną zmianę natężenia ruchu w porównaniu do pomiaru dokonanego w 2010 r. W ocenie Sądu ocena możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego pod kątem bezpieczeństwa w ruchu drogowym powinna opierać się na posiadanych przez organ uzgadniający danych aktualnych, a nie danych posiadających walor historyczny i nieuwzględniający zmiany natężenia ruchu drogowego na analizowanym odcinku ze względu na zdarzenia, które miały miejsce od momentu dokonania ostatniego pomiaru, takie jak oddanie do użytku kolejnego odcinka autostrady. Jednocześnie należy zauważyć, że publikacja wyników badań Generalnego Pomiaru Ruchu w roku 2015 zaplanowana na okres po 31 marca 2016 r. w postaci Syntezy oraz po 30 września 2016 r. w postaci dokumentu "Ruch drogowy 2015" nie powoduje, że wyniki badań cząstkowych jako aktualne dane nie mogą być wykorzystywane w bieżącej realizacji zadań organu. Publikacja wyników ma w ocenie Sądu wyłącznie walor podania ich do publicznej wiadomości i nie powoduje, że dopiero od tej daty mogą służyć realizacji zadań nałożonych na organ. Zdaniem Sądu już pozyskanie przez organ wyników częściowych pomiaru natężenia ruchu uprawnia organ uzgadniający do ich wykorzystania i czyni dane pozyskane w poprzednim Generalnym Pomiarze Ruchu nieaktualnymi. W świetle powyższego Sąd za uzasadniony uznaje zarzut naruszenia art. 7 w zw. art. 77 k.p.a. GDDKiA rozpoznając niniejszą sprawę nie oparł się bowiem na aktualnych informacjach mających wpływ na ocenę bezpieczeństwa ruchu drogowego, przez co nie ustalił stanu sprawy. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDDKiA nie odniósł się do wpływu, jaki wywierają na bezpieczeństwo ruchu drogowego na analizowanym odcinku umieszczenie wysepek, sygnalizacji świetlnej oraz brak bezpośredniej komunikacji z drogą krajową. Organ uzgadniający uzasadniając wydane postanowienie, nie wskazał, czy okoliczności te wpływają na bezpieczeństwo ruchu w sposób pozytywny, czy negatywny ani nie określił stopnia ich wpływu na ruch drogowy i jego bezpieczeństwo, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach i posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji dotyczących możliwości włączenia ruchu drogowego spowodowanego projektowaną inwestycją do drogi krajowej. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał jedynie, że planowana inwestycja o powierzchni [...] m2 stanowiła będzie znaczący generator ruchu pojazdów. W tym miejscu należy odnotować, że zarówno projekt decyzji o warunkach zabudowy w części [...], jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z wynikami stanowiąca załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy w części [...] jednolicie wskazują, że powierzchnia zabudowy planowanego budynku wynosi maksymalnie [...] m2. Tym samym w projekcie decyzji nie przesądzono o rzeczywistej powierzchni planowanej inwestycji, a jedynie wskazano jej maksymalny metraż. Jednocześnie uzasadnienie postanowienia nie wskazuje, na podstawie jakich danych i ich analizy GDDKiA ustalił, że planowana inwestycja będzie generowała ruch pojazdów w stopniu znacznym i ruch ten skierowany będzie w kierunku drogi krajowej nr [...]. W konsekwencji powyższego zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie narusza również postanowienia art. 124 § 2 k.p.a. Uznać bowiem należy, że brak wskazania, na jakich danych oparł się organ, uznając, iż planowana inwestycja o powierzchni nieprzekraczającej [...] m2 będzie generowała ruch pojazdów w stopniu znacznym, wskazuje, że w tym zakresie zaskarżone postanowienie pozbawione jest uzasadnienia. Niezależnie od powyższego zdaniem Sądu zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w postaci ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy – Prawo budowlane przez uznanie planowanego przez inwestora obiektu budowlanego o powierzchni użytkowej ok. [...] m2 za obiekt wielkopowierzchniowy stanowiący znaczny generator ruchu z uwagi na wskazane powyżej braki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie poddaje się na obecnym etapie sprawy weryfikacji. Na marginesie powyższego wskazać jednakże należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Oznacza to zdaniem Sądu, że GDDKiA dokonując oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy, związany był jej treścią, która jak wskazano to powyżej, określała wielkość powierzchni użytkowej planowanej inwestycji na maksymalnie [...] m2, a nie (dokładnie) [...] m2 jak wskazuje to skarżący. Jednocześnie za nietrafny Sąd uznaje zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz chronionego konstytucyjnie prawa własności. Sąd bowiem za trafny uznaje wywód GDDKiA, zgodnie z którym odrębnie od oceny wpływu planowanej inwestycji na ruch drogowy należało oceniać wpływ i dopuszczalność innych obiektów znajdujących się w pobliżu wybudowanych w innych okresach, w których obowiązywały odmienne regulacje prawne. Tym samym w ocenie Sądu w rozstrzyganej sprawie nie doszło do odmiennego, nierównego traktowania. O nierównym traktowaniu można bowiem mówić w przypadku, gdy organ na podstawie tych samych przepisów rozstrzygnął odmiennie o sytuacji prawnej odrębnych podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa własności, wskazać należy, że problematyka ta w odniesieniu do uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2866/13, wskazał, iż względy bezpieczeństwa ruchu drogowego przemawiają za tym, aby organ mógł wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Skład orzekający zgadza się z zaprezentowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i przyjmuje je za własne. W świetle powyższego zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa własności chronionego przepisami art. 20 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania i ocenę prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.