IV SA/Wa 1528/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C., B. K., S. K., P. K., K. W., W. W., P.L., A. J., M. J., S. C., I. C., Z. P., H. S., M. S., I. K., P. K., J. K., M. H., M. H., A. K., A. K., R. K., L. S., R. S., B. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w zakresie jakim została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją w sprawie ze skarg: P. C., M. P., D. B., J. K., B. K., S. K., P. K., K. W., W. W., P. L., A.J., M. J., S. C., I. C., Z. P., H. S., M. S., I. K., P. K., J. K., M. H., M. H., A. K., A. K., R. K., L. S., R. S., B. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej postanawia: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...]. W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący: P. C., M. P., D. B., J. K., B. K., S. K., P. K., K. W., W. W., P. L., A.J., M. J., S. C., I. C., Z. P., H. S., M. S., I. K., P. K., J. K., M. H., M. H., A. K., A. K., R. K., L. S., R. S., B. R. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie [...] miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie [...] w gminach [...], powiat [...] i Miasto P. województwo [...], w zakresie jakim została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm., zwana dalej jako ,,ustawa"). Cytowana powyżej ustawa ma szczególny charakter, bowiem jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie chodzi o ocenę, czy zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne wywołuje dopuszczalne czy niedopuszczalne skutki dla otoczenia. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest też okoliczność, że zaskarżona decyzja mogła zostać wydana z naruszeniem prawa, lecz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zasadnicze znaczenie ma więc ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi nie było podstaw do ustalenie takiej lokalizacji drogi, a co za tym idzie zatwierdzenia projektu podziału działek. Ponadto rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należy także uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. W rozpoznawanej sprawie, stosowanie do art. 8 ustawy Wojewoda [...] nadał decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Ochrona tego interesu przejawia się nie tylko w możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, ale także m.in. w uregulowaniu art. 9 ust. 1 ustawy, w świetle którego odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rozpatruje się w terminie 14 dni, a skargę do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. Wstrzymanie tej decyzji byłoby istotnym zaburzeniem tego procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej oraz nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem ocena przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. powinna być dokonana szczególnie wnikliwie. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nie zawiera dokładnego i ostatecznego projektu budowlanego drogi, a w szczególności nie zezwala na realizację wymienionej inwestycji drogowej. Tym samym udzielenie ochrony tymczasowej skarżącym w ocenie Sądu niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych zwłaszcza, iż skarżący nie wykazali, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. II OZ 391/08). Mając na uwadze treść przepisów, w oparciu o które wydano decyzje organów obu instancji - ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych- należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną okoliczność. Otóż zaskarżona decyzja, stosownie do unormowań wynikających z art. 16 ust. 2 ustawy, poza ustaleniem lokalizacji drogi krajowej zawiera w swej treści określenie terminu, w którym dotychczasowi właściciele nieruchomości objętych lokalizacją są zobowiązani do ich wydania. Zapis ten jest konsekwencją treści art. 12 ust. 2 i 4 ustawy, z której wynika, iż teren przeznaczony pod lokalizację drogi publicznej z mocy prawa staje się własnością Skarbu Państwa bądź odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Skutki wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy więc rozważyć z uwzględnieniem faktu, że skarżący utracili własność swoich działek. Analizując tę kwestię trzeba podkreślić, że szkody wynikłe z wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej podlegają uwzględnieniu w trybie art. 18 ustawy, a więc poprzez zapłatę odszkodowania. Odszkodowanie przewidziane za przejście nieruchomości na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego oznacza, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] w zakresie jakim została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co jest jednym z warunków udzielenia ochrony tymczasowej - zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2008 roku, sygn. II OZ 466/08 (niepubl.). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.