IV SA/Wa 1529/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Miejsko-Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Miejsko-Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...] kwotę 4.589 (cztery tysiące pięćset osiemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]kwietnia 2018 r. nr [...]Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...], działając na podstawie art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 2 art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U., poz. 1566 i 2180) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", określiło dla Miejsko-Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...], z siedzibą w [...] (określanego dalej jako "skarżąca"), za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą, w wysokości 32.378,54 PLN, za pobór wód podziemnych z gminnych ujęć: stacja wodociągowa [...], stacja wodociągowa [...], stacja wodociągowa [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy. W dniu [...]marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (zwane dalej: "PGWWP Zarząd Zlewni w [...]"), działając na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne ustaliło, w formie informacji rocznej, Miejsko-Gminnemu Zakładowi Wodociągowemu w [...], z siedzibą w [...], za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą, w wysokości 32.378,54 PLN za pobór wód podziemnych z gminnych ujęć. W informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwane dalej jako: "Wody Polskie") w czterech kwartalnych ratach, płatnych w następujących terminach: 1. za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 8.094,64 PLN 2. za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 8.094,64 PLN 3. za III kwartał - w terminie do 31 października 2018 r. wysokości 8.094,64 PLN 4. za IV kwartał - w terminie do 30 stycznia 2019 r. wysokości 8.094,62 PLN. W dniu 23 marca 2018 r., strona skarżąca złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych, ustaloną w przedmiotowej informacji rocznej. Zdaniem skarżącej, opłata stała za pobór wód podziemnych powinna być ustalona, w oparciu o ogólną wielkość poboru wód, wyrażoną w m/rok, bez rozbijania na poszczególne stacje wodociągowe. PGWWP Zarząd Zlewni w [...] nie uznało reklamacji skarżącej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z decyzją, wydaną przez Starostę [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] skarżąca uzyskała pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych z gminnych ujęć, dla potrzeb dwóch wodociągów grupowych: "Wodociągu [...] ", i "Wodociągu [...] ". W ocenie organu, informacja o wysokości opłaty jest zgodna z pozwoleniem wodnoprawnym, w którym dla poszczególnych stacji wodociągowych została obliczona i wskazana wielkość poboru wód. Organ wyjaśnił przy tym, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości poboru wód tj., wyrażoną w m³/s maksymalną ilość wody, która może być pobrana na podstawie aktualnego pozwolenia - dla ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód należy przyjąć tę wielkość poboru wód, określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m³ na sekundę, stanowić będzie maksymalną wartość. Znajduje to uzasadnienie w funkcji opłaty stałej albowiem opłata ta powiązana jest z maksymalną presją na środowisko wodne w formie maksymalnego poboru wody w jednostce czasu, a nie maksymalną dopuszczalną wartości w skali roku poboru wód, która nie może być przekraczana przez podmiot, korzystający z usług wodnych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 270 ust. 1 ustawy Prawo wodne opłata za usługi wodne za pobór wód, składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Opłata stała jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępniania zasobów wody, w ramach usług wodnych na cały rok. Opłata zmienna, uzależniona będzie natomiast od ilości wód pobranych (faktycznych ilości wód pobranych przez użytkowników). W omawianym przypadku za maksymalną ilość wody (wyrażoną w m³/s), możliwą do pobrania, należy uznać wartość maksymalną godzinową na poszczególnych stacjach wodociągowych, np. stacja wodociągowa [...] Qmaxh = 72,2 m³/h, określone w pozwoleniu wodnoprawnym, po przeliczeniu, zgodnie z ustawowymi wytycznymi, daje wartość 0,020055556 m³/s, wynikającą ze zmienności dobowej poboru wody, tj. występowania maksimum w okresie największego zapotrzebowania na wodę oraz minimum przy niewielkim rozbiorze, np. nocą. Nie ma znaczenia w tym przypadku, że jest to pobór chwilowy (możliwy do wystąpienia tylko godzinę dziennie), gdyż do takiego poboru musi być dostosowana wydajność ujęcia (gotowość środowiska wodnego do udostępnienia zasobów wody). Pozostałe wartości przytoczone z pozwolenia wodnoprawnego to wartości średnie, w tym: dobowa (zaniżająca maksymalny pobór z powodu nocnego minimum) i maksymalna roczna. Dalej organ wyjaśnił, że przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji, właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca korzysta z usługi wodnej, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydanego przez Starostę [...] na pobór wód podziemnych w ilości 638,70 m³/h, po przeliczeniu 0,177416666 m³/s (z podziałem na stacje wodociągowe), co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego, obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor PGWWP Zarząd Zlewni w [...] dokonał w oparciu o normę prawną, wynikającą z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U., poz. 2502). Organ wyjaśnił, że z § 15 ww. rozporządzenia wynika, że do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji, posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynosi za pobór wód podziemnych - 500 zł na dobę za 1 m³/s, za czas określony w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Nadto organ podał, że opłata za pobór wód podziemnych została określona, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni (chyba że z pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego wynika inaczej) i maksymalnego poboru, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym, w ilości wyszczególnionych dla poszczególnych stacji wodociągowych. W skardze z dnia 27 kwietnia 2018 r., wywiedzionej na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie, iż ustalona opłata roczna została obliczona, w oparciu o wartość poboru wody, przekraczającego wartość możliwego maksymalnego poboru wody, ustalonego dla Miejsko Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...] pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] maja 2012 r., co doprowadziło do błędnego zawyżenia wysokości opłaty, 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie opłaty rocznej na podstawie wartości wody, przekraczającej wartość możliwego maksymalnego poboru wody ustalonego dla Miejsko - Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...] pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] maja 2012 r., co doprowadziło do błędnego zawyżenia wysokości opłaty. Mając na względzie powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wyjaśniła, że w pozwoleniu tym, ustalono ogólną wielkość poboru wód na 2 787 121,7 m³/rok. Natomiast, gdyby zliczyć wartości poboru wody, przyjęte w informacji dla poszczególnych ujęć, to wartości te przekroczą maksymalne wartości, ustalone w pozwoleniu wodnoprawnym. W ocenie skarżącej decyzja określająca wysokości opłaty jest sprzeczna, zarówno z pozwoleniem wodnoprawnym, jak i wewnętrznie sprzeczna. Zakłada bowiem maksymalny dopuszczalny pobór wód, a następnie na potrzeby ustalenia wysokości opłaty przyjmuje, że Zakład Wodociągowy w [...] może pobrać większą ilość wód, niż wynika to z pozwolenia wodnoprawnego. Przykładowo, dla stacji wodociągowej [...] w pozwoleniu wodnoprawnym ustalono maksymalną ilość poboru wód na 245 316,5 m³/rok, co daje 0,0077893518 m³/s. Zatem po przeliczeniu jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 500 zł, opłata winna stanowić kwotę 1 419,66 zł, a nie jak wskazano w informacji kwotę 2 281,25 zł. Skoro w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalny pobór wody dla tego ujęcia wskazany jest na 245 316,5 m³/rok, to po przeliczeniu na ilość poboru wody na sekundę winno stanowić wartość 0,00777893518 m³/s (1 rok ma 31 536 000 sekund, zatem iloraz 245 316,5 i 31 536 000 to wartość 0,00777893518 m³/s), a nie jak wskazano w treści decyzji 0,0125 m³/s. Podobnie rzecz się w przypadku stacji wodociągowej [...], dla której w pozwoleniu wodnoprawnym ustalono maksymalną wielkość poboru wód na 496 089,75 m³/rok, co winno stanowić wartość 0,01573090277 m³/s, a nie jak wskazano w decyzji 0,020055556 m³/s. Dlatego również opłata roczna dla tego ujęcia winna stanowić kwotę 2 870,89 zł, a nie 3 660,14 zł. Skarżąca przytoczyła również dane dla stacji wodociągowej [...]. Skarżąca argumentowała, że w informacji rocznej, ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne z dnia [...] marca 2018 r., opłata została ustalona w oparciu o ilość poboru wody, przekraczającą maksymalną ilość poboru, wyrażoną w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] maja 2012 r. Skoro w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] maja 2012 r., została określona maksymalna ilość wody możliwa do pobrania przez Miejsko — Gminny Zakład Wodociągowy w [...], to opłata za pobór wód, powinna być ustalona zgodnie z tą wartością. Dopiero bowiem, gdy zostanie wykazane, iż beneficjent pozwolenia wodno-prawnego będzie korzystał z pozwolenia wodno-prawnego, niezgodnie z jego treścią i pobierze wodę, w ilości przekraczającej określoną w pozwoleniu, to spowoduje to konieczność nałożenia na niego opłaty dodatkowej za pobór wód bez pozwolenia wodno-prawnego, w zakresie ilości pobranej wody, przekraczającej tą określoną w pozwoleniu wodno-prawnym. W odpowiedzi na skargę Miejsko - Gminnego Zakładu Wodociągów w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania, jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I GSK 982/08 LEX nr 594803). Skarżąca zarzuca nieprawidłowe ustalenie wysokości opłaty rocznej za usługi wodne. Należy wskazać, że podstawą naliczenia opłaty jest obowiązujące pozwolenie wodnoprawne. Według art. 270 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy Prawo wodne, opłata za usługi wodne za pobór wód, składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Przepis artykułu 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej, wyrażonej w m³/s, która może być pobrana, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana, na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Z treści powołanego przepisu wynika, że jedną ze składowych wzoru, służącego wyliczeniu opłaty stałej za pobór wód, jest określona w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalna ilości wody podziemnej, wyrażona w m³/s. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w funkcji opłaty stałej, którą jest powiązanie jej wysokości, z maksymalną presją na środowisko wodne. Dokonując omówienia motywów podjętego rozstrzygnięcia należy odnieść się do, mającej fundamentalne znaczenie w okolicznościach badanej sprawy, kwestii znaczenia prawnego decyzji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydanej przez Starostę [...], którą skarżąca uzyskała pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych z gminnych ujęć wody. Pozwolenie wodnoprawne jest aktem konstytutywnym, czyli takim który konkretyzuje uprawnienia strony, tworzy nowe prawa i obowiązki adresata, do którego jest skierowany. Jak długo pozwolenie wodnoprawne jest w obrocie prawnym, obowiązuje ono zakład zarówno w kwestii uprawnień, jak i obowiązków, z tym, że jakkolwiek uprawnienie daje prawo do określonego zachowania, z którego zakład może nie skorzystać, to do wykonywania obowiązków nałożonych w pozwoleniu wodnoprawnym zakład jest zobligowany. Opłata stała za usługi wodne, jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem, obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów wodnych, w ramach usług wodnych na cały rok. Z akt sprawy wynika, że wymienione pozwolenie weszło do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Pomijanie znaczenia pozwolenia wodnoprawnego w postępowaniu, dotyczącym ustalenia opłaty rocznej, stanowi naruszenie przywołanego wyżej przepisu. Stanowi to wadę prawną w kontekście zasady praworządności z art. 6 K.p.a., ponieważ każda decyzja administracyjna, będąca w obrocie prawnym wywołuje w nim jurydyczne skutki, a przywołany art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne, dodatkowo ustanawia relację między pozwoleniem wodnoprawnym, a ustaleniem wysokości opłaty stałej. Innymi słowy dla rozstrzygnięcia dotyczącego opłaty stałej prawną determinantę stanowi treść pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto Sąd stwierdza, iż organ w zaskarżonej decyzji uchybił przepisom postępowania, poprzez brak rozważenia podniesionej w odwołaniu kwestii, iż ustalona opłata roczna, została obliczona w oparciu o wartość poboru wody, przekraczającą wartość możliwego maksymalnego poboru wody, ustaloną dla Miejsko Gminnego Zakładu Wodociągowego w [...] pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] maja 2012 r. Organ nie ustosunkował się bowiem do kluczowych dla sposobu załatwienia sprawy twierdzeń skarżącej przedstawionym w odwołaniu (reklamacji), czym uchybił obowiązkom, wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Jest to błąd, mający wpływ na wynik sprawy, ponieważ ze względów obiektywnych, o czym świadczy przywołany wyżej przepis, ustalenia zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym wywierają decydujący wpływ na brzmienie zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny - zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Wobec lakonicznego stanowiska, zawartego w zaskarżonej decyzji, jak i pominięcia odniesienia się do zarzutów odwołania, nie można uznać, że organ umotywował zaskarżone rozstrzygnięcie, szczególnie w aspekcie treści odwołania, w którym skarżąca wyeksponowała konkretne zarzuty i przywołała wyliczenia. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów i zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a., skutkowało wadliwością decyzji, jako naruszającą dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Czyni to słuszną skargę, w aspekcie naruszenia przepisów procesowych, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), określanej dalej jako P.p.s.a. Wpływanie w sposób istotny na wynik sprawy, oznacza bowiem prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego (zob. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, LEX 1356919; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, LEX nr 1286271; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04; publ. ONSAiWSA 2005/4/66). Przy czym przesądzenie kwestii merytorycznej, tj. Wysokości opłaty przez Sąd, bez wyjaśnienia odnośnych zagadnień przez organ byłoby przedwczesne. Wobec przywołania konkretnej argumentacji organ winien był rozważyć, czy za twierdzeniami, przedstawionymi przez skarżącą, nie przemawiają istotne względy, a jeśli tak jest, to czy w istocie postanowienia informacji rocznej, objętej odwołaniem, są odmienne od powołanego wyżej pozwolenia wodnoprawnego. W tym przypadku naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a., co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, w szczególności w kontekście sformułowanych w odwołaniu zarzutów, co powinno być odzwierciedlone w treści uzasadnienia, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się bowiem, że decyzja wymaga wnikliwego i logicznego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 4 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1686/97, LEX nr 41628). Uzasadnienie decyzji, skonstruowane bez uwzględnienia tego wymogu powoduje, że decyzja wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje bowiem proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz wszechstronności oceny faktów. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Jak wspominano, przedwczesne byłoby natomiast przesądzanie w tym zakresie, bowiem kwestię zasadności rozliczeń winny bowiem rozważyć najpierw organy administracji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odniesie się szczegółowo do zarzutów strony, wyeksponowanych w odwołaniu i przedstawi szczegółowe wyliczenie, odpowiadające pozwoleniu wodnoprawnemu, będącemu w obrocie prawnym. Reasumując, zważywszy na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – w aspekcie obowiązku dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. zastosowanie art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji), uwzględniając uiszczony wpis w wysokości 972 zł (karta 24 akt sądowych), 3600 zł - § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.), oraz 17 zł, uiszczony tytułem opłaty skarbowej od czynności pełnomocnictwa (karta 21 akt sądowych).