IV SA/Wa 1536/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla terenu położonego w granicach administracyjnych Gminy [...] 1. stwierdza nieważność § 29 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], § 87 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], § 101 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki [...] położonej w miejscowości [...]; 2. stwierdza nieważność § 108 i § 193 ust. 1 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały i jej części graficznej stanowiącej załącznik nr 1 w zakresie ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 11-O; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 7 ust. 3, § 7 ust. 4 tiret 3 i 4, § 9 ust. 1 pkt 8-11, i § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 w zakresie sformułowania "oraz rozbudowy zakładu [...]"; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Gminy [...] na rzecz A. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] Rada Gminy w [...] w oparciu o przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) – dalej u.s.g., art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) – dalej u.p.z.p. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w granicach administracyjnych gminy. Skargę na powyższy plan miejscowy złożył A. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego K. B., który wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, a z ostrożności procesowej wskazał, że zarzuty dotyczą przede wszystkim: - § 7 ust. 3 części tekstowej planu miejscowego w zakresie, w jakim dopuszcza na obszarach, o których mowa w § 7 ust. 1 (tj. obszarach prawnie chronionych) realizację przedsięwzięć mogących zawsze lub w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar ochrony prawnej poprzez rozbudowę zakładu [...] oraz inwestycje komunalne, uzbrojenie terenu i inwestycje celu publicznego; - § 7 ust. 4 tiret 4 części tekstowej planu miejscowego, który dopuszcza na terenach chronionych przyrodniczo rozbudowę istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej jedynie tych, które są odległe minimum 1000m od istniejącej lub planowanej zabudowy (przewidzianej na stały pobyt ludzi) lub w odległości 500m w przypadku gdy strefę izolacyjną stanowi zwarty kompleks leśny; - § 9 ust. 8 części tekstowej planu miejscowego, który na terenach objętych planem dopuszcza lokalizację nowych ferm hodowli drobiu i trzody chlewnej, poza terenami prawnie chronionymi, wyłącznie z zachowaniem 1000m odległości od zabudowy istniejącej lub projektowanej, przeznaczonej na stały pobyt ludzi lub w odległości 500m w przypadku gdy strefę izolacyjną stanowi zwarty kompleks leśny; - § 9 ust. 9 części tekstowej planu miejscowego, który na terenach objętych planem wprowadza zakaz powiększania obsady drobiu i trzody chlewnej w istniejących fermach, które nie odpowiadają warunkom wymienionym w § 9 ust. 8 planu; - § 9 ust. 10 części tekstowej planu, który na terenach objętych planem wprowadza ograniczenie hodowli zwierząt w skupiskach zabudowy na wyznaczonych w planie terenach zabudowy zagrodowej do 40 sztuk DJP w jednej zagrodzie, a w miejscowości gminnej [...] i Przychód ograniczenie do 20 sztuk DJP; - § 9 ust. 11 części tekstowej planu, zgodnie z którym na terenach objętych planem ograniczenie dotyczy nowopowstających zagród, zaś w istniejących zagrodach, w których obsada zwierząt przekracza wielkości podane w p-kcie 10, dopuszcza się modernizację, rozbudowę, przebudowę, budowę nowych obiektów z możliwością zachowania dotychczasowej obsady zwierząt, bez możliwości jej zwiększania; - § 87 ust. 2 pkt 3 części tekstowej planu miejscowego, zgodnie z którym dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 9RP-1 przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty fermy hodowlanej z dopuszczeniem ich modernizacji, przebudowy, budowy nowych obiektów, lub zmiany sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego bez możliwości powiększenia obsady zwierząt; - § 101 ust. 2 pkt 3 części tekstowej planu miejscowego, zgodnie z którym dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 11RP-1 przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty fermy hodowlanej z dopuszczeniem ich modernizacji, przebudowy, budowy nowych obiektów, lub zmiany sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego bez możliwości powiększenia obsady zwierząt; - § 108 ust. 1 pkt 1 i 3 części tekstowej planu miejscowego dopuszczający jako przeznaczenie podstawowe teren gospodarki odpadami i lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych o kodach 17 06 01 i 17 06 05 i pojemności 19 911 m³ dla terenu oznaczonego symbolem 11-O; - oznaczenia jako 11-O w załączniku do uchwały – części graficznej planu miejscowego działek o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] i [...] – Teren Gospodarki Odpadami. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił przyjęcie przedmiotowej uchwały z naruszeniem poniższych przepisów praw materialnego, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 140 kodeksu cywilnego oraz w związku z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przekroczenie władztwa planistycznego oraz nieuzasadnione, niezgodne z zasadą proporcjonalności i niecelowe ograniczenie prawa własności nieruchomości i swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, bez zważenia interesu skarżącego i określenia jaki interes publiczny uzasadnia to ograniczenie; - art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji w ten sposób, że dopuszczono w § 7 ust. 3 planu miejscowego realizację przedsięwzięć mogących zawsze lub w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar ochrony prawnej poprzez rozbudowę zakładu Technokabel oraz inwestycje komunalne, uzbrojenie terenu i inwestycje celu publicznego, a równocześnie w § 7 ust. 4 tiret 4 i § 9 ust. 8-11 planu miejscowego wprowadzono ograniczenia wyłącznie w zakresie dopuszczalności hodowli drobiu i trzody chlewnej, pomijając przy tym inne rodzaje działalności gospodarczej, które mogą pogorszyć stan środowiska naturalnego, w szczególności inwestycje wskazane w § 7 ust. 3 planu miejscowego i hodowlę innych rodzajów zwierząt; - art. 17 pkt 6 lit. b i 9 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. nie uzgodnienie ostatecznego projektu planu z Wojewodą [...]; - art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie ustaleń w uchwale w sposób sprzeczny z ustaleniami przyjętymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. (dalej także jako Studium) oraz niepodjęcie przez Radę Gminy [...] stosownej uchwały w przedmiocie stwierdzenia sprzeczności planu miejscowego z ustaleniami Studium, m.in. poprzez ustalenie w § 7 ust. 4 tiret 4 i § 9 ust. 8 planu miejscowego terminu "zabudowa istniejąca lub projektowana, przeznaczona na stały pobyt ludzi", podczas gdy Studium posługuje się znacznie węższym terminem "istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową"; - § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r. poz. 523) oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie składowiska odpadów niebezpiecznych na obszarach ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także niewyznaczenie granic inwestycji polegającej na lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych oraz granic stref ochronnych powyższej inwestycji. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja mająca potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów i wniosków. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości wadliwej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Do dnia wniesienia skargi do WSA w Warszawie skarżący nie otrzymał odpowiedzi Rady Gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tym samym zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. skarżący ma prawo wnieść skargę w terminie do sześćdziesięciu dni licząc od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący podał, że jest właścicielem nieruchomości położonych w miejscowości [...] oznaczonych numerami: [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...],[...],[...], nieruchomości położonej w miejscowości Liberadz oznaczonej numerem [...], które to nieruchomości są położone w granicach gminy [...] i są objęte przedmiotowym planem miejscowym i nieruchomości położonych w miejscowości [...] oznaczonych numerami[...] i [...], położonych poza granicami gminy [...] i które nie są objęte przedmiotowym planem miejscowym. Zakwestionowane postanowienia zawarte w § 7, § 9, § 87 i § 101 uchwały znacznie ograniczają dopuszczalność prowadzenia, rozpoczynania i powiększania działalności w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej na terenach objętych planem. Ponieważ skarżący prowadzi działalność w zakresie hodowli drobiu, to postanowienia zawarte w przywołanych paragrafach planu ograniczają jego w możliwości korzystania z wyżej wymienionych działek. Skoro postanowienia planu wyłączają możliwość korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości w drodze prowadzenia tam działalności w zakresie hodowli drobiu lub powiększania prowadzonej działalności ponad progi określone w planie miejscowym, to postanowienia planu naruszają interes prawny skarżącego. Naruszenie to ma charakter konkretny, realny i aktualny. Wejście w życie uchwały oznacza, że skarżący utracił możliwość rozpoczęcia lub powiększenia działalności na opisanych działkach, która nie spełnia kryteriów określonych w § 7 ust. 4 tiret 4 i § 9 ust. 8-11 planu miejscowego. Ponadto w skardze wskazano, że postanowienia planu miejscowego dopuszczają realizowanie na obszarze oznaczonym symbolem 11-O składowiska odpadów niebezpiecznych. Obszar ten położony jest zaś w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należących do skarżącego. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – postanowienia planu naruszają interes prawny skarżącego ponieważ skutkować będą wykluczeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt na wskazanych wyżej działkach należących do skarżącego. Tym samym zmiana przeznaczenia działek o nr [...],[...],[...],[...] i [...] narusza interes prawny skarżącego wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego, a dodatkowo z przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego, tj. art. 144 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia i stosunków miejscowych. Zdaniem skarżącego podstaw interesu prawnego, który został naruszony przyjęciem uchwały należy szukać również w art. 6 ust. 1 u.p.z.p., a także w przepisach nakładających na skarżącego obowiązki w zakresie ochrony zdrowia zwierząt. Powołując się na dołączoną do skargi opinię sporządzoną przez prof. dr hab. M. G. na zlecenie skarżącego na temat wpływu ponownego uruchomienia składowiska odpadów komunalnych lub budowy nowego zakładu gospodarki odpadami w [...] na efekty produkcyjne fermy drobiu w [...] należącej do skarżącego, strona wykazała zagrożenia dla środowiska, w którym istnieje ferma drobiu (w bezpośrednim sąsiedztwie), jakie wiążą się z budową zakładu gospodarki odpadami na tej samej parceli. Powołano, że w obrębie obowiązującej strefy ochronnej sanitarnej składowiska odpadów komunalnych i/lub zakładu gospodarki odpadami ( w promieniu 500 m) znajduje się spory fragment istniejącej fermy drobiu w [...]. Ponadto strona wskazała, że składowisko odpadów komunalnych w [...] umiejscowione jest w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 214, nad którym to leży cała gmina [...] i gmina [...] , a to grozi spadkiem jakości wód podziemnych na terenie obu gmin z racji braku izolacji pokrywy w stropie warstw wodonośnych. Podniosła, że jest to obszar najwyższej ochrony (tzw. ONO), w którym muszą być stosowane specjalne zakazy i nakazany w zakresie zagospodarowania przestrzennego i nie powinno się pozwolić na uruchomienie (przywrócenie aktywności) składowiska odpadów komunalnych w [...]. Ustalenie przez uchwałę Terenu Gospodarki Odpadami (11-O) na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] wykluczy możliwość prowadzenia przez skarżącego działalności w zakresie hodowli drobiu na sąsiednich działkach z powodu niewypełnienia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1539). Wskazano, że w dotychczasowym planie działki o numerach [...] i [...] miały przeznaczenie "2GP" – tereny powierzchniowej eksploatacji surowców, zaś działki [...],[...] i [...] przeznaczenie "1O" – tereny gospodarki odpadami. W skarżonym planie wszystkie ww. działki będą miały przeznaczenie "11-O" – teren gospodarki odpadami. Wskazano, że niewątpliwie przedsięwzięcia objęte pojęciem gospodarki odpadami charakteryzować się będą zmianą sposobu wykonywania prawa własności przez podmiot będący właścicielem tych działek. Skarżący konsekwentnie wywodzi, że Gmina nadużyła przysługującego jej z mocy ustawy władztwa planistycznego. Określając przeznaczenie konkretnych nieruchomości w miejscowym planie gmina ma obowiązek uwzględniać wszystkie wartości wskazane w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym również wymagania ochrony środowiska, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Natomiast uchwalony plan narusza te wartości. Ponadto procedura poprzedzająca podjęcie przedmiotowej uchwały nie odpowiada wymogom przewidzianym w u.p.z.p. Również postanowienia planu naruszają ustalenia przyjęte w Studium. Te wszystkie okoliczności powodują, że znaleźć powinien zastosowanie art. 28 u.p.z.p. Zdaniem skarżącego zakwestionowana uchwała rażąco narusza jego prawa w zakresie możliwości wykorzystania gruntów do prowadzenia działalności rolniczej i gospodarczej. Z prawa własności nieruchomości wynikają bowiem określone uprawnienia właścicielskie, takie jak wykorzystywanie nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej lub rolniczej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i jako takie, prawo to może zostać ograniczone wyłącznie w zakresie, który wynika z postanowień Konstytucji RP. Zgodnie z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia, zgodnie zaś z ust. 3 własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Także dopuszczalność ograniczenia swobody działalności gospodarczej, w myśl art. 22 Konstytucji RP jest dopuszczalna tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Podobne ograniczenie zdefiniowane zostało w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP określanym zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Tym samym uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości mogą być ograniczone, m.in. wówczas gdy wymaga tego ochrona środowiska. Z postanowień miejscowego planu zdaje się wynikać, że właśnie ograniczenia w możliwości prowadzenia hodowli drobiu i trzody chlewnej mają być konsekwencją wymagań ochrony środowiska. Ograniczenia te zawarto w treści § 9 ust. 8-11 miejscowego planu, który znajduje się w części określonej: "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" oraz w § 7 ust. 4 tiret 4. Zarzutem, który – zdaniem strony skarżącej – należy postawić w stosunku do w/w postanowień miejscowego planu jest pogwałcenie zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz uprawnień wynikających z prawa własności w sposób naruszający istotę prawa własności, w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący wskazał m.in. że przy ustalaniu w planie odległości od miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludzi nie zostały wzięte regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010, nr 213, poz. 1397 ze zm.), które w § 2 ust. 1 pkt 51 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza przedsięwzięcie polegające na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), zaś w § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należą do nich chów i hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP oraz chów i hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie: - w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, - na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Zdaniem skarżącego wielkości określone w § 7 ust. 4 tiret 4 i § 9 ust. 8 planu miejscowego w stosunku do dopuszczalnych DJP określonych w rozporządzeniu są znacznie bardziej restrykcyjne, niż wymagania rozporządzenia. Z tego względu zapisy planu naruszają zasadę proporcjonalności w zakresie dopuszczalnych ograniczeń uprawnień wynikających z prawa. Podkreślił, że ograniczenia dotyczące dopuszczalności prowadzenia działalności w zakresie hodowli drobiu przewidziane w § 7 ust. 4 tiret 4, § 9 ust. 8-11, § 87 ust. 2 pkt 3 i § 101 ust. 2 pkt 3 uchwały naruszają również zasadę równości wobec prawa, bo dokonano rozróżnienia bez istotnego powodu, w sposób przekraczający granice władztwa planistycznego, bez właściwej oceny przesłanki niezbędności ingerencji oraz bez wyważenia interesu publicznego i prywatnego, a zatem są wynikiem jednostronnego dyktatu organów gminy. Zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa odnosi się w szczególności do rozbudowy zakładu [...] oraz planów dopuszczających na terenie oznaczonym symbolem 11-O składowisko odpadów niebezpiecznych. Ponadto skarżący podniósł, że został naruszony tryb uchwalania planu miejscowego tj. art. 17 ust. 1 pkt 6b) u.p.z.p. w wyniku nie uzgodnienia ostatecznego projektu planu z Wojewodą [...]. Mianowicie w dniu 4 września 2014 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Wojewody celem uzgodnienia projektu planu. Wojewoda nie zajął stanowiska w odpowiedzi na powyższe pismo. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że do uzgodnienia doszło, to do projektu planu zostały po tym wprowadzone liczne, istotne zmiany, które obligowały Wójta Gminy [...] do ponowienia uzgodnienia. Skarżący przywołał art. 20 ust. 1 u.p.z.p. z którego wynika, że rada gminy uchwala plan miejscowy m.in. po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Termin użyty w § 7 ust. 4 tiret 4 i § 9 ust. 8 w zw. z ust. 9 części tekstowej zakazuje lokalizacji nowych ferm i powiększanie obsady drobiu i trzody chlewnej w przypadku, gdy nie zostały zachowane wskazane w tych przepisach odległości od "zabudowy istniejącej lub projektowanej przeznaczonej na pobyt stały ludzi". Według strony skarżącej takie określenie zakazu lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięć jest w oczywisty sposób sprzeczne z ustaleniami zawartymi w studium, które posługuje się terminem "od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową". Pojęcie zabudowy przeznaczonej na pobyt stały ludzi jest niedookreślone, ale niewątpliwie jest ono szersze, niż zabudowa mieszkaniowa. Będzie dotyczyć też zabudowań innych niż mieszkalne np. budynków produkcyjnych, handlowych. W ocenie skarżącego uchwalony przez Radę Gminy [...] plan narusza przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r., poz. 523). Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, składowiska odpadów niebezpiecznych oraz składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie mogą być lokalizowane m.in. na obszarach ochronnych zbiorników wód podziemnych. Powyższa sprzeczność została również wskazana przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w piśmie z dnia 5 listopada 2014 r., jednak uwaga ta nie została uwzględniona w toku prac nad projektem miejscowego planu. Opinia sanitarna z dnia [...] listopada 2014 r. pozytywnie opiniuje projekt planu z wyraźnym zastrzeżeniem: dla terenu gospodarki odpadami – likwidacji i rekultywacji istniejącego składowiska odpadów, oznaczonego symbolem 11-O, należy usunąć zapis o dopuszczeniu lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych. Niezależnie od powyższego przedmiotowy plan – zdaniem skarżącego - narusza również art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewyznaczenie granic inwestycji polegającej na lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych oraz granic stref ochronnych powyższej inwestycji. Niedopuszczalne jest poprzestanie na wskazaniu, że składowanie odpadów niebezpiecznych będzie się odbywało na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Ponadto plan ten jest wewnętrznie sprzeczny. Postanowienia planu wprowadzają zakaz powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych ONO. Skarżący wskazał, iż mając na uwadze fakt, że eksploatacja składowiska odpadów niebezpiecznych wiąże się z wytwarzaniem zanieczyszczeń powierzchniowych, to zgodnie z treścią powyższego postanowienia niedopuszczalne jest lokowanie składowiska odpadów na obszarze najwyższej ochrony. Tym samym § 108 ust. 1 pkt 3 planu należy uznać za sprzeczny z § 7 ust. 2 lit. d tiret czwarty. Według skarżącego w powyższym zakresie plan miejscowy pozostaje również w sprzeczności z postanowieniami Studium, w którym jednoznacznie wskazano (str. 26-27), że "Obszar ONO jest w znacznym stopniu pozbawiony izolacji lub z izolacją słabą użytkowego poziomu wodnonośnego, w związku z czym znajduje się w strefach wysokiego stopnia zagrożenia" Wobec powyższego niedopuszczalne jest lokowanie na obszarze ONO składowiska odpadów niebezpiecznych. W ocenie skarżącego za niedopuszczalne uznać również należy zamienne używanie w treści planu pojęć "składowisko odpadów komunalnych" i "teren gospodarki odpadami". Pomieszanie tych pojęć jest według skarżącego celowe i zmierza do stworzenia możliwości lokowania na terenie gminy przedsięwzięć, których realizacja ze względu na ustalenia Studium jest wykluczona. Pojęcie "teren gospodarki odpadami" jest pojęciem zdecydowanie szerszym od pojęcia "składowisko odpadów komunalnych". Skoro treść Studium dopuszcza lokowanie na danym terenie składowiska odpadów, to postanowienia planu nie mogą wykraczać poza ten sposób zagospodarowania terenu, dopuszczając lokowanie na tym samym obszarze działalności polegającej na gospodarce odpadami, obejmującej procesy przetwarzania i spalania odpadów, składowania odpadów niebezpiecznych i transportowania ich na teren gminy z innych obszarów województwa [...] oraz spoza województwa. Stwarzając możliwość realizacji inwestycji dotyczących odpadów, Rada Gminy nie wzięła pod uwagę, że doprowadzi to do zdegradowania środowiska naturalnego, uniemożliwiając przy tym rozwijanie działalności produkcyjnej w sektorze rolnictwa. Nie uwzględniła wpływu zakładów gospodarki odpadami na istniejące już gospodarstwa rolne, w tym specjalistyczne fermy hodowlane, które zlokalizowane są w odległości ok. 55 m od terenu oznaczonego na mapie stanowiącej załącznik do miejscowego planu symbolem 11-O, tj. jako teren gospodarki odpadami. Ponadto skarżący wskazał na inne postanowienia planu, które w jego ocenie są niezgodne z ustaleniami Studium (np. brak wyodrębnienia terenów pod lokalizację biogazowi i ferm wiatrowych, brak ustaleń dopuszczających lokalizację obiektów wielko powierzchniowych, błędy w oznaczeniach poszczególnych obszarów gminy), które jednakże nie odnoszą się do jego działek ( str. 25-26 skargi). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu stanowiska Rada Gminy zaznaczyła, że skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa własności i konstytucyjnych norm jego ochrony. Tymczasem sporna uchwała w zakresie kontestowanym przez skarżącego dotyczy prowadzenia działalności rolniczej związanej z chowem i hodowlą drobiu oraz trzody chlewnej. Podkreśliła, że strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 u.s.g. musi się wykazać nie tylko samym interesem prawym, lecz również jego naruszeniem. Z tego względu wniosek skarżącego formułowany w skardze dotyczący wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego jest formułowany w sposób niezgodny z istotą narzędzia kontroli wskazanego w art. 101 u.s.g. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 117/13, organ podniósł, że jeśli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu, dotyczącej tych nieruchomości. Ponadto wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę lub zarządzenie. W zakresie zarzutu dotyczącego ustalenia w planie ograniczeń wielkości inwentarza i naruszenia zasady równości wobec prawa, Rada Gminy wskazała na brak legitymacji i interesu prawnego skarżącego w formułowaniu tego rodzaju zarzutów. Zdaniem organu, wprowadzone ograniczenia stanowią wyraz władztwa planistycznego Gminy [...]. Na możliwość wprowadzenia ilościowego ograniczenia hodowli zwierząt w planie miejscowym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13. W kwestii zarzutu naruszenia norm konstytucyjnych w powiązaniu z art. 140 k.c. organ stwierdził, że prawo własności nie jest prawem nieograniczonym. Zgodnie z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. ograniczenia takiego prawa można dokonać, ale jedynie w drodze ustawy. Właśnie u.p.z.p. jest jedną z takich ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Organ stwierdził, że zarzuty skarżącego dotyczące niezgodności uchwały ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów, należy uznać za nieuzasadnione. Organ wskazał, że składowisko odpadów niebezpiecznych na tym terenie zostało umieszczone w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami na lata 2012 – 2023, a uchwalenie tego Planu poprzedzone zostało wykonaniem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko w zakresie m.in. wpływu inwestycji na wody powierzchniowe i podziemne. Zgodnie z ustawą o odpadach podstawowym dokumentem pozwalającym na lokalizację składowiska odpadów na konkretnym terenie, a następnie uprawniającym do uzyskania decyzji inwestycyjnych oraz eksploatacyjnych związanych z funkcjonowaniem składowiska jak np. pozwolenie zintegrowane jest WPGO. WPGO szczegółowo określa w jakich konkretnych lokalizacjach jakie instalacje związane z przetwarzaniem oraz składowaniem odpadów mogą być realizowane. WPGO wskazuje na możliwość realizacji składowiska odpadów azbestowych o kodach: 17 06 01* Materiały izolacyjne zawierające azbest oraz 17 06 05*. Materiały konstrukcyjne zawierające azbest, na terenie na którym skarżony plan dopuszcza składowisko odpadów niebezpiecznych. Organ wskazał, że w/w rozporządzenie zawiera co prawda zapis o zakazie lokalizowania składowisk na terenie Główny Zbiornik Wód Podziemnych, to jednak skarżący pominął fakt, że składowisko przewidziane jest w WPGO, a co za tym idzie w skarżonym planie jest składowiskiem odpadów azbestowych o kodach 17 06 01* oraz 17 06 05*, a sposób traktowania tych składowisk jako nie powodujących odcieków i zagrożenia dla wód gruntowych został określony w dalszych postanowieniach tego rozporządzenia. Powołano, że zgodnie z dyspozycją § 19 ust. 5 rozporządzenia składowiska azbestowe o powyższych kodach nie stanowią zagrożenia dla gleby, wód podziemnych i wód powierzchniowych, co wymaga potwierdzenia w raporcie oddziaływania na środowisko dla konkretnego środowiska. Organ podkreślił, że składowiska azbestowe nie powodują odcieku, gdyż stanowią miejsce składowania odpadu suchego. Ponadto wskazał, że odpady składowane są w szczelnym opakowaniu zabezpieczającym przed rozwiewaniem pyłów. Powołano również, że w regionie brak jest takich składowisk, a na terenie gminy znajduje się olbrzymia ilość takich odpadów w gospodarstwach domowych. Organ wskazał, że w prognozie oddziaływania na środowisko znajduje się specjalny rozdział dotyczący wpływu tej inwestycji na środowisko i zapobieganiu negatywnym skutkom oddziaływania na środowiska, a sam plan zawiera również liczne procedury zabezpieczające przed negatywnym wpływem lokalizacji składowiska na środowisko. Powołano, że zgodnie z postanowieniami Studium, w dokumencie tym wskazano jedynie na stopień zagrożenia w związku z lokalizacją składowiska na obszarze ONO i wskazano na podwyższone procedury zabezpieczeń przy realizacji inwestycji na tym terenie. Wskazano, że ustalenia planu określają zakres możliwości lokalizacji inwestycji na tym terenie gospodarki odpadami, z uwzględnieniem kierunków rozwoju technologii składowania i przetwarzania odpadów i ochrony środowiska naturalnego. Powołano, że działki o nr [...], [...] i [...] w dotychczas obowiązującym planie miały przeznaczenie "1O" – tereny gospodarki odpadami. Nie jest zatem prawdą, że na podstawie Uchwały doszło do zmiany przeznaczenia ww. działek, a więc nie może być mowy o naruszeniu interesu prawnego skarżącego, ani naruszeniu art. 140 k.c. i 144 k.c. Nie zmieni się bowiem sposób wykonywania prawa własności na tych działkach przez właściciela. Za nieuzasadniony organ uznał pogląd, w myśl którego zawarcie w planie norm bardziej restrykcyjnych, niż np. w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowiło naruszenie zasady proporcjonalności, przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przywołane rozporządzenie określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaj przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako w/w przedsięwzięcia. Podział przedsięwzięć dokonany w rozporządzeniu jest związany z kwestią obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rozporządzenie to ma na celu usystematyzowanie, które przedsięwzięcia wymagają obligatoryjnie przeprowadzenia takiej oceny. Niezrozumiałym jest stąd porównywanie postanowień planu z regulacjami zawartymi w w/w rozporządzeniu. Brak jest jakiegokolwiek związku, który uzależniałby treść tych postanowień od przywoływanego rozporządzenia. Co istotne, oba te akty dotyczą odmiennej materii. Jeżeli bowiem planowane przedsięwzięcie, będzie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie rozporządzenia, to bez względu na treść planu taka ocena będzie musiała zostać przeprowadzona. W kwestii poruszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa, organ wskazał, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały organ rozważył interesy zarówno skarżącego, jak i interesy pozostałych mieszkańców Gminy [...]. W ocenie organu, przyjęte rozwiązanie ma charakter kompromisowy. Z jednej bowiem strony plan utrzymuje przeznaczenie nieruchomości skarżącego. Natomiast chroniąc interesy pozostałych mieszkańców, zostały wprowadzone ograniczenia związane z lokalizacją nowych ferm oraz rozbudową ferm już istniejących. Organ zaprzeczył jakoby nie zostały przeprowadzone uzgodnienia projektu planu z Wojewodą [...]. Podał, że w dniu 25 kwietnia 2014 r., wystosował do Wojewody pismo z dnia 24 kwietnia 2014 r. z prośbą o uzgodnienie projektu planu. Pismo to zostało odebrane przez Wojewodę w dniu 28 kwietnia 2014 r., na co wskazuje potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. W piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego celem uzupełnienia skargi dołączył opinię prawną sporządzoną przez dr I. Z., wskazując, że zawiera ona analizę postanowień zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającego ją Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2015 r. organ wskazał, że działka oznaczona nr [...] położona w miejscowości [...] stanowi drogę gminną, właścicielem działki jest Gmina [...], dla działki jest prowadzona księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w [...] nr [...]. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko w sprawie. Powołał również, że ustalenie przez Uchwałę Terenu Gospodarki odpadami na działkach [...], [...], [...], [...] i [...] wykluczy możliwości prowadzenia przez Skarżącego działalności w zakresie hodowli drobiu na sąsiednich działkach z powodu braku możliwości wypełnienia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy, podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, przez którą rozumie się między innymi prowadzenie zakładu drobiu, w zakresie spełniania wymagań weterynaryjnych, jest obowiązany zapewniać wymagania lokalizacyjne, zdrowotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, techniczne lub technologiczne, zabezpieczające przed zagrożeniem epizootycznym, epidemicznym lub zapewniające właściwą jakość produktów. Wskazano, że niewątpliwie lokalizacja w planie miejscowym terenu gospodarki odpadami, na którym ma być zlokalizowany okresowy bioreaktor i składowisko odpadów niebezpiecznych w sposób bezpośredni narusza interes prawny skarżącego jako właściciela nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, na których strona prowadzi i zamierza prowadzić hodowle drobiu. Oceniono, że ustalenia zawarte w § 108 przedmiotowej Uchwały wpływają na możliwość korzystania przez skarżącego z należących do niego nieruchomości, a ustalenia § 108 nie zabezpieczają interesów właścicieli sąsiednich gruntów zgodnie z art. 144 k.c. Powołano, że tylko w zakresie § 108 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały tj. składowiska odpadów niebezpiecznych, znalazło się ustalenie, że technologia i sposób składowania odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 3 powinny zabezpieczać przed negatywnym wpływem na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony środowiska, jednak wskazany sposób zagospodarowania tego terenu jest tylko jednym z dopuszczalnych przeznaczeń terenu na mocy uchwały. Skarżący w tym zakresie wskazał, że lokalizacja składowiska odpadów niebezpiecznych o wskazanych kodach, jest tylko jednym ze sposobów, w jaki może zostać zagospodarowany ten teren. Zgodnie bowiem z § 108 ust. 1 pkt 1 przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest "teren gospodarki odpadami", a składowisko odpadów niebezpiecznych, o których mowa w § 108 ust. 1 pkt 3 jest tylko jednym ze sposobów zagospodarowania tego terenu w zaskarżonej Uchwale. Skarżący zauważył, że zaskarżona Uchwała tylko w tym zakresie przewiduje, że technologia i sposób składowania odpadów powinny zabezpieczać przed negatywnym wpływem na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony środowiska. Powołano, że Wójt Gminy [...] prowadzi postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej w odniesieniu do lokalizacji w tym miejscu Okresowego Bioreaktora Beztlenowego, która to inwestycja nie stanowi składowiska odpadów azbestowych. Powołano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że samo umieszczenie w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami na lata 2012-2023 w tym miejscu składowiska odpadów niebezpiecznych wyklucza możliwość naruszenia prawa poprzez ustalenia zaskarżonej uchwały, w sytuacji gdy przedmiotowa Uchwała nie spełnia wymogów wynikających z art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Wskazano, że Uchwała dotknięta jest sprzecznością albowiem wskazuje obszar ochrony zbiornika wód podziemnych a jednocześnie dopuszcza lokalizację w tym miejscu składowiska odpadów niebezpiecznych, co pozostaje również w sprzeczności z § 2 ust. 1 rozporządzenia MŚ z dnia 30 kwietnia 2013 r. Wskazano, że § 19 ww. rozporządzenia nie wyłącza ogólnego zakazu zawartego w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 1393/15 w pkt 1 stwierdził nieważność § 9 pkt 8 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...] i działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]; w pkt 2 stwierdził nieważność § 108 zaskarżonej uchwały i jej części graficznej stanowiącej załącznik nr 1 w zakresie ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 11-O; w pkt 3 stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt. 1 i 2 wyroku nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt 4 oddalił skargę w pozostałej części. Na skutek rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 marca 2018 r. w sprawie II OSK 1285/16 uchylił wyrok WSA z dnia 10 grudnia 2015 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu NSA uznał, że trafnie skarżący kasacyjnie wskazał, że postanowienia § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4 planu wprowadzają ograniczenia, co do lokalizowania nowych oraz zakaz powiększania istniejących ferm wyłącznie w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej. NSA zauważył, że plan nie tylko nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie innych rodzajów działalności gospodarczej na terenie objętym uchwałą, ale wręcz wyraźnie je dopuszcza na obszarach prawnie chronionych. Powołano, że z treści § 7 ust. 3 planu wynika, że na obszarach prawnie chronionych należy zaniechać realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar ochrony prawnej, za wyjątkiem inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego oraz rozbudowy zakładu [...]. NSA przyjął, że organ planistyczny z jednej strony deklarując dbałość o stan środowiska naturalnego wyklucza możliwość prowadzenia na terenie Gminy [...] działalności w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej, nie wprowadzając równocześnie analogicznych regulacji w zakresie innych rodzajów działalności, które zawsze lub potencjalnie mogą negatywnie oddziaływać na środowisko. NSA uznał, że analiza treści planu wskazuje, że dopuszczalna jest lokalizacja na terenach chronionych nie tylko inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, czy inwestycji celu publicznego, ale także rozbudowa konkretnego zakładu, należącego do prywatnego przedsiębiorcy, pod nazwą [...]. NSA stwierdził również, że tego rodzaju sformułowanie § 7 ust. 3 planu samo w sobie narusza także zasady prawidłowej legislacji, ponieważ postanowienia uchwały jako aktu prawa miejscowego powinny być formułowane w odniesieniu do jego adresatów w sposób generalny i abstrakcyjny i nie mogą przesądzać o tym, jakie konkretne podmioty zwłaszcza niepodporządkowane administracji, mogą korzystać z danego terenu i jednoznacznie ich wskazywać. Tym samym zasadne uznano zarzuty skargi, że plan miejscowy, dopuszczając w § 7 ust. 3, na terenach chronionych, inwestycje o nieoznaczonym charakterze, wykonywane przez nieokreślony krąg podmiotów, wprowadził postanowienia, które de facto wykluczają możliwość rozwijania działalności w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej na terenie całej Gminy [...]. NSA podkreślił również, że w zakresie gospodarstw specjalistycznych (ferm hodowlanych) zdefiniowanych w § 2 ust. 1 pkt 17 uchwały, tylko hodowla drobiu i trzody chlewnej spotyka się z ograniczeniami przewidzianymi w § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4. Tak więc zarówno interes prawny skarżącego, jak też obowiązujący w polskim porządku prawnym obowiązek równego traktowania podmiotów przez organy władzy publicznej oraz zakaz dyskryminacji zostały naruszone w drodze przyjęcia § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4, będącego konsekwencją postanowień § 162 ust. 2 pkt 3 uchwały. NSA stwierdził, że nie można uznać, że ograniczenia w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej są wynikiem dbałości o środowisko, w sytuacji gdy uchwała nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie innych rodzajów działalności gospodarczej wpływającej na środowisko, w tym ferm hodowlanych innych gatunków zwierząt i to również na terenach chronionych, o których mowa w § 7 Uchwały. Plan nie zawiera zakazu lokalizacji i powiększania produkcji (obsady zwierząt) innych przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie negatywnie wpływających na środowisko, nie różnicuje o jaki rodzaj działalności, w tym hodowli zwierząt, chodzi. Ponadto NSA uznał, że gdyby rzeczywiście chodziło o dobro środowiska, to logiczna wydaje się konstatacja, że postanowienia uchwały zawarte w § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 powinny zawierać regulacje mniej restrykcyjne, niż te wynikające z § 7 ust. 3 i 4. Natomiast odnoszący się do obszarów chronionych przyrodniczo § 7 wyraźnie wskazuje w ust. 3 rodzaje przedsięwzięć, które mimo, że istotnie naruszają środowisko, to jednak w wyraźny sposób zostały dopuszczone na tych terenach. Także wymagania w zakresie lokalizacji nowych ferm drobiu i powiększania obsady istniejących zawarte w § 9 ust. 8 i 9 nie odbiegają od regulacji dotyczących terenów chronionych zawartej w § 7 ust. 4 tiret 4 uchwały. NSA uznał, że porównanie treści § 7 ust. 3 i 4 tiret 4 oraz § 9 ust. 1 pkt 8-11 planu prowadzi do wniosku, że zasadniczą przesłanką tych przepisów nie jest ochrona określonych terenów Gminy [...] ze względu na ich walory środowiskowe czy przyrodnicze, ale ograniczenie podmiotowego kręgu adresatów mogących podejmować inwestycje na obszarach objętych ochroną oraz decydowanie jakie rodzaje działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy realnie są uciążliwe dla środowiska będą dozwolone na terenach Gminy. NSA uznał, że sprzeczności we wskazanych postanowieniach uchwały wykluczają możliwość przyjęcia, że wyłącznie wymogi ochrony środowiska leżały u podstaw ograniczeń nałożonych Uchwałą na hodowców drobiu i trzody chlewnej. NSA wskazał również, że żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie ograniczają możliwości rozbudowy lub lokalizacji ferm hodowli drobiu, trzody chlewnej i biogazowni, w szczególności w zależności od odległości od zabudowy mieszkaniowej. Powołano, że wyraźnej podstawy prawnej do ograniczenia takiej lokalizacji przy użyciu wskaźnika odległości od określonego rodzaju zabudowy nie dają przepisy art. 10 i art. 15 u.p.z.p. Pozwalają one natomiast na wskazanie terenów i sposobów ich zagospodarowana. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się przeznaczenie terenów, rozmieszcza inwestycje celu publicznego, określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy konkretnych terenów. NSA podzielił stanowisko i argumentację skarżącego, że ograniczenia przewidziane w § 162 ust. 2 pkt 3 są wynikiem zastosowania do konkretnego terenu objętego uchwałą postanowień o charakterze ogólnym wynikających z § 9 ust. 1 pkt 8-11. Co oznacza, że organ planistyczny, wprowadzając do uchwały § 162 ust. 2 pkt 3, dokonał konkretyzacji zasad ogólnych wynikających z § 9 ust. 1 pkt 8-11 uchwały w stosunku do poszczególnych terenów. Jednakże zakres przedmiotowy § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogicznego § 7 ust. 4 tiret 4, który odnosi się do obszarów chronionych, a także § 162 ust. 2 pkt 3 i innych tego rodzaju postanowień zamieszczonych w uchwale, jest identyczny, tzn. wszystkie te postanowienia dotyczą właśnie ferm hodowlanych (gospodarstw specjalistycznych), a zatem § 162 ust. 2 pkt 3 nie może mieć charakteru lex specialis w stosunku do § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogicznego § 7 ust. 4 tiret 4, ponieważ oznaczałoby to, że te ostatnie przepisy mają pusty zakres znaczeniowy. NSA przesądził, że przepis § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 uchwały, a w konsekwencji również § 162 ust. 2 pkt 3 godzi w konstytucyjne prawo własności i równą jego ochronę (art. 64 ust. 1 i 2) oraz zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. NSA odnosząc się do treści § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogicznego § 7 ust. 4 tiret 4 uchwały dopuszczających realizację nowych ferm hodowli drobiu i biogazowni w odległości minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową, zakładających, że odległość tę można zmniejszyć do 500 m, jeżeli strefę izolacyjną stanowi istniejący zwarty kompleks leśny oraz dopuszczających rozbudowę istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej, które są odległe minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową, uznało, że w świetle art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, nie jest dopuszczalne ograniczenie możliwości rozbudowy lub lokalizacji ferm hodowli drobiu, trzody chlewnej i biogazowni, w zależności od odległości od zabudowy mieszkaniowej. NSA stwierdził, że wprowadzenie do treści planu miejscowego, który w przypadku gminy [...] obejmuje obszar całej gminy, ograniczeń posługujących się wskaźnikami odległości od określonego typu zabudowy, o ile uznać je za mieszczące się w granicach władztwa planistycznego gminy, wymaga szczegółowego i złożonego uzasadnienia, wobec treści art. 15 u.p.z.p. Uzasadnienie takie winno wskazywać na proporcjonalność środka ograniczenia praw właścicieli przez wprowadzenie wskaźnika odległości od określonego rodzaju zabudowy, jako bardziej właściwego, niż wskazanie konkretnych terenów, na których istnieje możliwość lokalizowania nowych ferm hodowli drobiu, trzody chlewnej i biogazowni, przy czym wskazanie tych terenów w planie i w studium powinno być skonfrontowane z oczekiwaniami zainteresowanych, zgłaszanymi w postaci wniosków, uwag i w trakcie dyskusji publicznych. Na gruncie przedmiotowej sprawy NSA uznał, że o braku ważenia interesów świadczy fakt, że sporządzając plan miejscowy dla obszaru całej gminy, nie można przyjąć jednakowych zasad lokalizacji nowych ferm hodowli drobiu, czy trzody chlewnej i to na terenach prawnie chronionych (§ 7 ust. 4 tiret czwarty uchwały), jak i na pozostałych terenach gminy (§ 9 ust. 1 pkt 8 uchwały), albowiem oznaczałoby to, że nowe obiekty będą znajdować się w tym samym położeniu w stosunku do innych nieruchomości czy obiektów chronionych ze względu na walory środowiskowe czy przyrodnicze, a także że faktyczne uwarunkowania ich realizacji są takie same (skoro wprowadza się analogiczne zasady ich lokalizacji). NSA uznał, że jest to założenie całkowicie fałszywe, bowiem, co wynika z treści planu, uwarunkowania lokalizacji tych przedsięwzięć na poszczególnych fragmentach gminy są zasadniczo odmienne. Przyjęcie zatem w przepisach uchwały dla obszaru całej gminy jednego wskaźnika odległości, świadczy o mechanicznym wprowadzeniu tego kryterium, a tym samym braku uwzględnia uwarunkowań w zagospodarowaniu konkretnych terenów. NSA uznał, że można przyjąć, że przepis § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogiczny § 7 ust. 4 tiret 4 uchwały mają charakter represyjny, nie zostały przyjęte z poszanowaniem zasady proporcjonalności, a zatem są sprzeczne z wymogami określonymi art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W zakresie, w jakim § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4 uchwały naruszają art. 2 oraz art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, są one także sprzeczne z art. 1 do Protokołu Nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. NSA uznał, że organy Gminy [...] nie tylko nie dokonały wyważenia interesów mieszkańców i właścicieli terenów objętych uchwałą, ale nawet nie zidentyfikowały tych interesów. Z jednej strony odwołują się do interesów mieszkańców, a równocześnie przewidują, że nowe fermy hodowli drobiu i trzody chlewnej nie będą mogły być lokalizowane w odległości nie od “zabudowy mieszkaniowej", jak to zostało określone w obowiązującym dla tego terenu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi. NSA wskazał, że pojęcie zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi jest jakościowo odmienne od zabudowy mieszkaniowej i prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków. Posługiwanie się bowiem pojęciem zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi rodzi pytanie, czy analizowane przez organ były interesy właścicieli innych obiektów produkcyjnych znajdujących się na terenie Gminy. Czy na przykład inwestycja firmy [...], która została wyraźnie przewidziana w uchwale powinna być rozumiana jako “zabudowa przeznaczona na stały pobyt ludzi", a jeżeli tak, to czy organ przygotowując projekt uchwały dokonał analizy interesu właściciela tego terenu. NSA powołał, że Sąd pierwszej instancji stwierdził co prawda nieważność § 9 pkt 8 uchwały (winno być § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały), ale rozstrzygnięcie to wynikało wyłącznie z porównania treści odpowiednich ustaleń uchwały i obowiązującego na tym terenie studium. NSA ocenił, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena sprzeczności tych postanowień jest zasadna, jednak nie uwzględnia dalej idących wątpliwości dotyczących wyważenia interesów stron. NSA wskazał, że wątpliwości te dotyczą przy tym nie tylko interesu mieszkańców, w imieniu których organ wprowadził ograniczenia w hodowli drobiu i trzody chlewnej, ale również interes hodowców, co do których organ nie dokonał analizy wielkości hodowli. W tej sytuacji NSA uznał, że nie można mówić o żadnym zindywidualizowaniu i rozważeniu interesów poszczególnych hodowców i mieszkańców. NSA podzielił również ocenę skarżącego, że Sąd pierwszej instancji błędnie potraktował wszystkie ustalenia zawarte w § 9 ust. 1 pkt 8-11, jako dotyczące tego samego przeznaczenia, gdy tymczasem pkt 8 i 9 dotyczą ferm hodowli drobiu i trzody chlewnej, zaś pkt 10 i 11 hodowli zwierząt na terenach zabudowy zagrodowej. NSA zauważył, że Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że tylko treść § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały narusza zasady sporządzania planu poprzez sprzeczność tego postanowienia z obowiązującym studium. Równocześnie Sąd nie stwierdził nieważności pozostałych postanowień uchwały. NSA ocenił, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. NSA uznał, że oba te przepisy w sposób bezpośredni odnoszą się do § 9 ust. 1 pkt 8, którego nieważność została stwierdzona zaskarżonym wyrokiem. W przypadku § 9 ust. 1 pkt 9 odesłanie to ma charakter bezpośredni wprowadzając zakaz powiększania obsady drobiu i trzody chlewnej w istniejących fermach, które nie odpowiadają warunkom wym. w § 9 ust. 1 pkt 8. NSA wskazał, że jeżeli Sąd stwierdził nieważność § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały, to okoliczność ta powinna skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności również pkt 9. W przeciwnym wypadku postanowienie to będzie miało pusty zakres treściowy wprowadzając zakaz powiększania obsady w odniesieniu do ferm, które definiowane są przy użyciu wskaźnika uznanego za naruszający prawo w stopniu, który skutkował jego nieważnością. Powołano, że skoro wymóg określony w § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały uznany został przez Sąd pierwszej instancji za nieważny, to w konsekwencji należało uznać, że nie obowiązuje również zakaz powiększania obsady przewidziany w punkcie 9. NSA przesądził również, że § 162 ust. 2 pkt 3, nie jest lex specialis w stosunku do regulacji zawartych w § 9 ust. 1 uchwały. NSA stwierdził, że teza postawiona przez Sąd polegająca na uznaniu terenu oznaczonego w uchwale jako 20RP-1 za tak intensywnie zagospodarowany jednym profilem produkcji, że organ zdecydował się wydzielić dla niego odrębną strefę terenów gospodarstw specjalistycznych nie znajduje jednak podstaw w dokumentacji planistycznej, ani w postanowieniach obowiązującego dla tego terenu studium. Postanowienia § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 również odnoszą się właśnie do gospodarstw specjalistycznych (ferm hodowlanych). Obok uregulowania zawartego w § 162 ust. 2 pkt 3, niemal wszystkie inne tereny oznaczone symbolem RP (fermy hodowlane) posiadają własne odrębne postanowienia dotyczące zakazu powiększania obsady zwierząt. NSA stwierdził, że analiza wzajemnej zależności wskazanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że kwestia zachowania odległości, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały wpływała bezpośrednio na treść § 9 ust. 1 pkt 9 uchwały oraz pośrednio na treść § 162 ust. 2 uchwały. Prawidłowa interpretacja wzajemnych zależności pomiędzy postanowieniami uchwały powinna prowadzić do stwierdzenia nieważności nie tylko § 9 ust, 1 pkt 8, ale również § 9 ust. pkt 9, jak nie § 162 ust. 2 pkt 3 uchwały. NSA uznał również, że pojęcia "zabudowy istniejącej projektowanej na stały pobyt ludzi" i "istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową" nie są synonimami. Wskazano, że pojęcie zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi jest jakościowo odmienne od zabudowy mieszkaniowej i prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków. NSA zauważył również, że dla prawidłowej oceny zarzutów w tym zakresie konieczne jest dokonanie wcześniejszej kontroli legalności Studium. NSA stwierdził, że wyrażenie stanowiska w tym przedmiocie byłoby przedwczesne z uwagi na uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. NSA wskazał również, że od oceny legalności Studium uzależniona jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w tym także ocena legalności § 108 zaskarżonej uchwały dotyczącego składowiska odpadów. NSA powołał, że po dokonaniu kontroli zgodności z prawem Studium możliwa będzie ocena § 108 zaskarżonej uchwały w aspekcie art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. W dniu 10 grudnia 2015 r. WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1394/15 ze skargi Wojewody [...] na przedmiotową Uchwałę w pkt 2. wyroku tiret 3 stwierdził nieważność m.in. § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania " (...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; tiret 5 stwierdził nieważność § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; tiret 6 stwierdził nieważność § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza do lokalizacji inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego, na obszarach prawnie chronionych, w granicach gruntów rolnych klasy III oraz na gruntach leśnych, stanowiących tereny oznaczone symbolem Ls, tiret 7 stwierdził nieważność § 29 ust. 1 i 2 uchwały, w zakresie w jakim dopuszcza we wsi [...] do lokalizacji nowy ferm chowu trzody chlewnej na terenie oznaczonym symbolem 1RP-5. Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1286/16 Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2. wyroku oddalił skargę kasacyjną Gminy [...] kwestionującą stwierdzenie nieważności przez WSA w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r. § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza do lokalizacji inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego, na obszarach prawnie chronionych, w granicach gruntów rolnych klasy III oraz na gruntach leśnych, stanowiących tereny oznaczone symbolem Ls, natomiast w zakresie stwierdzenia nieważność § 29 ust. 1 i 2 uchwały, w zakresie w jakim dopuszcza we wsi [...] do lokalizacji nowy ferm chowu trzody chlewnej na terenie oznaczonym symbolem 1RP-5, NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w tym zakresie. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie IV Sa/Wa 1527/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt 2. oddalił skargę w zakresie zarzutów dotyczących § 29 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały uznając, że przepisy planu w zakresie ww. § nie naruszają ustaleń studium zagospodarowania przestrzennego. W powoływanej sprawie skargę na przepisy prawa miejscowego wniósł Wojewoda zarzucając nieważność § 29 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim dopuszcza we wsi [...] do lokalizacji nowych ferm chowu trzody chlewnej na terenie oznaczonym symbolem 1RP-5. Natomiast przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest przepis § 29 ust. 2 pkt 3 w odniesieniu do działki skarżącego o nr ew. [...] położonej na terenie oznaczonej symbolem 1RP-6. W dniu 26 czerwca 2018 r. WSA w Warszawie w sprawie ze skargi Gospodarstwa Rolnego [...] spółka jawna na przedmiotową Uchwałę w sprawie IV SA/Wa 1100/18 w pkt 1. wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej § 7 ust. 3, § 7 ust. 4 tiret 4, § 9 ust. 1 pkt 8-11, § 162 ust. 2 pkt 3; w pkt 2. w pozostałej części skargę oddalił. Wyrokiem z 13 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 3553/18 rozpoznając skargi kasacyjne wniesione od wyroku sygn. akt IV SA/Wa 1100/18 w pkt 1. ze skargi kasacyjnej Gospodarstwa Rolnego [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] uchylił pkt 2. zaskarżonego wyroku i stwierdził nieważność § 7 ust. 4 tiret 3 zaskarżonej uchwały, w pkt 2. oddalił skargę kasacyjną Gminy [...]. W zakresie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w dniu [...] lipca 2018 r. WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/WA 1109/18 wydał wyrok stwierdzając, że zaskarżona uchwała została wydana niezgodnie z prawem w zakresie części V, 1. Strefy: R-1, punkt 1) tiret 13 - wykluczenie lokalizacji ferm tuczu trzody chlewnej; tiret 14 - realizacji nowych ferm hodowli drobiu i biogazowni w odległości minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; odległość tę może zmniejszyć do 500 m jeżeli strefę izolacyjną stanowi istniejący zwarty kompleks leśny; tiret 15 - dopuszczenie rozbudowy istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej jedynie tych, które są odległe minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; R-2, punkt 2) tiret 7 - wykluczenie lokalizacji ferm tuczu trzody chlewnej; tiret 8 - realizacji nowych ferm hodowli drobiu i biogazowni w odległości minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; odległość tę może zmniejszyć do 500 m jeżeli strefę izolacyjną stanowi istniejący zwarty kompleks leśny; tiret 9 - dopuszczenie rozbudowy istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej jedynie tych, które są odległe minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; R-3, punkt 1) tiret 7 - wykluczenie lokalizacji ferm tuczu trzody chlewnej; tiret 8 - realizacji nowych ferm hodowli drobiu i biogazowni w odległości minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; odległość tę może zmniejszyć do 500 m jeżeli strefę izolacyjną stanowi istniejący zwarty kompleks leśny; tiret 9 - dopuszczenie rozbudowy istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej jedynie tych, które są odległe minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; R-4, punkt 2) tiret 1 - wykluczenie lokalizacji nowych specjalistycznych ferm hodowlanych drobiu; tiret 2 - wykluczenie lokalizacji nowych ferm tuczu trzody chlewnej; tiret 3 - dopuszczenie rozbudowy istniejących ferm hodowli drobiu i hodowli trzody chlewnej jedynie tych, które są odległe minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana niezgodnie z prawem w zakresie części V, 2. Obszary punkt 1) tiret 4 - ograniczenie fermowej hodowli drobiu z jednoczesnym ograniczeniem lokalizacji nowych ferm w stosunku do terenów przeznaczonych na stały pobyt ludzi; 3. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana niezgodnie z prawem w zakresie części V, 3. Tereny: Tereny o funkcjach podstawowych w strefie R-1 w zakresie zapisu: ...dopuszcza się nowe obiekty fermowe dla przemysłowej hodowli zwierząt przy zachowaniu odległości minimum 1000 m od istniejących i planowanych terenów zabudowy mieszkaniowej; odległość tę można zmniejszyć do 500 m jeżeli strefę izolacyjną stanowi zwarty kompleks leśny. Zwiększenie obsady zwierząt w fermach istniejących może nastąpić jeżeli ferma zachowuje ustalone w Studium odległości od zwartej zabudowy mieszkaniowej. W zwartej zabudowie wsi ograniczenie obsady zwierząt hodowlanych w zagrodzie do 40DJP, Tereny o funkcjach podstawowych w strefie R-2 w zakresie zapisu: Ograniczenie hodowli zwierząt w skupiskach zabudowy maksymalnie do 40 DJP w jednej zagrodzie, Tereny o funkcjach podstawowych w strefie R-3 w zakresie zapisu: Ograniczenie hodowli zwierząt w skupiskach zabudowy do 40 DJP w jednej zagrodzie, Tereny o funkcjach podstawowych w strefie R-4 w zakresie zapisu: W granicach terenów budowlanych ustala się ograniczenia hodowli zwierząt w jednej zagrodzie do 20DJP. Wyklucza się lokalizację nowych ferm hodowlanych i zwiększenia obsady zwierząt w fermach istniejących, 4. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana niezgodnie z prawem w zakresie części IX, 2. Obszary do objęcia ochroną i wymagające ochrony; L.p. 1 w zakresie postulatu zakazu lokalizacji ferm hodowlanych na obszarach zbiorników wód podziemnych bez izolacji lub ze słabą izolacją warstw wodonośnych. Użytkowy poziom wodonośny wrażliwy na zanieczyszczenia z powierzchni terenu, 4. Zagrożenie środowiska przyrodniczego; L.p. 4 w zakresie zapisu fermy hodowlane drobiu i trzody chlewnej o obsadzie przekraczającej 50 DJP w S., K., L., M., L., R. mają wpływ na lokalne warunki aerosanitarne, zagrożenie epidemiologiczne. Czynnikami pogarszającymi warunki aerosanitarne są substancje zapachowe, pyły, zanieczyszczenia bakteriologiczne, związku azotu emitowane z urządzeń wentylacyjnych oraz odpadów stałych zwierząt. Niejednokrotnie zbyt bliska lokalizacja w stosunku do zabudowy mieszkaniowej stwarza dyskomfort dla mieszkańców. Wyrokiem z dnia 19 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 2347/19 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną w ww. sprawie. W dniu 28 stycznia 2020 r. WSA w Warszawie w wyroku wydanym w sprawie IV SA/Wa 2704/19 na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w pkt 1. oddalił skargę, w pkt 2. w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie. Wyrok jest prawomocny. W piśmie procesowym z dnia 19 października 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, że interes prawny skarżącego narusza również § 7 ust. 2 lit. a tiret 5, § 29 ust. 2 pkt 3 z uwagi na fakt, że skarżący jest właścicielem nieruchomości o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], na terenie objętymi postanowieniami § 7 i 29 uchwały, (teren 1RP-6), oraz wniósł o stwierdzenie nieważności § 108 ust. 1 pkt 1, 3, 4, i 6 oraz § 193 ust. 1 pkt 3 i 4 uchwały. W uzasadnieniu Skarżący powołał wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie II OSK 1285/16 i pogląd tam wyrażony w zakresie posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zakresie zaskarżenia, jak również nałożenia w Uchwale ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej tylko na hodowlę drobiu i trzody chlewnej. Powołano, że Uchwała zawiera również ograniczenia tego rodzaju w § 7 ust. 2 lit. a tiret 5, które mają charakter dyskryminacyjny i naruszają konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Wskazano, że przepis § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 ma taka sama konstrukcję legislacyjną co § 7 ust. 3. Skarżący zarzucił, że przesłanką przepisu zawartego w § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 nie jest ochrona terenów Gminy [...] ze względu na ich walory środowiskowe, czy przyrodnicze, ale ograniczenie podmiotowe kręgu adresatów mogących podejmować inwestycje na obszarach objętych ochroną oraz decydowanie jakie rodzaje działalności gospodarczej niezależnie od tego, czy są realnie uciążliwe dla środowiska czy też nie, będą dozwolone na terenie gminy. Wskazano, że sformułowanie ww. § narusza także zasady prawidłowej legislacji ponieważ postanowienia tej uchwały jako aktu prawa miejscowego powinny być formułowane w odniesieniu do jego adresatów w sposób generalny i abstrakcyjny i nie mogą przesądzać o tym, jakie konkretne podmioty zwłaszcza niepodporządkowane administracji mogą korzystać z danego terenu i jednoznacznie ich wskazywać. W zakresie ustaleń § 108 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 6 Uchwały jak i w konsekwencji § 193 ust. 1 pkt 3 i 4 Uchwały Skarżący powołał, że ze sporządzonej przez prof. G. opinii wynika, że istnieje związek pomiędzy ponownym uruchomieniem składowiska odpadów komunalnych lub budowy nowego zakładu gospodarki odpadami w [...] na efekty produkcyjne fermy drobiu w [...], albowiem istniejące składowisko oraz planowany zakład gospodarowania odpadami jest miejscem bardzo niebezpiecznym dla środowiska z uwagi na zagrożenia wobec ludzi oraz ferm drobiu wynikających ze skażenia wód oraz skażenia powietrza. Powyższe prowadzi do wniosku, że ustalenia Uchwały w tym zakresie będą wpływać na prawny sposób zagospodarowania nieruchomości należących do Skarżącego, który nie będzie mógł prowadzić dalszej hodowli drobiu na sąsiednich działkach z powodu braku możliwości wypełnienia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz będzie naruszało jego uprawnienia wynikające z art. 6 u.p.z.p. Powołano, że Uchwała nie wyznacza granic inwestycji polegającej na lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych oraz granic stref ochronnych tej inwestycji co oznacza, że nie spełnia wymogów wynikających z art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Skarżący stwierdził również, że zakwestionowane w skardze ustalenia Planu miejscowego powinny skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w całości, ponieważ zakwestionowane w skardze konkretne ustalenia wiążą się nierozerwalnie z pozostałymi ustaleniami w Uchwale. Tym samym stwierdzenie nieważności tylko części planu prowadziłoby do braku spójności i komunikatywności pozostałej części planu. W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że aktualnie Skarżący jest właścicielem następujących działek położonych na terenie objętym zakwestionowaną Uchwałą: w miejscowości [...] nr [...] (teren oznaczony 11 UH-1), [...] i [...] (teren oznaczony R), [...] (teren oznaczony 11 RU-1 i R), [...],[...],[...] (teren oznaczony R), [...] (teren oznaczony R), [...], [...], [...], [...], [...] (teren oznaczony R), [...] (teren oznaczony 11 RP-1 i R), [...], [...], [...], [...] (teren oznaczony jako dr), [...], [...] (teren oznaczony 11 RU-1), [...] (teren oznaczony R), w miejscowości [...] nr [...] (teren oznaczony 9 RP-1), w miejscowości [...] nr [...] (teren oznaczony 1 RP-6). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2325 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei stosownie do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U z 2020 r., poz. 713 tj., dalej "u.s.g."). Według tego przepisu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego). Przyjmuje się, że postanowienia planu naruszają interes prawny, wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Skarżący swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności do nieruchomości położonych w miejscowości [...] oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], działki ew. [...] położonej w miejscowości [...] oraz działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]; wszystkie ww. nieruchomości są położone w granicach gminy [...] i objęte ustaleniami Uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo skarżący jest właścicielem działek ew. nr [...],[...] położonych w miejscowości [...], które przylegających bezpośrednio do terenu objętego Planem tj. działek o nr [...], [...], [...], [...] i [...] oznaczonych w Planie jako 11-O (teren gospodarki odpadami). Na potwierdzenie stanu własności w toku postępowania złożono odpisy ksiąg wieczystych dla poszczególnych nieruchomości. Stwierdzić należy, że działki położone w miejscowości [...] tj. działka nr [...] znajduje się na terenie planu oznaczonym symbolem 11 RP1 i R, którego dotyczą przepisy § 101 ust. 2 pkt 3 Uchwały; działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem R. Działka [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 11 UH1, działka [...] na 11 RU1 i R, działki [...] na 11 RU1, działki [...] i [...] na terenie oznaczonym symbolem dr, działki [...] na terenie oznaczonym symbolem R. Działki położne na terenie [...] się w strefie ONO czyli Obszaru Głównych Zbiorników Wód Podziemnych ONO. Działka nr [...] położona w miejscowości [...] znajduje się na terenie planu oznaczonym symbolem 9 RP-1, którego dotyczą przepisy § 87 ust. 2 pkt 3 Uchwały. Skarżący jest również właścicielem nieruchomości położonych w miejscowości [...] oznaczonych numerami ew. [...] i [...] i [...], położonych poza obszarem objętych planem, ale w sąsiedztwie nieruchomości stanowiących działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...], co do których plan dopuścił przeznaczenie ich na teren gospodarki odpadami, w tym na składowisko odpadów niebezpiecznych, tj. terenu 11-O, którego dotyczą przepisy § 108 i 193 ust. 1 pkt 3 i 4 uchwały. W piśmie procesowym z dnia 19 października 2020 r. pełnomocnik skarżącego rozszerzył skargę wskazując, że jest również właścicielem nieruchomości o nr ew. 1947/3 położonej w miejscowości [...] i objętej ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego. Działka nr [...] znajduje się na obszarze Natura 2000 i na terenie oznaczonym w planie symbolem 1RP-6, a więc dotyczą jej przepisy § 7 ust. 2 lit a tiret 5 i § 29 ust. 2 pkt. 3 zaskarżonej Uchwały. Wskazać należy, że rozpoznając niniejszą sprawę, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekający związany był oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrażoną w wyroku z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1285/16, którym to uchylono wyrok WSA z dnia 10 grudnia 2015 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie zauważyć należy, że w sprawie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zapadły również inne orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wyeliminowały poszczególne przepisy zaskarżonej Uchwały z obrotu prawnego (sygn. akt IV SA/Wa 1394/15, II OSK 1286/16, IV SA/Wa 1100/18, II OSK 3553/18). Mianowicie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1394/15 ze skargi Wojewody [...] na przedmiotową Uchwałę w pkt 2. wyroku tiret 3 stwierdził nieważność § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; tiret 5 stwierdził nieważność § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; tiret 6 stwierdził nieważność § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza do lokalizacji inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego, na obszarach prawnie chronionych, w granicach gruntów rolnych klasy III oraz na gruntach leśnych, stanowiących tereny oznaczone symbolem Ls, tiret 7 stwierdził nieważność § 29 ust. 1 i 2 uchwały, w zakresie w jakim dopuszcza we wsi [...] do lokalizacji nowy ferm chowu trzody chlewnej na terenie oznaczonym symbolem 1RP-5. Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1286/16 Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2. wyroku oddalił skargę kasacyjną Gminy [...] kwestionującą m.in. stwierdzenie nieważności przez WSA w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r.: § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)"; § 7 ust. 3 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza do lokalizacji inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego, na obszarach prawnie chronionych, w granicach gruntów rolnych klasy III oraz na gruntach leśnych, stanowiących tereny oznaczone symbolem Ls; natomiast w zakresie stwierdzenia m. in. nieważność § 29 ust. 1 i 2 uchwały, NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w tym zakresie. Dodatkowo wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. WSA w Warszawie w sprawie ze skargi Gospodarstwa Rolnego [...] spółka jawna na przedmiotową Uchwałę w sprawie sygn. akt. IV SA/Wa 1100/18 w pkt 1. wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej § 7 ust. 3, § 7 ust. 4 tiret 4, § 9 ust. 1 pkt 8-11, § 162 ust. 2 pkt 3; w pkt 2. w pozostałej części skargę oddalił. NSA wyrokiem z 13 marca 2019 r. w sprawie II OSK 3553/18, rozpoznając skargi kasacyjne wniesione od wyroku sygn. akt IV SA/Wa 1100/18, w pkt 1. ze skargi kasacyjnej Gospodarstwa Rolnego [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] uchylił pkt 2. zaskarżonego wyroku i stwierdził nieważność § 7 ust. 4 tiret 3 zaskarżonej uchwały, w pkt 2. oddalił skargę kasacyjną Gminy [...]. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W piśmiennictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne, a nawet niedopuszczalne (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 579). Dlatego też bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, kiedy w toku danego postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będąca zaś przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części dotyczącej § 7 ust. 3, § 7 ust. 4 tiret 4, § 9 ust. 1 pkt 8-11, § 7 ust. 4 tiret 3 i § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)" została zaskarżona przez inne podmioty i powołanymi wyżej prawomocnymi wyrokami została w tym zakresie stwierdzona nieważność przepisów Uchwały. Zwrócić należy uwagę, że w powoływanych wyrokach stwierdzona nieważność przepisów zaskarżonej Uchwały nie miała ograniczeń terytorialnych, a więc dotyczy każdego właściciela nieruchomości położonych w obszarze planu, a tym samym również nieruchomość należących do skarżącego A. K. Tym samym Uchwała w zakresie § 7 ust. 3, § 7 ust. 4 tiret 4, § 9 ust. 1 pkt 8-11, § 7 ust. 4 tiret 3 i § 7 ust. 2 lit. a tiret piąte uchwały, w zakresie sformułowania "(...) oraz rozbudowy zakładu [...] (...)" utraciła moc obowiązującą. Wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało bezprzedmiotowość prowadzonego w tym zakresie w niniejszej sprawie postępowania sądowego. Ponowna kontrola legalności tej części uchwały spowodowałaby wystąpienie przesłanki skutkującej jego nieważnością na podstawie art. 183 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem oceniać merytorycznie zarzutów skargi, kiedy w momencie orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaistniała sytuacja, że nie ma w obiegu prawnym zapisów przedmiotowej uchwały, które zostały zaskarżone w niniejszym postępowaniu. Ponadto, zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wszystkie sądy i organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia w sprawie IV SA/Wa 1394/15, IV SA/Wa 1100/18 i II OSK 3553/18 oraz ogół skutków prawnych z nich wynikających. Merytoryczna ocena Sądu zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności wyłącza więc możliwość ponownego zaskarżenia tego samego aktu (tak też NSA w wyroku z dnia 19 września 2019 r. w sprawie II OSK 1691/19, WSA w Gdańsku II SA/Gd 250/15 i WSA w Warszawie IV SA/Wa 1712/15, CBOSA). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w powyższym zakresie, o czym orzekł w punkcie 3. sentencji wyroku. W dalszej kolejności, w zakresie zakwestionowanych § 29 ust. 2 pkt 3, § 87 ust. 2 pkt 3, §101 ust. 2 pkt 3 Uchwały, to wskazać należy, że Skarżący jest właścicielem działek o nr [...] ([...]),[...] ([...]) i [...] ([...]) położonych w jednostkach planu oznaczonych kolejno symbolami: 1 RP-6, 9RP-1,11 RP-1, dla których obowiązują kolejno przepisy § 29 ust. 2 pkt 3, § 87 ust. 2 pkt 3, § 101 ust. 2 pkt 3. § 29 ust. 2 pkt 3 stanowi, że dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 1RP 1-6, przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty hodowlane bez możliwości zwiększenia obsady zwierząt. Zgodnie zaś z § 87 ust. 2 pkt 3, dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 9RP 1-2, przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty fermy hodowlanej z dopuszczeniem ich modernizacji, przebudowy, budowy nowych obiektów lub zmiany sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego bez możliwości powiększania obsady zwierząt. Stosownie zaś do treści § 101 ust. 2 pkt. 3, dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 11RP 1-2, przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty fermy hodowlanej z dopuszczeniem ich modernizacji, przebudowy, budowy nowych obiektów lub zmiany sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego bez możliwości powiększania obsady zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, po uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA sygn. akt II OSK 1285/16, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie w zakresie zakwestionowanych przepisów § 29 ust. 2 pkt 3, § 87 ust. 2 pkt 3 i § 101 ust. 2 pkt 3. Stosownie bowiem do art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna o wiążącym charakterze dokonywana jest w uzasadnieniu orzeczenia. Dotyczy ona właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. W literaturze oraz orzecznictwie wskazuje się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną, że "ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy" (por. A. Kabat, t. 6 w: Komentarz do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. LEX i powołane tam orzecznictwo). Związanie Sądu oraz organu oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie w sprawie. Te kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i których także strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, nie mogą być następnie powtórnie oceniane (por. analogicznie wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt GSK 961/09, publ. LEX nr 746364). Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas, gdy stan faktyczny, ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zmienił się tak istotnie, że nie mają do niego zastosowania przepisy interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 191). W uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 1285/16 NSA wskazał m.in., że w zakresie gospodarstw specjalistycznych (ferm hodowlanych) zdefiniowanych w § 2 ust. 1 pkt 17 uchwały, tylko hodowla drobiu i trzody chlewnej spotyka się z ograniczeniami przewidzianymi w § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4, a przepisy planu de facto wykluczają możliwość rozwijania działalności w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej na terenie całej Gminy [...]. NSA ocenił, że zarówno interes prawny skarżącego, jak też obowiązujący w polskim porządku prawnym obowiązek równego traktowania podmiotów przez organy władzy publicznej oraz zakaz dyskryminacji zostały naruszone w drodze przyjęcia § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz § 7 ust. 4 tiret 4, będącego konsekwencją postanowień § 162 ust. 2 pkt 3 uchwały. NSA stwierdził, że nie można uznać, że ograniczenia w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej są wynikiem dbałości o środowisko, w sytuacji gdy uchwała nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie innych rodzajów działalności gospodarczej wpływającej na środowisko, w tym ferm hodowlanych innych gatunków zwierząt i to również na terenach chronionych, o których mowa w § 7 Uchwały. Plan nie zawiera zakazu lokalizacji i powiększania produkcji (obsady zwierząt) innych przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie negatywnie wpływających na środowisko, nie różnicuje o jaki rodzaj działalności, w tym hodowli zwierząt, chodzi. Ponadto NSA uznał, że gdyby rzeczywiście chodziło o dobro środowiska, to logiczna wydaje się konstatacja, że postanowienia uchwały zawarte w § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 powinny zawierać regulacje mniej restrykcyjne, niż te wynikające z § 7 ust. 3 i 4. Natomiast odnoszący się do obszarów chronionych przyrodniczo § 7 wyraźnie wskazuje w ust. 3 rodzaje przedsięwzięć, które mimo, że istotnie naruszają środowisko, to jednak w wyraźny sposób zostały dopuszczone na tych terenach. Także wymagania w zakresie lokalizacji nowych ferm drobiu i powiększania obsady istniejących zawarte w § 9 ust. 8 i 9 nie odbiegają od regulacji dotyczących terenów chronionych zawartej w § 7 ust. 4 tiret 4 uchwały. NSA uznał, że porównanie treści § 7 ust. 3 i 4 tiret 4 oraz § 9 ust. 1 pkt 8-11 planu prowadzi do wniosku, że zasadniczą przesłanką tych przepisów nie jest ochrona określonych terenów Gminy [...] ze względu na ich walory środowiskowe czy przyrodnicze, ale ograniczenie podmiotowego kręgu adresatów mogących podejmować inwestycje na obszarach objętych ochroną oraz decydowanie jakie rodzaje działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy realnie są uciążliwe dla środowiska będą dozwolone na terenach Gminy. NSA ocenił, że sprzeczności we wskazanych postanowieniach uchwały wykluczają możliwość przyjęcia, że wyłącznie wymogi ochrony środowiska leżały u podstaw ograniczeń nałożonych Uchwałą na hodowców drobiu i trzody chlewnej. NSA wskazał również, że żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie ograniczają możliwości rozbudowy lub lokalizacji ferm hodowli drobiu, trzody chlewnej i biogazowni, w szczególności w zależności od odległości od zabudowy mieszkaniowej. NSA podzielił ocenę, że ograniczenia przewidziane w § 162 ust. 2 pkt 3 są wynikiem zastosowania do konkretnego terenu objętego uchwałą postanowień o charakterze ogólnym wynikających z § 9 ust. 1 pkt 8-11. Co oznacza, że organ planistyczny, wprowadzając do uchwały § 162 ust. 2 pkt 3, dokonał konkretyzacji zasad ogólnych wynikających z § 9 ust. 1 pkt 8-11 uchwały w stosunku do poszczególnych terenów. Jednakże zakres przedmiotowy § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogicznego § 7 ust. 4 tiret 4, który odnosi się do obszarów chronionych, a także § 162 ust. 2 pkt 3 i innych tego rodzaju postanowień zamieszczonych w uchwale, jest identyczny, tzn. wszystkie te postanowienia dotyczą właśnie ferm hodowlanych (gospodarstw specjalistycznych), a zatem § 162 ust. 2 pkt 3 nie może mieć charakteru lex specialis w stosunku do § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz analogicznego § 7 ust. 4 tiret 4, ponieważ oznaczałoby to, że te ostatnie przepisy mają pusty zakres znaczeniowy. NSA przesądził, że przepis § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 uchwały, a w konsekwencji również § 162 ust. 2 pkt 3 godzi w konstytucyjne prawo własności i równą jego ochronę (art. 64 ust. 1 i 2) oraz zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. W dalszej kolejności NSA wskazał, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena sprzeczności postanowień planu § 9 pkt 8 jest zasadna, jednak nie uwzględnia dalej idących wątpliwości dotyczących wyważenia interesów stron. NSA wskazał, że wątpliwości te dotyczą przy tym nie tylko interesu mieszkańców, w imieniu których organ wprowadził ograniczenia w hodowli drobiu i trzody chlewnej, ale również interesu hodowców, co do których organ nie dokonał analizy wielkości hodowli. W tej sytuacji NSA uznał, że nie można mówić o żadnym zindywidualizowaniu i rozważeniu interesów poszczególnych hodowców i mieszkańców. NSA wskazał, że jeżeli Sąd stwierdził nieważność § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały, to okoliczność ta powinna skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności również pkt 9. W przeciwnym wypadku postanowienie to będzie miało pusty zakres treściowy wprowadzając zakaz powiększania obsady w odniesieniu do ferm, które definiowane są przy użyciu wskaźnika uznanego za naruszający prawo w stopniu, który skutkował jego nieważnością. Powołano, że skoro wymóg określony w § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały uznany został przez Sąd pierwszej instancji za nieważny, to w konsekwencji należało uznać, że nie obowiązuje również zakaz powiększania obsady przewidziany w punkcie 9. NSA przesądził również, że § 162 ust. 2 pkt 3, nie jest lex specialis w stosunku do regulacji zawartych w § 9 ust. 1 uchwały. NSA stwierdził, że teza postawiona przez Sąd polegająca na uznaniu terenu oznaczonego w uchwale jako 20RP-1 za tak intensywnie zagospodarowany jednym profilem produkcji, że organ zdecydował się wydzielić dla niego odrębną strefę terenów gospodarstw specjalistycznych nie znajduje jednak podstaw w dokumentacji planistycznej, ani w postanowieniach obowiązującego dla tego terenu studium. Wskazano, że postanowienia § 9 ust. 1 pkt 8 i 9 również odnoszą się właśnie do gospodarstw specjalistycznych (ferm hodowlanych). Obok uregulowania zawartego w § 162 ust. 2 pkt 3, niemal wszystkie inne tereny oznaczone symbolem RP (fermy hodowlane) posiadają własne odrębne postanowienia dotyczące zakazu powiększania obsady zwierząt. NSA uznał, że analiza wzajemnej zależności wskazanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że kwestia zachowania odległości, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 8 uchwały wpływała bezpośrednio na treść § 9 ust. 1 pkt 9 uchwały oraz pośrednio na treść § 162 ust. 2 uchwały. Prawidłowa interpretacja wzajemnych zależności pomiędzy postanowieniami uchwały powinna prowadzić do stwierdzenia nieważności nie tylko § 9 ust, 1 pkt 8, ale również § 9 ust. pkt 9, jak nie § 162 ust. 2 pkt 3 uchwały. NSA zauważył również, że dla prawidłowej oceny zarzutów konieczne jest dokonanie wcześniejszej kontroli legalności Studium. Powołano, że z uwagi na uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, to dopiero po dokonaniu kontroli zgodności z prawem Studium możliwa będzie ocena § 108 zaskarżonej uchwały w aspekcie art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w uzasadnieniu wyroku NSA w sprawie II OSK 1285/16 wskutek omyłki pisarskiej, NSA wpisał § 162 ust. 2 pkt 3 Uchwały, a więc przepis o treści analogicznej do treści § 87 ust. 2 pkt. 3 i § 101 ust. 2 pkt. 3, jak również w zakresie zakazu zwiększania obsady zwierząt identyczny jak § 29 ust. 2 pkt 3 Uchwały. Mianowicie zgodnie z § 162 ust. 2 pkt 3 dla terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 20RP-1 przeznacza się do adaptacji istniejące obiekty fermy hodowlanej z dopuszczeniem ich modernizacji, przebudowy, budowy nowych obiektów bez możliwości powiększenia obsady zwierząt. Zaistniała omyłka wynika najprawdopodobniej z faktu, że w analogicznej sprawie NSA w dniu 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 908/16, wydał wyrok w rozpoznaniu skargi kasacyjnej wywiedzionej od wyroku WSA w Warszawie w przedmiocie tożsamej Uchwały, zaskarżonej przez Gospodarstwo Rolne [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], w której zakwestionowano właśnie § 162 ust. 2 pkt 3 dotyczący terenów gospodarstw specjalistycznych oznaczonych symbolem 20RP-1, i w której to sprawie zostało sporządzone analogiczne uzasadnienie jak w sprawie II OSK 1285/16. Stwierdzić natomiast należy, że ocena prawna wyrażona w wyroku w sprawie II OSK 1285/16 niewątpliwie dotyczy § 87 ust. 2 pkt 3 i § 101 ust. 2 pkt 3, a tym samym również § 29 ust. 2 pkt 3, który to przepis dotyczy terenów gospodarstw specjalistycznych i ma analogiczne brzmienie do § 87 ust. 2 pkt 3 i § 101 ust. 2 pkt 3. Mianowicie ww. przepisy planu wprowadzają zakaz powiększania obsady zwierząt w istniejących i budowanych w przyszłości obiektach ferm hodowlanych, co do działki 155/7 fermy hodowli drobiu. Jak powołano wyżej NSA przesądził, że wprowadzenie takich ograniczeń godzi w konstytucyjne prawo własności i równą jego ochronę (art. 64 ust. 1 i 2) oraz zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Również NSA ocenił, że żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie ograniczają możliwości rozbudowy lub lokalizacji ferm hodowli drobiu, trzody chlewnej i biogazowni. Ponadto zwrócić również należy uwagę, że za wątpliwe uznać należy stanowisko organu planistycznego, który powoływał się na uwzględnienie interesu mieszkańców, w interesie których wprowadzono ograniczenia w hodowli drobiu i trzody chlewnej, w sytuacji, gdy nie został należycie wyważony interes hodowców. Stwierdzić bowiem należy, że organ na żadnym etapie postępowania planistycznego nie dokonał analizy wielkości hodowli na poszczególnych działkach i obszarach. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku, w tej sytuacji nie można mówić o żadnym zindywidualizowaniu i rozważeniu interesów poszczególnych hodowców i mieszkańców. Na powyższe wskazuje również fakt, że w dokumentacji planistycznej i postanowieniach obowiązującego dla tego terenu studium, brak jest dokumentów pozwalających na ustalenie stopnia intensywności zagospodarowania poszczególnych obszarów i profilu mającej miejsce produkcji. W związku z powyższym, Sąd rozpoznając skargę, będąc związany oceną prawną dokonaną przez NSA, stwierdził nieważność zakwestionowanych: § 29 ust. 2 pkt 3, § 87 ust. 2 pkt 3 i § 101 ust. 2 pkt 3 w stosunku do działek stanowiących własność Skarżącego, o czym orzeczono na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w punkcie 1. sentencji wyroku. Niewątpliwie zakwestionowane przepisy uchwały zostały podjęte z istotnym naruszeniem prawa poprzez przekroczenie władztwa planistycznego i naruszenie konstytucyjnego prawa własności i równej jego ochrony oraz zasady proporcjonalności - art. 64 ust. 1 i 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie również w zakresie zakwestionowanych § 108 oraz § 193 ust. 1 pkt 3 i 4 Uchwały. Jako zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie ustaleń w uchwale w sposób naruszający ustalenia studium. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a ust. 4 stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Podkreślenia wymaga, że studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Sąd uznał, że plan narusza zapisy Studium i konieczne było stwierdzenie nieważności w tej części zaskarżonej uchwały na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 2. wyroku. Mianowicie za niezgodne ze Studium Sąd uznał ustalenia planu dotyczące terenu oznaczonego symbolem 11-O, zawarte w § 108 i 193 ust. 1 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały. Sąd w całości podzielił stanowisko skarżącego, że możliwość zlokalizowania na terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie jego działek (odległość liczona pomiędzy narożnikiem działki skarżącego a terenem 11-O to 55 metrów) składowiska odpadów niebezpiecznych, jak też ustalenie przeznaczenia jako teren gospodarki odpadami uprawnia do stwierdzenia, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu w tym zakresie, a sytuacją prawną skarżącego, jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, pomimo, że nie jest ona objęta ustaleniami tego planu. Składowisko odpadów azbestowych niewątpliwie w sposób bezpośredni narusza interes prawny skarżącego jako właściciela nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, na których skarżący prowadzi i zamierza prowadzić hodowlę drobiu. Powołać należy, że zgodnie z zapisami Studium istniejące na terenie oznaczonym w planie symbolem 11-O składowisko odpadów komunalnych przewidziane jest do zrekultywowania w kierunku leśnym. Natomiast rozwiązaniem alternatywnym jest utrzymanie istniejącego gminnego składowiska oraz jego rozbudowa (str. 30). W Studium wskazano również, że funkcjonowanie tego składowiska przewidziano do roku 2012 (str. 54). Ponadto z treści Studiu wynika, że obszar ONO jest w znacznym stopniu pozbawiony izolacji lub z izolacją słabą użytkowego poziomu wodonośnego w związku z czym znajduje się w strefach wysokiego stopnia zagrożenia. W ustaleniach dotyczących obszarów do objęcia ochroną wskazano, że na obszarze ONO należy wprowadzić m.in. zakaz powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych. Ponadto podkreślić również należy, że w samej Prognozie oddziaływania na środowisko, w rozdziale poświęconym ochronie środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wskazano, że w rejonie wsi Miączyn Duży znajdują się Główne Zbiorniki Wód Podziemnych ONO i ustala się na nich formy ochrony środowiska w postaci m.in. zakazu powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych (str. 14 Prognozy). Wskazano tam również, że na terenie przeznaczonym w planie pod gospodarkę odpadami oznaczonym symbolem 11-O położonym we wsi [...] przyjęta technologia w zakresie gospodarki odpadami powinna być podporządkowana konieczności bezwzględnej ochrony wód podziemnych (str. 14 i 15 Prognozy). Natomiast na stronie 30 i 31 i 40 Prognozy wskazano, że na terenie gminy gospodarka odpadami będzie prowadzona w oparciu o istniejące regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych w regionie ciechanowskim, jednakże jako rozwiązanie alternatywne przyjmuje się zakład gospodarki odpadami w [...]. Jednocześnie w Prognozie wskazano, że dopuszczono budowę składowiska odpadów niebezpiecznych zawierających azbest o kodach 17 06 01 i 17 06 05, zgodnie z ustaleniami Wojewódzkiego planu Gospodarki Odpadami dla [...], ze szczególnym uwzględnieniem zabezpieczeń chroniących przed zanieczyszczeniem wód Głównego Zbiornika Wód Podziemnych. Wskazano również, że na terenie gminy istniejące składowisko odpadów komunalnych zlokalizowane we wsi [...] przeznacza się do likwidacji i rekultywacji. Składowisko to posiada uszczelnioną nieckę i zbiornik na odcieki. W rozdziale 4.3.6 "Wpływ ustaleń planu miejscowego na powietrze" (str. 47 Prognozy) wskazano, że źródłem zapylenia może być składowisko odpadów, jednakże w przypadku składowiska odpadów niebezpiecznych nie będzie występowało zapylenie powietrza ponieważ odpady zawierające azbest składowane są w opakowaniu, w którym zostały przywiezione, a każdorazowo po umieszczeniu odpadów na składowisku ich powierzchnię zabezpiecza się przed emisją płynów poprzez przykrycie izolacją syntetyczną lub warstwą ziemi. W rozdziale 4.3.7 "Wpływ ustaleń planu miejscowego na gleby" wskazano, że składowisko odpadów w przypadku braku zabezpieczeń może mieć również wpływ na glebę. Zanieczyszczenie gleb związane ze składowaniem odpadów może być wynikiem migracji zanieczyszczeń ze składowiska do wód oraz w mniejszym stopniu, zanieczyszczeń transportowanych drogą powietrzną.(...). Dalej wskazano, że na terenie gospodarki odpadami w [...], nie przewiduje się innych składowisk odpadów poza składowiskiem odpadów niebezpiecznych o kodach 17 06 01 i 17 06 05. Podano, że składowisko będzie wybudowane w specjalnie wykonanej niecce w zagłębieniach terenu, ze ścianami bocznymi zabezpieczonymi przez osypywaniem się. Tak zabezpieczone składowisko odpadów nie powinno mieć oddziaływania na glebę. W rozdziale 4.3.9 "Wpływ ustaleń planu miejscowego na wodę" wskazano, że plan zakłada ochronę podziemnych, a szczególną ochroną objęte są Zbiorniki Wód Podziemnych – ONO. Wskazano, że zanieczyszczenie wód podziemnych przez składowisko zależy od: składu odpadów i ładunku zanieczyszczonych zanieczyszczeń, rozwiązań technicznych dla ujęcia odcieków, własności izolacyjnych podłoża (- wynikających z naturalnej struktury podłoża i zastosowanych zabezpieczeń technicznych), zdolności środowiska do samooczyszczania. Wskazano, że powstawanie zanieczyszczeń wód, które mogą migrować poza składowisko i skażać wody podziemne stanowi najpoważniejszy problem, związany ze składowaniem odpadów. Jako rozwiązanie zmierzające do niedopuszczenia do zanieczyszczenia środowiska gruntowego i środowiska wód podziemnych wskazano na uszczelnienie podstawy składowiska i uszczelnienia boczne. Powołano (str. 49 Prognozy), że dopuszczenie składowania odpadów niebezpiecznych o ww. kodach niezawierających innych odpadów niebezpiecznych poza azbestem, oraz przyjęta technologia składowania tych odpadów w zagłębieniu terenu, w zabezpieczonej i uszczelnionej niecce, ze ścianami bocznymi zabezpieczonymi przed osypywaniem się, w opakowaniach, w których zostały dostarczone, z zabezpieczeniem przed emisją płynów, nie powinno stanowić zagrożenia dla wód podziemnych. Dodatkowym zabezpieczeniem powinien być monitoring wód podziemnych w rejonie tego składowiska. Bezsporne jest w sprawie, że teren 11-O leży w obszarze najwyższej ochrony ONO głównych zbiorników wód podziemnych. W świetle przytoczonych ustaleń Studium odnoszących się do przedmiotowego obszaru 11-O nie można uznać, że dopuszczenie do składowania odpadów niebezpiecznych na tym terenie jest zgodne z ustaleniami Studium. Zauważyć należy, że uwagi dotyczące powyższego były zgłaszane podczas procedury planistycznej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w piśmie z dnia 5 listopada 2014 r., jednak uwaga ta nie została uwzględniona w toku prac nad projektem miejscowego planu. Opinia sanitarna z dnia 5 listopada 2014 r. pozytywnie opiniuje projekt planu z wyraźnym zastrzeżeniem: dla terenu gospodarki odpadami – likwidacji i rekultywacji istniejącego składowiska odpadów, oznaczonego symbolem 11-O, z tym, że wskazuje, że należy usunąć zapis o dopuszczeniu lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych. W uzasadnieniu Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powołał, że zapis dopuszczający lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych o kodach 17 06 01 i 17 06 05 jest sprzeczny z § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowania odpadów (Dz. U. z 2013 r. poz. 523). Zgodnie z tym przepisem składowiska odpadów niebezpiecznych oraz składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie mogą być lokalizowane na obszarach ochronnych zbiorników podziemnych. Zgodzić się należy ze skarżącym, że przepisy rozporządzenia w tym zakresie są jednoznaczne i nie przewidują żadnych wyjątków. Przepis § 19 rozporządzenia, na który powołuje się organ, dotyczy składowiska odpadów niebezpiecznych oraz ustala sposoby postępowania z tymi odpadami w zakresie ich składowania, ale w żadne sposób nie wyłącza on generalnego zakazu wynikającego z § 2 pkt. 1. Ponadto podzielić należy zarzuty strony w zakresie różnic pojęcia "składowiska odpadów", a "terenu gospodarowania odpadami". Niewątpliwie to drugie pojęcie jest znacznie szersze, i umożliwia prowadzenie szeregu inwestycji związanych z przetwarzaniem odpadów i ich późniejszym unieszkodliwianiem. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. 2020.797) przez pojęcie gospodarowania odpadami - rozumie się zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Natomiast termin gospodarka odpadami – jest to wytwarzanie odpadów i gospodarowanie odpadami. W pkt 23 wyżej powołanego art. ustawodawca zdefiniował zaś, że przez pojęcie składowiska odpadów rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Tak więc niewątpliwie pojęcie terenu gospodarki odpadami jest znacznie szersze niż pojęcie składowiska odpadów i w tym zakresie postanowienia planu są sprzeczne ze Studium. Wskazać również należy, że co prawda w dotychczas obowiązującym planie działki nr [...], [...] i [...]miały przeznaczenie jako teren gospodarki odpadami, ale w zaskarżonej uchwale symbolem 11-O zostały również oznaczone działki o nr [...], [...], które wcześniej nie były przeznaczone ani jako teren gospodarki odpadami ani nie stanowiły składowiska odpadów, a miały przeznaczenie "2GP" – tereny powierzchniowej eksploatacji surowców. Niewątpliwie więc zakwestionowane przepisy planu naruszają interes prawny skarżącego, pogarszając jego sytuację w ten sposób, że nie tylko umożliwiają składowanie odpadów niebezpiecznych, ale przeznaczają nowej działki pod teren gospodarki odpadami, co umożliwi właścicielowi prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gospodarki odpadami na dużo większą skalę, co może naruszać art. 140 k.c. i 144 k.c. Biorąc pod uwagę zapisy Studium, w którym przewidziano likwidację składowiska do 2012 r., rekultywację i zalesienie, a jako tylko alternatywę rozbudowę składowiska (ale nie powiększenie terenu gospodarki odpadami), to Skarżący prowadząc działalność gospodarczą i inwestując w rozwój ferm drobiu na terenach prawie graniczących z terenem gospodarki odpadami, niewątpliwie nie mógł przewidzieć, że dojdzie do rozbudowy składowiska i dodatkowo umożliwienia składowania tam odpadów niebezpiecznych. W ocenie Sądu nie ma przy tym znaczenia, że odpady niebezpieczne przewidywane do składowania są odpadami suchymi, nie powodującymi odcieków, i że będą szczelnie zapakowane. Przepisy rozporządzenia jednoznacznie zabraniają lokalizowania składowisk odpadów niebezpiecznych na terenach ochronnych wód podziemnych ONO. Ponadto zapisy samego Studium jak i planu w § 7 ust. 2 pkt d tiret czwarty zakazują powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych na terenie Głównych Zbiorników Wód Podziemnych ONO (najwyższej ochrony) w rejonie wsi [...]. Tak więc przeznaczenie działek pod gospodarkę odpadami nie tylko jest sprzeczne z postanowieniami Studium w zakresie dopuszczalności przeznaczenie terenu tylko pod składowisko odpadów, ale również jest sprzeczne z postanowieniami Studium w zakresie zakazu powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych na terenie Głównych Zbiorników Wód Podziemnych ONO (najwyższej ochrony) w rejonie wsi [...]. Zgodzić się również należy z zarzutem skarżącego dotyczącym sprzeczności w samych przepisach planu, które zakazują powstawania zanieczyszczeń punktowych i powierzchniowych na obszarze Głównego Zbiornika Wód podziemnych ONO. Tym samym § 108 ust. 1 pkt 3 planu jest sprzeczny z § 7ust. 2 lit. d tiret czwarty. Powyższej oceny nie zmienia fakt wprowadzenia w dalszej części § 7 ust. 2 pkt d planu przepisu wskazującego na przyjęcie technologii w zakresie gospodarki odpadami jako podporządkowanej konieczności bezwzględnej ochrony wód podziemnych. Również nie ma znaczenia dla oceny sprawy okoliczność, że Wojewódzki Plan Gospodarowania Odpadami określił, że w przedmiotowej lokalizacji może być usytuowane składowisko odpadów azbestowych o kodach 17 06 01* i 17 06 05*. Nie budzi wątpliwości, że WPGO jest dokumentem, na postawie którego wydaje się pozwolenia i zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami. Jednakże nawet samo określenie w ww. dokumencie lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych nie wyłącza dopuszczalności badania zgodności przepisów planu ze studium i jak również badania, czy organ gminy przy podejmowaniu decyzji planistycznych nie naruszył praw osób trzecich. Biorąc pod uwagę, że Sąd uznał, że postanowienia planu są sprzeczne ze Studium i że organ gminy przekroczył swe uprawnienia planistyczne naruszając tym samym prawo własności tj. art. 140 k.c. i interes skarżącego wynikający z art. 144 k.c., to samo określenie lokalizacji składowiska w WPGO nie może zmieniać oceny sprawy. Niewątpliwie lokalizacja w planie miejscowym terenu gospodarki odpadami, na którym przewidywane jest składowisko odpadów azbestowych, w sposób bezpośredni narusza interes skarżącego jako właściciela nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, na których prowadzi i zamierza prowadzić hodowlę drobiu. Zakwestionowane przepisy planu dopuszczają realizację inwestycji wprowadzającej zagrożenie wobec ludzi i ferm drobiu związany ze skażeniem powietrza, wód, co narusza interes skarżącego wynikający z art. 140 i 144 k.c., art. 6 u.p.z.p. i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. Lokalizacja tego typu inwestycji narusza prawa nabyte skarżącego, który prowadził na nieruchomościach w [...] fermy drobiu przed przyjęciem zaskarżonej Uchwały. Zakwestionowane ustalenia planu wpływają na możliwość korzystania przez skarżącego z należących do niego nieruchomości i będą wpływać na prawny sposób zagospodarowania tych nieruchomości Ponadto podzielić należy ocenę Skarżącego, że ustalenie zawarte w przedmiotowej uchwale nie ograniczają sposobu korzystania z działek objętych ustaleniami § 108 planu w sposób który zabezpieczałby interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości zgodnie z art. 144 k.c. Mianowicie tylko w zakresie § 108 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej Uchwały tj. składowiska odpadów niebezpiecznych znalazło się ustalenie, że technologia i sposób składowania odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 3 powinny zabezpieczyć przed negatywnym wpływem na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony środowiska, ale wskazany sposób zagospodarowania tego terenu jest tylko jednym z dopuszczalnych przeznaczeń terenu na mocy uchwały. Ponadto Uchwała nie wyznacza granic inwestycji polegającej na lokalizacji składowiska odpadów niebezpiecznych oraz granic sfery ochronnych tej inwestycji. Sąd stwierdził nieważność całego § 108 Uchwały uznając, że z uwagi na zaistniałe naruszenia koniecznym będzie uchwalenie przepisów dotyczących całego tego obszaru po ustaleniu przeznaczenia podstawowego i kolejno dopuszczalnego, tak aby były przepisy planu były spójne dla danej jednostki planistycznej. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził nieważność § 108 oraz § 193 ust. 1 pkt 3 i 4 Uchwały i jej części graficznej dla terenu oznaczonego symbolem 11-O, o czym orzeczono na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w punkcie 2. sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie Skarżący w piśmie z dnia 19 października 2020 r. wskazał również, że w szczególności kwestionuje przepis § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 Uchwały o następującej treści: "zaniechanie realizacji przedsięwzięć, które zawsze lub znacząca oddziaływają na środowisko za wyjątkiem inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego oraz rozbudowy zakładu [...]". Wskazać należy, że postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 w zakresie sformułowania "oraz rozbudowy zakładu [...]" zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że została w tym zakresie stwierdzona nieważność tego przepisu wyrokiem WSA w Warszawie w sprawie IVSA/WA 1394/15 z dnia 10 grudnia 2015 r. Wyrok w tym przedmiocie jest prawomocny. Tak więc na datę orzekania w przedmiotowej sprawie przepis § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 brzmi "zaniechanie realizacji przedsięwzięć, które zawsze lub znacząca oddziaływają na środowisko za wyjątkiem inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego". Natomiast § 7 ust 1. stanowi, że "W granicach gminy [...] występują następujące obszary prawnie chronione: Są to: - Obszar Natura 2000 Dyrektywa [...] ([...]) - Rezerwat przyrody "[...]" - [...] Obszar Chronionego Krajobrazu - Obszary Głównych Zbiorników Wód Podziemnych ONO 2. Plan miejscowy w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wprowadza następujące zasady: a) Obszar NATURA 2000 – Dyrektywa [...] obejmujący północno-wschodnią i południowo-zachodnią część obszaru gminy - zasady ochrony reguluje Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004r. w ramach sieci obszarów Natura 2000. Zakres ochrony dotyczy głównie: - ochrony przestrzeni życiowej ptaków wymienionych w załączniku Dyrektywy Ptasiej UE oraz innych gatunków ptaków przelotnych, zimujących, występujących w dużych koncentracjach. - zachowanie określonego krajobrazu - zabezpieczenie wymogów gniazdowania, pokarmowych i noclegowania - regulowanie działalności gospodarczej zmieniającej siedliska i krajobraz - zaniechanie realizacji przedsięwzięć, które zawsze lub znacząco oddziaływają na środowisko za wyjątkiem inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego." Skarżący wskazał, że na terenie objętym planem, na terenie Obszaru Natura 2000 położna jest działka stanowiąca jego własność – tj. nr ew. [...] w [...]. W ocenie Skarżącego zakwestionowany przepis planu narusza jego interes prawny, albowiem ogranicza prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, a ograniczenia te zostały nałożone tylko na hodowców drobiu i trzody chlewnej. Powołano, że nie dotyczą one innych rodzajów działalności, które mogą wpływać na stan środowiska naturalnego w znacznie większym stopniu. Zarzucono, że to nie kwestie środowiska naturalnego są rzeczywistą przyczyną ograniczeń w lokalizacji nowych i rozbudowie ferm drobiu i trzody chlewnej, a arbitralna decyzja, które rodzaje działalności gospodarczej będą premiowane na terenie gminy, a przepis ma charakter dyskryminujący i narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Skarżący powołał, że przepis § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 ma taką samą konstrukcję legislacyjną co § 7 ust. 3, co do którego NSA stwierdził, że jego postanowienia wykluczają możliwość rozwijania działalności w zakresie hodowli drobiu i trzody chlewnej. W ocenie Sądu zarzuty Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis § 7 ust. 2 lit. a tiret 5, i wyrażony w nim zakaz realizacji przedsięwzięć, które zawsze lub znacząco oddziaływają na środowisko odnosi się do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej, które to działalności spełniają kryteria zaliczające je do przedsięwzięć, które zawsze lub znacząco oddziaływają na środowisko, za wyjątkiem inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego. Tak więc wbrew twierdzeniom Skarżącego zakwestionowany przepis dotyczy wszystkich podmiotów, prowadzących tego typu przedsięwzięcia, a nie tylko hodowców drobiu i trzody chlewnej. Ponadto przepis § 7 ust. 1 stanowi, że wprowadzone ograniczenia dotyczą formy ochrony przyrody jaką jest Obszar Natura 2000 – Dyrektywa Ptasia i zakres ochrony dotyczy ochrony przestrzeni życiowej ptaków, zachowania określonego krajobrazu, zabezpieczenia wymogów gniazdowania, pokarmowych i noclegowania, regulowania działalności gospodarczej zmieniającej siedliska i krajobraz. Tak więc już z samego brzmienia § 7 ust. 1 wynika, jaki był cel wprowadzonych przepisów. Podkreślić należy, że wprowadzone ograniczenia dotyczą każdej osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie przedsięwzięć, które zawsze lub znacząco oddziaływają na środowisko, a jednoczenie w przepisie planu brak jest absolutnego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w innej formie, bądź skali. Zakwestionowany przepis generalnie dotyczy wszystkich właścicieli nieruchomości położonych w Obszarze Natura 2000. Dopuszczone wyjątki dotyczą jedynie inwestycji komunalnych, uzbrojenia terenu, inwestycji celu publicznego. Analiza przepisu prowadzi do wniosku, że celem takiego unormowania była ochrona środowiska, ale z uwagi na potrzeby celu publicznego dopuszczono na tym terenie realizację inwestycji celu publicznego, inwestycji związanych z uzbrojeniem terenu i inwestycji komunalnych. Zwrócić należy uwagę, że w tym zakresie uchwałodawca uznał, że pewnego typu inwestycje, nawet znacząco oddziaływujące na środowisko są dopuszczalne, ale niewątpliwie są to inwestycje będące odpowiedzią na zapotrzebowanie szerokiego grona mieszkańców gminy. Inwestycje związane z uzbrojeniem terenu są niezbędne celem umożliwienia realizacji komunalnych inwestycji i inwestycji celu publicznego. Inwestycje komunalne realizowane są przez jednostki samorządu terytorialnego i generalne mają na celu poprawę warunków życia mieszkańców gminy, natomiast inwestycje celu publicznego, są to inwestycje realizowane w celach ściśle określonych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 2997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2020.1990). Tak więc nie można uznać, że dopuszczenie do realizacji tak ważnych dla mieszkańców gminy inwestycji na Obszarze Natura 2000, przy jednoczesnym ograniczeniu możliwości realizacji przez przedsiębiorców przedsięwzięć zawsze lub znacząco oddziaływają na środowisko, które to przedsięwzięcia realizowane są w celu osiągnięcia ekonomicznych korzyści, narusza zasadę równości. Również brak jest podstaw do uznania, że wprowadzony przepis dyskryminuje hodowców trzody chlewnej i drobiu. Jak już wskazano wyżej, wprowadzonym w § 7 ust. 2 lit. a tiret 5 zakazano możliwość realizacji pewnego typu przedsięwzięć, a mianowicie zawsze i znacząco oddziaływujących na środowisko. Tak więc nie wprowadzono żadnych kryteriów odnoszących się do podmiotów prowadzących działalność, a jedynie z uwagi na niekorzystne skutki dla środowiska wprowadzono kwestionowane zakazy. Brak też jest podstaw by stwierdzić, że doszło do naruszenia prawa własności. Podkreślić należy, że nie wprowadzono generalnego zakazu korzystania z nieruchomości, a zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, ale również walory krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, potrzeby interesu publicznego. Niewątpliwie ograniczenia wprowadzone planem co prawda naruszają prawo własności, ale w sposób zgodny w przepisami prawa. Nie można bowiem podzielić oceny Skarżącego, że jego interes ekonomiczny ma pierwszeństwo nad potrzebami ochrony środowiska, czy nad interesem publiczny w zakresie inwestycji komunalnych i inwestycji celu publicznego. Wprowadzając w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczenia związane z ochroną środowiska organ samorządu gminnego realizuje ustawowy obowiązek zamieszczenia w planie warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) spowodowanych wymogami ochrony środowiska (art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.). Wskazać należy, że wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasada ochrony własności i możliwość jej ograniczania wyłącznie w ustawie i tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wyrażona w art. 32 Konstytucji zasada równości wobec prawa, nie oznacza w żadnym razie, że organy gminy nie mogą postanowieniami planu pozbawić niektórych z właścicieli nieruchomości ich prawa. Gmina dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli (użytkowników wieczystych) powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Własność jest jednym z najważniejszych praw obywateli, jest chroniona konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 i 64. Ograniczenie prawa własności możliwe jest tylko ustawą i tylko w zakresie w jakim nie narusza prawa własności. Jak się wskazuje w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ograniczenie prawa własności musi wynikać z konieczności ochrony wartości generalnych i interesu ogólnego (por. wyrok TK z 11 maja 1999 r., sygn. akt K 13/98 w OTK ZU 1999/4/74). W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu proporcje zostały należycie wyważone i zachowane. Zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 przepisów konstytucyjnych w odniesieniu do ustawowych ingerencji w sferę praw i obowiązków ma na celu zapobieżenie aby ustawodawca "nie ustanawiał ograniczeń przekraczających pewien stopień uciążliwości, a zwłaszcza proporcję pomiędzy stopniem naruszenia uprawnień jednostki a rangą interesu publicznego, który ma w ten sposób podlegać ochronie" (wyrok TK z 9 stycznia 1996 r., sygn. akt K 18/95). Ograniczenie w zakresie możliwości realizacji przedsięwzięć zawsze lub znacząco oddziaływujących na środowisko ma służyć ograniczeniu degradacji istniejącego środowiska naturalnego, a ochrona środowiska w świetle art. 5 Konstytucji RP niewątpliwie stanowi realizację ważnego interesu publicznego. Uznać należy, że zastosowane ograniczenie w zabudowie jest konieczne ze względu na ochronę interesu publicznego rozumianego jako interes społeczności lokalnej mającej prawo do zachowania ich prawa do środowiska poprzez ograniczenie realizacji przedsięwzięć zawsze lub znacząco oddziaływujących na środowisko. Organ planistyczny dokonał rozważenia możliwości realizacji tego typu przedsięwzięć na terenie Obszaru Natura 2000 i uznał, że interes publiczny przeważył w tym wypadku nad interesem prywatnym. W ocenie Sądu organ tymi zapisami nie przekroczył dopuszczalnych granic władztwa planistycznego. Zauważyć należy, że koncepcja władztwa planistycznego zakłada nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie. Zauważyć należy, że w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, Możliwość wprowadzenia w planie miejscowym ograniczeń co do lokalizowania określonych przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko wskazuje również treść art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2000 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z tym przepisem właściwym organ wydaje decyzję środowiskową o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podkreślić również należy, że w samej Prognozie oddziaływania na środowisko, w rozdziale poświęconym ochronie środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wskazano, że na obszarze objętym opracowaniem znajduje się m.in. prawna forma ochrony środowiska w postaci Obszaru Natura 2000 – Dyrektywa Ptasia – [...] obejmujący północno-wschodnią i południowo-zachodnią część obszaru gminy. Na terenie ostoi występują dwa rodzaje siedlisk cennych z punktu widzenia europejskiego: lasy łęgowe oraz grąd środkowoeuropejski. Obejmują one w sumie około 60 % powierzchni obszaru Natura 2000. Ostoję zamieszkują dwa gatunki zwierząt cennych przyrodniczo w skali europejskiej: bóbr i wydra. [...] obejmuje obszar 28 751, 5 ha, w gminie [...] obszar ten wynosi 4 573,4 ha i dotyczy [...] z charakterystycznym krajobrazem rozległych wilgotnych łąk, tworzących naturalne siedliska ptaków siewkowych i blaszkodziobych, jest to także ważne lęgowisko dla derkacza i błotniaka łąkowego (str. 9 Prognozy). Na stronie 14 Prognozy wskazano, że zakres Ochrony Obszaru Natura 2000 dotyczy głównie: ochrony przestrzeni życiowej ptaków wymienionych w załączniku Dyrektywy ptasiej UE oraz innych gatunków ptaków, zachowanie określonego krajobrazu, zabezpieczenie wymogów gniazdowania, pokarmowych i noclegowania, regulowanie działalności gospodarczej zmieniającej siedliska i krajobraz, zaniechanie realizacji przedsięwzięć, które zawsze lub znacząco oddziaływują na środowisko. W Prognozie środowiskowej w rozdziale 4.3.3. "Wpływ ustaleń planu miejscowego na różnorodność biologiczną, świat roślin i zwierząt" wskazano, że plan miejscowy podejmuje działania mające na celu chronić różnorodność biologiczną, rośliny i zwierzęta w ramach obszarów objętych ochroną prawną, tj. m.in. Natura 2000. Mając na względzie powyższe uznać należy, że zastosowane rozwiązanie planistyczne nie ogranicza więc w sposób nieproporcjonalny praw skarżącego i w związku z tym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w tej części. W zakresie naruszenia trybu uchwalenia planu powołać należy, że jedynie istotne naruszenie trybu sporządzania planu może skutkować jego nieważnością. Jako istotne naruszenie trybu należy rozumieć takie uchybienia procedurze, które gdyby organ się ich nie dopuścił, mogłyby wpłynąć na treść planu. Ponadto rozpatrywanie skargi na plan następuje w granicach naruszenia interesu prawnego skarżącego. Gdyby zatem skarżący wykazał, że zostały do projektu planu wniesione takie poprawki, które dotyczą jego działek, a tak zmieniony projekt nie został przedstawiony do uzgodnienia Wojewodzie [...] wówczas możliwe byłoby stwierdzenie istotnego naruszenia trybu uchwalania planu. Skoro taka sytuacja nie miała miejsca Sąd orzekający stoi na stanowisku, że nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 28 u.p.z.p. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że zarzuty sprzeczności planu ze Studium nie mieszczą się w granicach interesu prawnego skarżącego. Z tego względu podlegały one oddaleniu. Również brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, jak również wadliwość wskazanych w wyroku postanowień planu nie skutkuje niemożnością jego funkcjonowania w pozostałej jego części. Z tych względów Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, o czym orzekł w pkt 4. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na orzeczone koszty składa się opłata od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.