IV SA/Wa 1575/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi U. S. i J. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżących U. S. i J. S. solidarnie 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju znak [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. którą ww. organ po rozpatrzeniu odwołania U. S. i J. S. od decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] czerwca 2017r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w dzielnicy [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0047 ha – orzekł o utrzymaniu w całości decyzji organu I instancji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość położona w dzielnicy [...], obręb [...], oznaczona jako działka nr [...]o pow. 0,0047 ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] została przeznaczona pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] - [...], na odcinku: węzeł [...] - granica miasta (km 0+00-km 4+820,93) etap II. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], uchylił w części ww. decyzję Wojewody [...], a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzją Nr [...]z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] , Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w dzielnicy [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0047 ha. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że na dzień wydania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła już własność Województwa [...]. Powyższe zgodne jest z odpisem księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...]. Od powyższej decyzji odwołania złożyli J. S. i U. S. J.S. wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Strony, organ wojewódzki zobligowany jest do ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejęcie ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarżący podniósł również, że strony nie zostały powiadomione o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem decyzji, co spowodowało uniemożliwienie im wzięcia udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W odwołaniu podniesiono, że skarżona decyzja Wojewody [...] została do J. i U. S. (małżeństwa), przesłana w jednym egzemplarzu. Do odwołania J. S. dołączył dokumenty, na potwierdzenie tego, że działka nr [...], na dzień wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej z dnia 30 listopada 2015 r. była własnością U. i J. S., w związku z czym błędna jest decyzja Wojewody [...] o umorzeniu postępowania. Natomiast U. S. wskazała, że kwestionuje sposób doręczenia decyzji w jednym egzemplarzu dla J. i U. S., będących małżeństwem. Skarżąca podniosła również, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania, zebraniu dokumentów umożliwiających wydanie decyzji oraz o możliwości zapoznania się i ustosunkowania się do materiału dowodowego zebranego w sprawie. Minister Inwestycji i Rozwoju ( dalej jako: "MIR" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołań, utrzymując w całości w mocy zaskarżoną decyzję, zajął następujące stanowisko: Organ odwoławczy przede wszystkim wskazał, że w przedmiotowej sprawie kwestią nadrzędną jest ustalenie czy na mocy decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, J. i U. S. pozbawieni zostali prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] pow. 0,0047 ha. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], nieruchomość położona w dzielnicy [...] w obrębie [...], oznaczona jako działka [...], powstała z podziału działki nr [...], została przeznaczona pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...]-[...] na odcinku: węzeł [...] -granica miasta (km 0+00 - km 4+820,93) - Etap I (od ul. [...] do skrzyżowania ulic [...] - [...] - [...]). Na dzień wydania ww. decyzji Wojewody [...] Nr [...], działka nr [...], zgodnie z ewidencją gruntów, znajdowała się we władaniu Zarządu Dróg Miejskich, a jej właściciel był nieustalony. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], uchylił w części ww. decyzję Wojewody [...] Nr [...], a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w a Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 851/12, w pkt 1/ uchylił pkt I decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. w części dotyczącej orzeczenia o nowym zapisie usytuowania obiektu - drogi - m.in. w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] (po podziale [...],[...]); w pkt II uchylił pkt II decyzji w części ustalającej nową tabelę przedstawiającą ww. nieruchomość podlegającą podziałowi; w pkt III oddalił skargi w pozostałym zakresie, a w pkt IV stwierdził, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt I i II wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy dokonał podziału działki nr [...] na działkę nr [...] i działkę nr [...] pomimo posiadania wiedzy o wcześniej dokonanym podziale działki nr [...] na działkę nr [...] o pow. 0,0686 ha i działkę nr [...] o pow. 0,0998 ha, tym samym sankcjonując fikcyjny stan faktyczny i prawny. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 339/13, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12 w pkt III i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargi, wyrokiem z dnia 6 listopada 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 377/15 oddalił skargi. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z pismem Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych z dnia 2 listopada 2016 r. obecna działka nr [...] odpowiada części działki [...], powstałej z podziału działki nr [...], zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Działka nr [...] zgodnie z ww. decyzją została przeznaczona pod drogę. Mając na uwadze powyższe w ocenie tut. organu kluczowym jest fakt, że przedmiotowa działka nr [...], przejęta decyzją Wojewody [...] Nr [...]z dnia 30 listopada 2015 r., stanowi część działki nr [...] przejętej uprzednio z mocy prawa na rzecz Województwa [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Organ odwoławczy wywodzi, że działka nr [...] ujawniona jest w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] jako własność Województwa [...]. Działka nr [...] stanowi jedynie jej wyodrębnioną część. Bez znaczenia pozostaje przy tym niezgodność w oznaczeniach geodezyjnych działek wydzielonych z nieruchomości przeznaczonej pod realizację inwestycji drogowej. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazała bowiem bezsprzecznie, że obydwie decyzje o "zezwoleniu na realizację .inwestycji drogowych dotyczą tej samej nieruchomości, a wątpliwości interpretacyjne budzić może jedynie odmienne oznaczenie geodezyjne działek ewidencyjnych wydzielonych z tej samej nieruchomości i pokrywających się ze sobą w terenie. Postępowanie odszkodowawcze zostanie zatem przeprowadzone na podstawie decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2010 r. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496 ze zm.), dalej: specustawa drogowa, nieruchomości wskazane w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 ww. ustawy. Zgodnie z art, 12 ust. 4f specustawy drogowej, odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Prawidłowym było zatem działanie Wojewody [...] polegające na orzeczeniu o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0047 ha. Informacyjnie organ odwoławczy podnosi, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r.. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział [...], stwierdził, że U. i J. S. nabyli przez zasiedzenie nieruchomość oznaczoną dawniej jako działka nr [...] o pow. 0,0101 ha, stanowiącą obecnie działki gruntu nr [...] o pow. 0,0054 ha i nr 147/17 o pow. 0,0047 ha. Powyższy fakt pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie, niemniej będzie miał istotne znaczenie w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte na podstawie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Ponadto organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów naruszenia art.10 kpa, wskazał, że chociaż Wojewoda [...] dopuścił się uchybienia, poprzez niezawiadomienie strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, to przede wszystkim należy zaznaczyć, że uchybienie to nie miało wpływu na wyniki postępowania, a skarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją U. i J. małż. S. (dalej jako: "skarżący") złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 9 maja 2018r. W treści skargi skarżący podnieśli następujące zarzuty: 1/ naruszenia art. 7 kpa, art. 77 § 1,4 kpa, poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego, tym samym działanie na szkodę interesu właścicieli działki [...] obręb [...] w dzielnicy [...] w [...] U. i J. S. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy całkowicie pominął stan prawny odnośnie przedmiotowej nieruchomości wynikający z zapisów w KW [...] w której jako właściciele nieruchomości są ujęci skarżący. Organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, pominął w swych rozważaniach fakty powszechnie znane organowi z urzędu. Uzasadnienie decyzji zawiera całkowicie błędny opis stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z powołanych wyżej dokumentów, jak i wskazanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych i cywilnych, decyzji administracyjnych, dokumentów geodezyjnych wynika, że Województwo [...] nie nabyło przedmiotowej działki decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r. 2/ naruszenia art. 80 kpa, poprzez brak swobodnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie dokonał samodzielnej analizy dokumentów wskazanych przez strony postępowania, kierował się wyłącznie opinią Wojewody [...], co ma bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy potwierdza nieprawdę. 3/ naruszenia art. 10 kpa poprzez nie powiadomienie stron postępowania przed wydaniem decyzji, tym samym uniemożliwienie wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy. Urząd nie wysłał do stron informacji, że zakończył postępowanie i zamierza na podstawie zgromadzonego materiału wydać decyzję. Organ odwoławczy uniemożliwił stronom wzięcie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. 4/ naruszenia art. 40 § 1 i 3 kpa poprzez przysłanie przez Wojewodę [...] do odbioru jednego egzemplarza decyzji, tym samym pominięcie w doręczeniu jednego ze współmałżonków, strony postępowania administracyjnego w tym przypadku U. S. 5/ wreszcie zarzut naruszenia art 35, art. 36 kpa poprzez rażące naruszenie terminów do załatwienia spraw. Organ odwoławczy pozostawał w bezczynności przez blisko dziewięć miesięcy, nie informując stron o przyczynach zwłoki. Po ponaglającym mailu z dnia 24.04.2018 r. organ wydał zaskarżoną decyzję bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę MIR wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie są decyzje organów administracji tj. Wojewody [...] i Ministra Inwestycji i Rozwoju orzekające o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w dzielnicy [...]obręb [...] oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 0,0047 ha. Ze stanowiska organów wynika, że podstawą faktyczną umorzenia postępowania w sprawie jest ustalenie, że przedmiotowa nieruchomość objęta była dwiema decyzjami o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 2010r. i z 2015r. ( w których powyższa nieruchomość była odmiennie oznaczona geodezyjnie), i w związku z tym postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zajęcie pod inwestycję drogi publicznej powyższej nieruchomości powinno nastąpić na podstawie decyzji z 2010r. a nie decyzji z 2015r. W ocenie organów w odniesieniu do decyzji o zezwoleniu na realizacji inwestycji budowy drogi publicznej z 2015r. w odniesieniu do działki nr ew [...] wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art.105 §1 kpa. Z taki stanowiskiem organów zgodzić się nie można. Podstawą materialnoprawną decyzji o odszkodowaniu za nieruchomości przejęte pod inwestycję budowy dróg publicznych stanowi przepis art.12 ust. 4 , 4a i 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. określanej w niniejszym uzasadnieniu jako specustawa drogowa., stosownie do którego nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa: 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. 4a. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. 4b. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności art. 12 ust.4g specustawy). Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe.( art. 12 ust. 4f specustawy). Natomiast zgodnie z art.105§1 kpa ( podanym jako podstawa prawna wydanych decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z jednolitym poglądem doktryny i orzecznictwa decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organ może wydać wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, a zatem wówczas, gdy nie istnieje ani przedmiot, ani podmiot konkretnej sprawy. Jeśli zatem istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji na wniosek strony, bądź z urzędu, postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom organów zawartym w zaskarżonych decyzjach brak jest podstaw do przyjęcia że postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość oznaczoną aktualnie jako działka nr ew. [...] położoną w dzielnicy [...], stało się bezprzedmiotowe. Jest bezsporne i potwierdzają to zarówno skarżący, jak i organy, że nieruchomość odpowiadająca w całości lub we fragmencie działce nr ew. [...] została objęta dwiema decyzjami o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ( tzw. zrid), tj. decyzj a Wojewody [...] Nr [...] z dn. [...] listopada 2010r. ( I etap budowy ulicy [...]) oraz decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dn. [...] listopada 2015r. (II etap budowy ulicy [...]). Odszkodowania za objęcie ww. nieruchomości decyzjami lokalizacyjnymi realizacji budowy ww. drogi publicznej nie ustalono i nie wypłacono w żadnym z etapów realizacji powyższej inwestycji. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska organów, że postępowanie odszkodowawcze dot. ww. nieruchomości powinno się toczyć na podstawie decyzji lokalizacyjnej z dn. [...]. 11.2010r. Nie wytrzymuje krytyki twierdzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju, że wynik postępowania lokalizacyjnego i odszkodowawczego dot. działki nr ew. [...] zależy od uprzedniego rozwiązania kwestii dotyczącej przejęcia na rzecz Województwa [...] działki odpowiadającej działce nr [...], co z kolei oznacza, że postępowanie odszkodowawcze za ww. nieruchomość toczyć się powinno na podstawie decyzji Wojewody [...] z dn. [...].11.2010r. Zostało bowiem w sposób jednoznaczny potwierdzone, że organy w przebiegu postępowania lokalizacyjnego obejmującego I etap budowy ul. [...] dopuściły się w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność skarżących nieprawidłowości w zakresie ustalenia ich stanu prawnego oraz ewidencyjnego. W wyroku z dn. 25.02.2015r. sygn. akt II OSK 339/13 NSA stwierdził, że w odniesieniu do działki nr [...] " organ odwoławczy posiadając wiedzę o zmianie stanu prawnego tych działek dokonał w pkt I decyzji orzeczenia o nowym zapisie usytuowania obiektu (drogi) w zakresie nieistniejących działek ew. [...] (po podziale [...]i [...]) oraz działki nr ew. [...], a w pkt II decyzji ustalił nową tabelę przedstawiającą nieruchomości podlegające podziałowi obejmującą działkę [...] (po podziale [...] i [...]). Tym samym usankcjonował fikcyjny stan faktyczny i prawny, który nie będzie możliwym do ujawnienia w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej, wobec nieistnienia działki nr ew. [...] z naruszeniem normy art. 12 ust 3 specustawy." Organy w dalszym przebiegu postępowania dotyczącego realizacji inwestycji budowy drogi ul. [...] zobowiązane były do usunięcia powyższych nieprawidłowości w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego nieruchomości odpowiadającej aktualnie działce nr [...]. Niestety organy powyższego nie wykonały. Jednocześnie jest także bezsporne, że działka nr [...] stanowi własności skarżących ( vide postanowienie SR dla [...] z dn. [...].12.2013r. sygn. akt [...] oraz odpis KW [...]). Z powyższego wynika, że w sprawie nie zachodzą żadne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 & 1 kpa w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość skarżących oznaczoną aktualnie jako działka nr ew. [...] obrębu [...] a zajętą pod budowę drogi publicznej ul. [...]. W tej sytuacji rolą właściwych organów określonych specustawą drogową będzie doprowadzenie do prawidłowego ustalenia aktualnego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości stanowiących własność skarżących a zajętych faktycznie pod budowę drogi ul. [...], zharmonizowanie tego stanu do istniejących decyzji lokalizacyjnych i na tej podstawie wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania na podstawie art. 12 ust.4 – 4f specustawy drogowej stosownie do poczynionych prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych. Należy także zasygnalizować, że organy zobowiązane są do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod inwestycje budowy dróg publicznych w terminach określonych w cyt. przepisie art.12 specustawy drogowej, a ich bezczynność lub przewlekłość może być zwalczana w odrębnym postępowaniu w przedmiocie przewlekłości lub bezczynności w zakresie wydania powyższych rozstrzygnięć. Natomiast w odniesieniu do zarzutu art. 10 i art.40 §1 i 3 kpa poprzez zawiadomienie o zakończeniu postępowania i doręczeniu decyzji tylko J. S. należy stwierdzić, że jest to uchybienie formalne, które jednak nie miało wpływu na wynik postępowania. Należy podnieść, że skarżąca nie wykazała, że naruszenie art. 10 kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie takie naruszenie przepisów postepowania stanowi podstawę uchylenia przez Sąd decyzji administracyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że zarzut odnoszący się do naruszenia przez organ art. 10 kpa może odnieść skutek wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 546/16, LEX nr 2 333 516, por. także wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1750/15, LEX nr 2 305 500). Na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1367/16, LEX nr 2 308 896). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.145§1 pkt. 1 lit. A i C w zw. z art.135 p.p.s.a orzekł jak w pkt.1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art.205 §2 p.p.s.a w pkt. 2 wyroku.