IV SA/Wa 1606/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi O. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego, wydana na podstawie art 127 § 2 w zw. z art 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 27 lutego 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a., i art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm,), po rozpatrzeniu odwołania O. T. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną w tym instalacją grzewczą wraz ze zbiornikiem na olej opałowy na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] obrębu [...] przy ul. W. w W. Stan faktyczny sprawy przestawiał się następująco: B. Sp. z o.o. ( obecnie T. sp. z o.o. B. S.K.) złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia budowlanego. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo- usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną w tym instalacją grzewczą wraz ze zbiornikiem na olej opałowy na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] obrębu [...] przy ul. W. w W. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła O. T. wskazując, że została pominięta w postępowaniu pomimo, że posiada w sprawie interes prawny, ponieważ jest właścicielką lokalu mieszkalnego zlokalizowanego w budynku posadowionym na działce nr [...], znajdującej się w pobliżu terenu planowanej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania O. T., Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie odwołująca podała, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w budynku znajdującym się w pobliżu planowanej inwestycji. Zdaniem SKO, odwołująca nie wykazała indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. W odwołaniu wskazała jedynie, że realizacja planowanej inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na sąsiednią zabudowę mieszkaniową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że po dokonaniu analizy map ustalono, że działka nr [...], na której zlokalizowany jest budynek, w którym skarżąca posiada mieszkanie nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Ponadto działka ta jest oddalona od terenu inwestycji o ok. 100 m., a pomiędzy budynkiem, w którym skarżąca ma mieszkanie, a działkami objętymi wnioskiem w przedmiotowej sprawie znajduje się zabudowa. Wskazano, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co potwierdza karta informacyjna przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie, odwołująca nie wykazała swojego interesu prawnego i z tego względu należało umorzyć postępowanie odwoławcze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że położenie nieruchomości skarżącej nie uzasadnia przyjęcia twierdzenia, że posiada ona interes prawny w przystąpieniu do sprawy w charakterze strony i złożenie odwołania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła O. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy nie dokonał prawidłowego wyjaśnienia sprawy czym naruszono Art. 7, 77 § 1 I Art. 107 § 1 I § 3 k.p.a. Wskazano także na naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego została wydana wskutek zaskarżenia decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach kpa. Wskazać należy, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacja planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie - ułatwić ocenę czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Stosownie do treści przepisu art. 73 ust. 1 powyższej ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W myśl przepisu art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dla prawidłowej wykładni wskazanej, a spornej w niniejszej sprawie, treści normy prawnej podstawowe znaczenie ma pojęcie interesu prawnego. W piśmiennictwie przedmiotu oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Przyjmuje się bowiem, że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojawia się on wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97 - nie publikowany). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 1999 r. I SA 1189/98, oraz z dnia 15 grudnia 1998 r. II SA 1355/98 nie publikowane). Dla uzyskania przymiotu strony wystarczy przy tym, by wynik toczącego się konkretnie postępowania administracyjnego mógł oddziaływać na sferę uprawnień danego podmiotu, wynikających z określonych przepisów prawa materialnego, lecz niekiedy także ze stosunku obligacyjnego. Stroną postępowania jest się nie tylko wówczas, gdy konkretne uprawnienia materialno-prawne zostaną rzeczywiście naruszone, ale także wówczas, gdy istnieje realne zagrożenie ich naruszenia orzeczeniem kończącym postępowanie. To hipotetyczne zagrożenie powoduje, iż wszystkie podmioty, których uprawnienia mogą zostać realnie naruszone wynikiem postępowania, powinny brać w nim udział w charakterze stron, celem zapewnienia im możliwości obrony ich praw. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji dotyczącej tej inwestycji, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., sygn.akt II OSK 804/10, Lex 1081908). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca O. T. upatruje źródła swego interesu prawnego przede wszystkim z faktu, że przysługuje jej udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości - działki nr [...] - na tej nieruchomości zlokalizowany jest budynek wielorodzinny, w którym ma mieszkanie. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazał, że realizacja planowanej inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na pobliską zabudowę mieszkaniową. Podnoszone przez skarżącą argumenty, wskazują wyłącznie na interes faktyczny współwłaścicielki nieruchomości dotkniętej utrudnieniami związanymi z nową zabudową w okolicy, który nie skutkuje jednak uznaniem jej za stronę tego postępowania. Dopuszczenie bowiem osób dotkniętych takimi utrudnieniami do kręgu stron postępowania spowodowałoby, że za strony należałoby uznać bliżej niesprecyzowanych mieszkańców tej okolicy. Podkreślić należy, że o interesie prawnym właścicieli nie decyduje fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce (wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 467/07 LEX nr 466155). Oceny interesu prawnego skarżącej należy dokonać również w kontekście rodzaju planowanej inwestycji. Inwestycja polega na budowie budynku biurowo- usługowego wraz z infrastrukturą. Inwestycja taka jest typowa dla dużego, rozwijającego się miasta. Nie jest to inwestycja przemysłowa. Pojedynczy lokal znajdujący się w budynku mieszkalnym położonym na działce nr [...], która nie jest terenem inwestycji - nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło w wystarczającym i wymaganym normami procedury administracyjnej zakresie wątpliwości co do przysługiwania skarżącej przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, nie uchybiając przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, że działka nr [...], na której zlokalizowany jest budynek, w którym skarżąca posiada mieszkanie nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Działka ta jest oddalona od terenu inwestycji o ok. 100 mM a pomiędzy budynkiem, w którym skarżąca ma mieszkanie, a działkami objętymi wnioskiem w przedmiotowej sprawie znajduje się zabudowa. Działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co potwierdza karta informacyjna przedsięwzięcia. Zasadnie zatem SKO uznało, że rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie powinna być decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art 138 § 1 pkt 3 kpa" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2012, sygn. akt IISA/Wr 653/11, wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98, LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ON SA 1999/4/119). Prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie posiadała w sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i dlatego zasadnie umorzono postępowanie odwoławcze. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).