IV SA/Wa 1626/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego Prokuratury [...] w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 ust. 2 pkt 8, § 12 ust. 3, § 13 ust. 1, § 15 ust. 2 i 3 oraz § 24 ust. 1 i 2 Prokurator Prokuratury Okręgowej [...] w Warszawie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 roku w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy miejskiej [...] , której załącznikiem jest "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt na rok 2019 w gminie [...] ". Zaskarżonej uchwale zarzucił 1. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art.11 a ust. 5 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1840) w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.04.1997 r., Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez uregulowanie w § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały, że koszty edukacji społecznej dotyczącej praw zwierząt, standardów ich utrzymywania i zapobiegania bezdomności ponoszą organizacje, co stanowi również przekroczenie upoważnienia ustawowego; 2. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 11a ust. 2 pkt 3 i art. 11 a ust. 5 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1840) w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.04.1997 r., Dz. U. z 1997 r., nr 78. poz. 483 z późn. zm.) poprzez uregulowanie w § 12 ust. 3 ww. uchwały, że właściciel przed odebraniem zwierzęcia ze schroniska lub bezpośrednio z Komendy Straży Miejskiej zgłasza się do dyżurnego Straży Miejskiej, w celu przyjęcia mandatu karnego za niezachowanie należytej opieki nad zwierzęciem, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego; 3. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j,t. Dz. U. z 2017, poz. 1840) w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.04.1997 r. Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez uregulowanie w § 13 ust. 3 ww. uchwały, że wyłapanie zwierzęcia nastąpi w sposób zgodny z uchwałą nr [...] Rady Miasta [...], która zawiera w § 1 pkt. 5 nałożenie na właściciela zwierzęcia obowiązku zwrotu opłat poniesionych przez gminę [...] z tytułu wyłapania i pobytu w schronisku, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego; 4. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art.11a ust. 2 pkt 3 i art, 11 a ust. 5 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1840) w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.04.1997 r., Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez uregulowanie w § 15 ust. 2 i 3 ww. uchwały, że pracownik gminy przeprowadza kontrolę schroniska i gospodarstwa oraz uzyskuje informacje o zwierzętach, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego; 5. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 11 a ust. 2 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1840) w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.04.1997 r., Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez uregulowanie w § 24 ust. 1 i 2 załącznika ww. uchwały nałożenia na właściciela obowiązku przesyłania informacji o adoptowanym psie i kontroli domu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego Na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych uregulowań ww. załącznika do uchwały Rady Miasta [...]. W uzasadnieniu skargi Prokurator wyjaśnił, iż część zapisów zaskarżonej Uchwały stanowi przekroczenie delegacji ustawowej wyznaczonej ramiami przepisu art. 11 a ust. 5 ustawy z 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1840). Powołano również, że w zapisie § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały nie została wskazana kwota kosztów edukacji, co sprawia, że program w tym zakresie stanowi fikcję i uniemożliwia wykonywanie tego zadania. Wskazano również, że odwołanie się do uchwały z 2003 r., która weszła w życie przed wprowadzeniem przepisu art. 11 a, pozostaje w sprzeczności z art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, jak również uchwała z 2003 r. zawiera regulacje, które nie mogą być regulowane aktami prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów podniesiono, że katalog z art. 11 a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt jest katalogiem otwartym, co oznacza, że program może określać także inne kwestie niż te uregulowane w ust. 2 art. 11 a, w tym zasady ponoszenia kosztów edukacji społecznej. Zdaniem organu przepisów ustawy o ochronie zwierząt nie można interpretować w oderwaniu od innych aktów prawnych, jak np. ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U z 2019 r. poz. 688. ze zm.). Z art. 4 ust. 1 pkt 14 tej ustawy wynika, że organizacje pozarządowe prowadzą działalność w zakresie nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania. Zadanie to może być realizowane zarówno w zakresie realizacji zadań własnych gminy, jak i w sektorze prywatnym niezwiązanym z realizacją zadań własnych gminy. Edukacja w przedmiocie ochrony praw zwierząt, standardów ich utrzymania i zapobiegania bezdomności nie jest zadaniem sensu strticto własnym gminy ale jedynie pozostającym w związku z zdaniem gminy w przedmiocie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt realizowanym we własnym zakresie przez organizację pozarządową. W takiej sytuacji gmina nie jest obowiązana do pokrywania kosztów tej działalności, ale jedynie kosztów związanych z realizacją zadań własnych gminy w zakresie opieki i ochrony na zwierząt określonych w § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały. Powołano, że uchwalony program ma na celu zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi. Natomiast w zaskarżonych przepisach chodzi o zwierzęta, które nie są zwierzętami bezdomnymi w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt, w odniesieniu do których istnieje możliwość ustalenia właściciela zwierzęcia. O statusie bezdomności zwierząt można zatem mówić tylko w przypadku, gdy nie ma możliwości ustalenia ich dotychczasowych właścicieli lub posiadaczy, czyli jeżeli zwierzęta te są w potocznym znaczeniu "bezpańskie". I w tym zakresie gmina jest obowiązana ponosić koszty związane z pomocą zwierzętom bezdomnym oraz zapobiegania ich bezdomności. Nie ma natomiast uzasadnienia dla kreowania obowiązku gminy w zakresie ponoszenia kosztów utrzymania zwierzęcia, które uciekło, zaginęło lub zostało porzucone w sytuacji, gdy organ miał możliwość i ustalił właściciela lub opiekuna takiego zwierzęcia. Uwzględniając przy tym brzmienie art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, który nakłada na człowieka obowiązek poszanowania, ochrony i opieki zwierzęciu, uzasadnione jest obciążenie właściciela lub opiekuna zwierzęcia sankcją za niezachowanie należytej opieki nad zwierzęciem. Powołano, że Gmina ma nie tylko prawo ale i obowiązek przeciwdziałać patologiom w zakresie porzucania zwierząt m.in. przez dyscyplinowanie ich właścicieli lub opiekunów w sposób wskazany w zaskarżonej uchwale. Organ wskazał również że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego przy tworzeniu, którego stosuje się przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U z 2016 r. poz. 283). Przepis § 22 w zw. z § 143 tegoż rozporządzenia dopuszcza możliwość odwołania do innego aktu normatywnego. Odwołanie zamieszczone w § 13 zaskarżonej uchwały jednoznacznie wskazuje akt normatywny, do którego następuje odesłanie, oraz określa zakres spraw, dla których następuje to odesłanie. Art. 11 a ustawy o ochronie zwierząt nie zawiera odrębnych postanowień zakazujących odesłania do innego obowiązującego aktu. Odnosząc się do zarzutu z pkt. 4 i 5 skargi powołano, że nie ma przeszkód formalnoprawnych do uregulowania w Programie innych kwestii, a zadnie Gminy dotyczące możliwości przeprowadzenia kontroli schroniska, znajdującego się pod opieką Gminy, wchodzi w zakres obowiązku zapewnienia zwierzętom ochrony. W toku rozprawy Prokurator sprostował omyłkę skargi wskazując, że pkt. 3 skargi dotyczy § 13 ust. 1 załącznika do uchwały a nie ust. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Jednocześnie przewidziana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, aby organy władzy publicznej działały na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Konsekwencją tych regulacji w przypadku rad gmin jest unormowanie zawarte w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego (por. m.in. wyrok NSA z 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 725/17 dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). W niniejszej sprawie, jako podstawę prawną jej podjęcia wskazano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 11a ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z tym drugim 1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. 3. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie. 3a. 10 Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają. 4. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. 5. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina. 6. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta). 7. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy. 8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu. W § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały postanowiono, że koszty edukacji społecznej dotyczącej praw zwierząt, standardów ich utrzymania i zapobiegania bezdomności ponoszą organizacje społecznej Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów ustawy o ochronie zwierząt, brak jest delegacji ustawowej, upoważniającej gminę do ustanowienia w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt uprawnienia dla gminy do obciążenia organizacji społecznych kosztami związanymi z realizacją zadania z pkt. 8. Takie upoważnienie nie wynika z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, który zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nie stanowi samodzielnej podstawy do stanowienia przez radę gminy aktów prawa miejscowego ani też podejmowania uchwał, a jedynie odesłanie do innych ustaw regulujących kompetencje rady gminy. Co więcej, jak wynika z regulacji zawartej w zacytowanym wyżej art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt, koszty realizacji programu ponosi gmina. Tak więc tego typu regulacja, jaka została zamieszczona w § 2 ust. 2 pkt 8 zaskarżonego regulaminu nie tylko wykracza poza ustawowe upoważnienie, ale także jest sprzeczna z art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Dodatkowo jak słusznie podniesiono w skardze analiza treści § 2 ust. 1 pkt 8, § 2 ust. 2 pkt 8 i § 9 programu prowadzi do wniosku, ze powyższe zapisy są ze sobą sprzeczne. Jak bowiem wynika z § 9 edukację społeczną dotyczącą praw zwierząt, standardów ich utrzymania i zapobiegania bezdomności realizują GK (tj. zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 ww. załącznika do zaskarżonej uchwały Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...]), organizacje i schronisko. Jednakże jak wynika z § 2 ust. 2 pkt 8 programu koszty te mają ponieść jedynie organizacje. Wymienienie w § 9 schroniska i organizacji jako odrębnych podmiotów wskazuje, że wolą Rady Miasta było, aby schroniska zajmowały się takim działaniem. Natomiast § 2 ust. 2 pkt. 8 pominięto w ogóle koszty edukacji albowiem wskazana kwota 125700 nie obejmuje kosztów edukacji, a więc nie została, wbrew zapisowi § 2 ust. 2 ich wysokość określona w budżecie gminy, a tym bardziej w programie ochrony zwierząt, który winien stanowić jeden z wymogów art. 11 a ustawy o ochronie zwierząt jako niezbędny warunek programu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzony jest pogląd, że jedynie powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, iż nie jest on fikcją i umożliwia wykonanie określonego zadania (wyrok WSA w Warszawie z 14.03.2018 r. IV SA/Wa 370/80 CBOSA). W § 12 ust. 3 uchwały postanowiono, że w przypadku wyłapania zwierzęcia domowego, jeżeli jest ono oznakowane, właściciel przed odebraniem zwierzęcia za schroniska lub bezpośrednio z Komendy Straży Miejskiej zgłasza się do Dyżurnego Straży Miejskiej w celu przyjęcia mandatu karnego za niezachowanie należytej opieki nad zwierzęciem. Natomiast w § 24 ust. 1 postanowiono, że właściciel adoptujący psa ze schroniska zobowiązuje się w umowie co pół roku przesyłać do schroniska informacje wraz ze zdjęciami, w celu oceny czy zostały spełnione standardy utrzymywania zwierząt zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt, stosownie zaś do ust. 2 ww. § jeżeli pracownicy schroniska podczas analizy treści informacji o zwierzęciu i zdjęć stwierdzą podejrzenia nieprawidłowości, dokonują kontroli domu adopcyjnego. Powyższe postanowienia uchwały nakładają bez podstawy prawnej sankcje na obywateli. Ustawa o ochronie zwierząt nie przewiduje możliwości nałożenia w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności na właścicieli zwierząt jakichkolwiek sankcji w postaci przyjmowania mandatów, czy też kontroli ich domów. Nakładając takie obowiązki organ przekroczył delegację ustawową wynikającą z przepisu art. 11 a ust. 2 i ust. 2 pkt. 3. W § 13 ust. 1 załącznika do uchwały organ w zakresie wyłapywania zwierząt odwołał się do uchwały Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie zasad wyłapywania bezdomnych zwierząt z terenu gminy [...] oraz rozstrzygania o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami. Uchwała została wydana na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, weszła w życie zanim wprowadzono przepis art. 11 a ustawy o ochronie zwierząt dot. programu opieki nad zwierzętami. Uznać należy, że treść uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 11 ust. 3, zgodnie z którym podstawą wyłapania zwierząt jest uchwała w zakresie programu opieki nad zwierzętami, nie zaś odwoływanie się do innych obowiązujących aktów prawa miejscowego. Ponadto, zapisy uchwały nr [...] fzawierają w sobie regulacje, które nie mogą być regulowane aktami prawa miejscowego, a taki charakter ma uchwała w sprawie programu opieki nad zwierzętami. W § 1 pkt 5 ww. uchwały nr [...] nałożono na właścicieli zwierząt, w przypadku powtórnego wyłapania zwierzęcia, obowiązek uiszczenia opłat poniesionych przez gminę z tytułu wyłapania oraz pobytu w schronisku. Stwierdzić należy, że takie postanowienie uchwały, a co za tym idzie również § 13 programu opieki nad zwierzętami, który się do niej odwołuje, stanowi istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 11 a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej. Zgodnie bowiem z powoływanymi przepisami, działania wchodzące w skład programu opieki nad zwierzętami jako zadania własne gminy, finansuje gmina (art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt), zaś akt prawa miejscowego nie może przewidywać nakładania obowiązku zwrotu kosztów za wyłapanie zwierzęcia za wykonywanie zadań własnych gminy. Taka regulacja stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, bowiem nie jest możliwe przeniesienie takich kosztów w trybie administracyjnym, poprzez akt prawa miejscowego, na właściciela zwierzęcia uznanego za bezdomne. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z 14.09.2018 r. IV SA/Wa 414/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.03.2018 r. IV SA/Wa 260/18 CBOSA). W § 15 ust. 2 i 3 załącznika do uchwały postanowiono, że pracownik gminy przeprowadza kontrole w schronisku w celu zapewnienia zwierzętom właściwych warunków utrzymania i opieki lekarsko-weterynaryjnej oraz behawiorystycznej, prowadzenia dokumentacji adopcyjnej oraz weryfikuje, czy wszystkie zwierzęta zostały trwale oznakowane i sprawdza prowadzoną ewidencję. W zakresie informacji dotyczących zwierząt, które są pod opieką gminy, schronisko oraz gospodarstwo rolne są zobowiązane do udzielania wszelkich informacji jakich zażąda osoba przeprowadzająca kontrole, przy uwzględnieniu ustawy o ochronie danych osobowych. Powyższe regulacje istotnie naruszają przepis art. 11 a ust. 2 pkt. 3 i 11 a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Program opieki nad zwierzętami winien zawierać regulacje dotyczące zamierzonych działań w postaci prognoz, planów i zasad polityki gminy. Brak jest w przepisie art. 11 a ustawy o ochronie zwierząt regulacji pozwalających na nałożenie obowiązku udzielania informacji, czy też umożliwiających pracownikowi gminy dokonywania kontroli w zakresie wskazany w § 15 ust. 2. Przyjęcie powyższych regulacji przez Gminę stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego. Zauważyć również należy, że w zakresie uregulowanym § 15 ust. 2 załącznika do uchwały, istnieją odpowiednie, kompetentne i powołane na mocy ustaw w tym celu organy, do których uprawnień i obowiązków należy dokonywanie kontroli schronisk i gospodarstw. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Z powodu opisanych w treści skargi uchybień, stanowiących istotne naruszenia prawa, zgodnie z dyspozycją art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 poz. 506 tj.) zaskarżona uchwała we wskazanej części jest nieważna. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić nieważność uchwały – jej załącznika - w zaskarżonej części, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. .