IV SA/Wa 163/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg W. D., S. K., A. N., F. N., A. C., B. S., R. N., J. A., S. R., M. H., D. K., G. S. i K. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargi. Skarżący wnieśli skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. dla terenu położonego przy ul. [...] (dotyczy działek wymienionych w zaskarżonym postanowieniu). Skarżący wskazali, iż są właścicielami działek objętych projektem powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi podlegają odrzuceniu z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżących we wniesieniu skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Stosownie do art. 50 § 2 p. p. s. a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej warunkiem uznania danego podmiotu za uprawnionego do wniesienia skargi jest posiadanie przez niego interesu prawnego lub przyznanie mu przez szczególny przepis ustawy prawa do wniesienia skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie mają interesu prawnego we wniesieniu skarg, a także prawo do wniesienia skarg nie zostało im przyznane przez przepisy szczególne. Jeżeli chodzi o kwestię braku interesu prawnego po stronie skarżących we wniesieniu skargi, to podnieść należy, iż ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Postępowanie w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określone przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", lecz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.". Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. b u. p. z. p. burmistrz po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta G. zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., jako do organu współdziałającego w procedurze planistycznej, z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u. p. z. p. wojewódzki konserwator zabytków w zakresie swojej właściwości rzeczowej uzgadnia projekt planu miejscowego w trybie art. 106 k. p. a. Odesłanie do art. 106 k. p. a. oznacza, iż uzgodnienie jest dokonywane w trybie tego artykułu (tj. art. 106 k. p. a.), jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Postępowanie planistyczne nie jest bowiem postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy. Z tego powodu stanowisko to - w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego - kwestionować może jedynie burmistrz, który sporządzał dany projekt planu miejscowego. Dokonanego w trakcie procedury planistycznej uzgodnienia nie mogą więc kwestionować właściciele ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 5 maja 2008 r., IV SA/Wa 372/08, LEX 506934). W czasie trwania tej procedury mogą oni wnosić uwagi do projektu planu miejscowego, które mogą być uwzględnione przez radę gminy (art. 18 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 u. p. z. p.). Dopiero po uchwaleniu przez radę gminy planu miejscowego zostaje dla nich otwarta droga do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy. Z tego powodu skarżącym nie przysługiwało prawo wniesienia skarg na postanowienie o uzgodnieniu projektu planu miejscowego. Zaznaczyć też należy, iż w uprzednio obowiązującej ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) przewidziana była możliwość wniesienia zarzutów do projektu planu miejscowego, które podlegały rozpatrywaniu przez radę gminy w formie uchwały. Tego typu środek nie przysługuje już w świetle u. p. z. p. Nie może więc mieć znaczenia w sprawie okoliczność, że niektórzy ze skarżących zarzuty takie wnieśli na podstawie uprzednio wyżej wskazanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i że sąd administracyjny rozpoznał ich skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie odrzucenia zarzutów. Skarga wniesiona przez podmiot nie mogący mieć a limine legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r., II OSK 728/08, LEX LEX nr 506032). Wobec powyższego skargi są niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p. p. s. a. podlegają odrzuceniu.