IV SA/Wa 1661/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi P. S. i C. S. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę P. S. C. S. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 53 par. 2 i art. 54 par. 1 i art. 3 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę nr [...] Rady Miejskiej O. z dnia [...] września 2002r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego po obu stronach [...] na odcinku przebiegającym przez miasto O. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...].10.2002r., poz. [...]) (dalej: Uchwała) - tj. części tekstowej i graficznej w zakresie, w jakim Uchwała ta dotyczy działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w O. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z późno zm.) oraz art. 3 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a graficzną zaskarżonej uchwały w odniesieniu do obszaru, w granicach którego położona jest nieruchomość Skarżących stanowiąca działkę o nr ewid. [...], co uniemożliwia Skarżącym wykonywanie prawa własności polegające na zabudowaniu ww. nieruchomości jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym z powodu. wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący wnieśli o : 1. uchylenie względnie stwierdzenie nieważności w części tekstowej i graficznej zaskarżonej Uchwały w zakresie, w jakim dotyczy działki numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w O., 2. zasądzenie od Miasta O. solidarnie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Miasta O. uchwałą z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 tekst jednolity z późno zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania dla obszaru położonego po obu stronach [...] na odcinku przebiegającym przez miasto O., na którym to obszarze położona jest działka o numerze ewidencyjnym [...] (obręb [...]) znajdująca się przy ul. [...] w O., której współwłaścicielami na zasadach wspólności ustawowej są Skarżący. W dniu 27 lutego 2015 r. Skarżący wezwali Radę Miasta O. do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do wyżej opisanej nieruchomości. Rada Miasta O. nie ustosunkowała się do wezwania. Z uwagi na bezskuteczność wezwania, skarżący wnieśli niniejszą skargę. Skarżący wskazali, że na zasadach wspólności ustawowej są współwłaścicielami działki nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ulicy [...] w O., dla której w Sądzie Rejonowym w O. prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Nieruchomość ta powstała w wyniku podziału działki o nr ewidencyjnym [...], który to podział został zatwierdzony przez Prezydenta Miasta O. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013r. Działka położona jest na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego i wchodzi do jednostki terenowej oznaczonej [...], co ma potwierdzenie w wpisach i wyrysach z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanych w odniesieniu do działki nr ewid. [...], jak i powstałej w wyniku podziału tejże działki, działki Skarżących (nr [...]). Wnioskiem z dnia 30.04.2014r., uzupełnionym pismami z dnia 08.05.2014r. i z dnia 16.05.2014r. Skarżący wnieśli o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle na działce o nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] w O. Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2014r. znak [...] Starosta O. wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu niezgodności planowanej inwestycji z treścią zaskarżonej uchwały. Starosta powołał się na przeznaczenie i funkcje terenu, na którym położona jest działka Skarżących wg. oznaczeń zawartych na rysunku planu i postanowienia części tekstowej w tym zakresie. Od ww. decyzji Skarżący wnieśli odwołanie z dnia 11.06.2014r. Na skutek odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. uchylił decyzję Starosty O. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej organ II instancji odniósł się w szczególności do postanowień miejscowego planu i wiążącego charakteru tych postanowień w odniesieniu do terenu, na którym położona jest działka nr ewid. [...] stwierdzając w szczególności, iż Starosta O. nie uwzględnił stanowiska Urzędu Miasta O. zawartego w piśmie z dnia 01.07.2014r. (znak: [...]), w świetle którego analiza części tekstowej oraz załącznika graficznego wskazuje na tożsamość terenu oznaczonego w załączniku graficznym jako [...]z teren określonym w tekście jako [...]. Decyzją Nr [...] Starosta O. z dnia [...].11.2014r. ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu - jako podstawę decyzji odmownej - wskazał, że w rysunku planu dla terenu ozn. symbolem [...], na którym położona jest działka nr [...] nie wskazano nieprzekraczalnej linii zabudowy, co świadczy jednak o wyłączeniu tego terenu z zabudowy, a ponadto przepisy planu zagospodarowania przestrzennego wskazują na "ochronny charakter tej strefy" poprzez "ochronę i adaptację istniejącego pasa zieleni wysokiej". Od ww. decyzji Skarżący ponownie wnieśli odwołanie wskazując na możliwość dokonania wykładni części tekstowej uchwały i zastosowania jej postanowień do terenu oznaczonego na rysunku planu jako [...], na którym to położona jest działka Skarżących. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 201S-r. utrzymał zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż dla terenu oznaczonego na rysunku planu jako [...] brak jest postanowień w części tekstowej uchwały, a zatem zamierzona inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie zatem skarżących zaskarżona Uchwała wprowadzając na załączniku graficznym oznaczenie [...] dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość Skarżących ukształtowała zgodnie z art. 2 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania Uchwały ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - sposób wykonywania prawa własności przysługującego Skarżącym do nieruchomości. Tekst Uchwały w par. 2 ust. 3 zawiera rodzaj użytkowania terenu wg oznaczeń zawartych na rysunku planu. Z postanowienia tego wynika, że tereny RP oznaczają tereny rolne, zaś symbole RL i ZL - tereny lasów i parków leśnych. Stwierdzić należy zatem, że Uchwała narusza interes prawny Skarżących legitymujących się prawem współwłasności nieruchomości, albowiem ogranicza sposób wykonywania tego prawa w zakresie zagospodarowania nieruchomości. W ocenie skarżących zaskarżona Uchwała narusza zatem w sposób bezpośredni interes prawny Skarżących. Wskazali, że załącznik do uchwały -rysunek ma wyjaśniać i uzupełniać część tekstową. Rysunek planu nie ma samodzielnego bytu prawnego. Jego związanie prawne wynika z integralnego związku z treścią uchwały w sprawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może, zatem rysunek planu samodzielnie rozstrzygać pewnych kwestii w terenie, ale może i powinien ilustrować ustalenia i rozstrzygnięcia zawarte w treści uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rysunek planu obrazuje, odzwierciedla to, co zawiera część tekstowa planu. Nie powinien natomiast zawierać tego, co nie wynika z części tekstowej planu (wyrok z dnia 20.03.2007r., sygn. IV SA/Wa 2239/06). W przypadku Skarżących przeznaczenie i sposób zagospodarowania działki winny być określone w treści Uchwały w postanowieniach odnoszących się do obszaru oznaczonego na rysunku jako [...], na którym położona jest działka. Jak już wyżej wspomniano w § 2 ust. 3 Uchwały określone jest przeznaczenie poszczególnych obszarów objętych planem wg oznaczeń określonych na rysunku planu. Z oznaczenia obszaru, na którym położona jest działka wynika, że położona jest ona w strefie "A", dla której postanowienia określone są w szczególności w § 2 i 3 Uchwały. Jednostka oznaczona jako A 19 wymieniona jest w treści Uchwały w postanowieniach: w §3 ust. 5 pkt 5.2 oraz w § 3 ust. 8 pkt 8.3. Oba te postanowienia są zamieszczone w ramach ustaleń planu obowiązujących właśnie dla strefy "A". Pierwsze z wymienionych postanowień stanowi, iż obsługa terenów rolnych i leśnych A19 możliwa jest jedynie z układu lokalnego, obowiązuje zakaz jakichkolwiek bezpośrednich wjazdów gospodarczo-technicznych z drogi ekspresowej [...]. Drugie z postanowień dot. jednostki A19 zawiera dalsze uszczegółowienie i podaje oznaczenie [...]. Stanowi ono, iż "na terenie [...] dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mieszkaniowej (zab. mieszkaniowa poza strefą uciążliwości drogi [...]) pod warunkiem zapewnienia dojazdu przez inwestora we własnym zakresie." Zestawiając powyższe postanowienie z załącznikiem graficznym, stwierdzić należy, iż obszar określony w treści uchwały jako [...] nie występuje na rysunku graficznym, zaś obszar, na którym jest położona nieruchomość Skarżących [...]- nie występuje w treści Uchwały. Należy podkreślić, iż niespójność została zauważona przez organ, który wydał Uchwałę. Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w powołanym wyżej piśmie Urzędu Miasta O., obszary te należało traktować jako tożsame. Warto nadmienić, iż takie stanowisko nie było kwestionowane przez Starostę O. w momencie wydawania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości w wyniku której wyodrębniono działkę Skarżących. Nie zmienia to jednak faktu, iż w istocie plan w zakresie tego obszaru jest niespójny, czego potwierdzeniem jest stanowisko Starosty O. oraz Wojewody [...], którzy z powodu wyżej opisanych rozbieżności pomiędzy treścią Uchwały a załącznikiem graficznym odmówili zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Ww. organy stwierdziły, iż obszar, na którym położona jest nieruchomość skarżących nie jest wymieniona w treści Uchwały, natomiast obszar jednostki A19, na którym dopuszczalna jest zgodnie z postanowieniami treści Uchwały zabudowa mieszkaniowa nie jest tożsamy z uwagi na różnicę w jednym oznaczeniu. Powyższe stanowisko organów skutkowało ograniczeniem w wykonywaniu prawa własności Skarżących. Stanowisko prezentowane przez nich w odwołaniach - zgodnie z którym rozbieżności pomiędzy postanowieniami części tekstowej oraz załącznika powinny były być rozstrzygnięte w drodze wykładni na korzyść właścicieli nieruchomości - nie zostało podzielone przez ograny posiadające uprawnienia w zakresie wydania decyzji mających na celu zagospodarowanie nieruchomości. Wręcz przeciwne, zgodnie z ostatecznymi decyzjami zapadłymi w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, istniejące rozbieżności uniemożliwiają przeznaczenie działki pod zabudowę mieszkaniową. W ocenie skarżących, rozbieżność pomiędzy treścią Uchwały odnoszącą się do obszaru oznaczonego jako A19 a rysunkiem planu dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość Skarżących może być zakwalifikowana jako ewidentna sprzeczność. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 05.11.2010r., sygn. II SA/Po 486/10) taka ewidentna sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a załącznikiem graficznym narusza przepisy o ustalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji powoduje ich nieważność. W przypadku Skarżących rozstrzygnięcia wydane w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę potwierdziły naruszenie przez Radę Miasta O. przy wydawaniu zaskarżonej Uchwały przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia interesu prawnego Skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie ustosunkowując się jednak do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. ( Dz.U. 2013.594 j.t. ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. W przedmiotowej sprawie został również zachowany termin do wniesienia skargi. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi, Sąd jest obowiązany do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co dawałoby im legitymację do wniesienia skargi. W tym miejscu wskazać należy, że legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżących, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kpa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Jak wynika z akt sprawy zarówno wezwanie, jak i skarga złożone zostały przez skarżących, którzy są współwłaścielami działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w O., znajdującej się w granicach obszaru objętego zaskarżoną Uchwałą, a ponadto ww. Uchwała w ocenie skarżących narusza ich uprawnienia właścicielskie. Skarżący wskazali na okoliczności, mające uzasadniać ich stanowisko - tym samym Sąd uznał, że posiadają oni legitymację (interes prawny) do zaskarżenia Uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu w sprawie spełniony został również warunek wykazania naruszenia interesu prawnego skarżących. Wskazać jednak należy, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 796/12, CBOSA). Jak wynika z akt sprawy główny powód niezadowolenia skarżących wynika z braku spójności pomiędzy tekstem planu a jego rysunkiem sporządzonym dla obszaru na którym zlokalizowana jest ich działka. Skarżący wskazali, że w § 2 ust. 3 Uchwały określone jest przeznaczenie poszczególnych obszarów objętych planem wg oznaczeń określonych na rysunku planu. Z oznaczenia obszaru, na którym położona jest działka wynika, że położona jest ona w strefie "A", dla której postanowienia określone są w szczególności w § 2 i 3 Uchwały. Jednostka oznaczona jako A 19 wymieniona jest w treści Uchwały w postanowieniach: w §3 ust. 5 pkt 5.2 oraz w § 3 ust. 8 pkt 8.3. Oba te postanowienia są zamieszczone w ramach ustaleń planu obowiązujących właśnie dla strefy "A". Pierwsze z wymienionych postanowień stanowi, iż obsługa terenów rolnych i leśnych A19 możliwa jest jedynie z układu lokalnego, obowiązuje zakaz jakichkolwiek bezpośrednich wjazdów gospodarczo-technicznych z drogi ekspresowej [...]. Drugie z postanowień dot. jednostki A19 zawiera dalsze uszczegółowienie i podaje oznaczenie [...]. Stanowi ono, iż "na terenie [...] dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mieszkaniowej (zab. mieszkaniowa poza strefą uciążliwości drogi [...]) pod warunkiem zapewnienia dojazdu przez inwestora we własnym zakresie." Zestawiając powyższe postanowienie z załącznikiem graficznym, stwierdzić należy, iż obszar określony w treści uchwały jako [...] nie występuje na rysunku graficznym, zaś obszar, na którym jest położona nieruchomość Skarżących [...] - nie występuje w treści Uchwały. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać co następuje: Jak wynika z akt sprawy nieruchomość, której skarżący są współwłaścicielami bez wątpienia znajduje się w strefie A 19 planu. Powyższe nie jest kwestionowane przez żadną ze stron. W ocenie Sądu, co do zasady rację mają skarżący, wskazując na sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej załącznikiem graficznym. Zdaniem jednak Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, aby powyższy zarzut skarżących skutkował koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części. Wskazać bowiem należy, że stosownie do obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) integralną częścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Jest częścią integralną, a więc stanowi z nim całość, która nie powinna być interpretowana w oderwaniu od niego. Przy wykładni treści planu należy zatem łącznie analizować zarówno tekst planu, jak i rysunek planu. Tak dokonana interpretacja przedmiotowego planu w ocenie Sądu nie pozostawia wątpliwości, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze [...], dla którego ustalenia określa m.in. § 3 ust. 5 pkt 5.2 i ust. 8 pkt. 8.3 uchwały. Powyższe wynika z tego, że zgodnie z § 2 pkt. 3.4 lp. 10 tabeli w strefie A nie występują tereny rolne oznaczone jako RP. Prowadzi to do wniosku, że rysunek, jako jedynie załącznik do planu nie może wprowadzać przeznaczenia, które nie wynika z uchwały tj. RP- tereny rolne. Jednocześnie w strefie tej patrz. lp. 11 tabeli występują tereny lasów i parków leśnych RL,ZL . A więc skoro na gruncie zapisów uchwały nie ulega wątpliwości, jakie jest przeznaczenie dla działki skarżących [...], nie można uznać, że błędne oznaczenie w załączniku graficznym do uchwały tj. [...] (zgodnie z uchwałą powinno być [...]) winno skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że jedynie z samego załącznika do uchwały nie można wywodzić uprawnień. Jego obowiązkiem jest bowiem odzwierciedlenie ustaleń zawartych bezpośrednio w tekście planu. Co oznacza, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, to treść załącznika winna podlegać interpretacji w odniesieniu do treści uchwały a nie odwrotnie. Co więcej, ustawodawca w żadnym z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga, by rozstrzygnięcie dotyczące terenu objętego planem były zawsze zawarte zarówno w planie, jak i w rysunku planu. Istotne jest natomiast, by miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie pozostawiał wątpliwości co do przeznaczenia objętych nim terenów, by był czytelny i spójny. Zaskarżona uchwała wymogi te - w ocenie Sądu - spełnia, wobec czego skarga w tym przedmiocie nie jest zasadna. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.