IV SA/Wa 1703/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) oraz H. F. i K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących H. F. i K. F. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) czerwca 2008 r. wydaną na wniosek K. Z., ustalającą warunki zabudowy na terenie obejmującym działkę nr geod. (...) obręb (...) oraz w liniach rozgraniczających ulicy (...) w S. dla budowy budynku usługowo - handlowego oraz budowy zjazdu z ulicy (...). Uzasadniając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż na wniosek inwestora K. Z. Prezydent Miasta S. ustalił warunki zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Odwołania od tej decyzji wnieśli: Z. R., R. I., M. L. oraz H. i K. F., podnosząc generalnie ustalenie dla inwestycji zbyt dużych parametrów zabudowy, odbiegających od tych, które występują w sąsiedztwie terenu inwestycji, nierzetelnie przeprowadzoną analizę, nieuwzględnienie zabudowy jedno i dwukondygnacyjnej występującej na działkach sąsiednich, wyznaczenie zbyt wysokiego wskaźnika zabudowy, ustalenie szerokości zabudowy do 100% szerokości działki, ograniczenie powierzchni biologicznie czynnej do 5%. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że zastrzeżenia dotyczące parametrów inwestycji zostały ustalone na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Zgodnie z w/w rozporządzeniem (§ 3 ust. 2) granice obszaru analizy określono w odległości "... nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". W tym przypadku, aby ustalić właściwe parametry dla inwestycji zaznaczono obszar analizy obejmujący część kwartału ograniczoną ulicami: (...),(...) i (...). Od strony wschodniej granicę wyznaczono w odległości trzech frontów wnioskowanej działki, włączając całą działkę, na której usytuowana jest (...). W przedmiotowej sprawie przyjęto jako obszar analizy teren na którym wyróżnia się zabudowa pierzejowa o czytelnym sposobie zagospodarowania. Granicą urbanistycznego oddzielania są ulice. Budynki usytuowane w pierzei ulicy na obrzeżach całego kwartału są "dobrym sąsiedztwem", które należy kontynuować w przypadku ścisłego centrum miasta jak ma to miejsce w analizowanej sprawie. Obok działek zagospodarowanych i tworzących zwartą pierzeję ulicy, w obszarze analizy znalazły się też działki niezabudowane — teren targowiska bądź działka z zabudową sakralną. Po dokonanej analizie przyjęto, mając na uwadze przepisy prawa oraz wniosek inwestora, że korzystniejsza będzie kontynuacja zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej o nr geod. (...) obręb (...). Dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w punktach określających wysokość elewacji wzięto pod uwagę zarówno budynek na działce nr (...) o wysokości gzymsu 13.2 m jak i budynki na działce (...). Działka nr (...) jest zabudowana od frontu budynkiem jednokondygnacyjnym, o charakterze pawilonu z trzema lokalami handlowymi dostępnymi z ulicy i wysokości attyki około 3,8 m od poziomu chodnika. W głębi usytuowany jest budynek parterowy z poddaszem nieużytkowym i kalenicy na wysokości do około 7 m. Natomiast usytuowany w dalszym sąsiedztwie dwukondygnacyjny budynek "(...)" ma wysokość od poziomu terenu do gzymsu około 7.5 m, a do kalenicy około 13 m. Jako dominującą formę zabudowy charakterystyczną dla pierzei przedmiotowej ulicy i właściwą dla kontynuacji formy architektonicznej przyjęto, według wyjaśnień organu pierwszej instancji, zabudowę na działce (...) i przylegającej do niej bezpośrednio działki (...). W tej zabudowie gzyms znajduje się na wysokości od 11,0 do 11,5 m. Parametr określający wysokość budynku - jego górnej krawędzi elewacji frontowej, został określony na wysokości 11,0-11,5 m - jest to kontynuacja gzymsu istniejącego również w budynku odwołującej się Wspólnoty Mieszkańców z ul. (...). W w/w budynku występują gzymsy na dwóch wysokościach. W bezpośrednim sąsiedztwie gzyms - najwyższy punkt elewacji frontowej znajduje się na wysokości 13,5 m. Do kontynuacji przyjęto gzyms o niższej wysokości, pomimo iż jest on oddalony od narożnika w bezpośrednim sąsiedztwie działki wnioskowanej. Wysokość kalenicy budynku określona decyzją jest również kontynuacją zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej (zgodnie z § 8 rozporządzenia). Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji parametry określone decyzją są maksymalne i nie jest wykluczone, że kształt działki oraz istniejące sąsiedztwo wymusi obniżenie wysokości kalenicy na etapie projektu budowlanego. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę sprawdzana będzie zgodność projektowanego obiektu z m.in. przepisami techniczno - budowlanymi cytowanymi w treści decyzji. To na tym etapie konieczne będzie przeprowadzenie analizy naświetlenia oraz przesłaniania budynku istniejącego. Wtedy też rozstrzygnięte będzie usytuowanie budynku na działce i ewentualne zachowanie niezbędnych odległości od granicy. Wskaźnik zabudowy został określony na podstawie § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia. Wskaźnik średni dla całego obszaru wynosi 0,55. Do wyliczenia średniego wskaźnika zabudowy przyjęto wszystkie działki w obszarze analizy, zarówno te zagospodarowane, jak i te na których przypuszczalnie będą prowadzone inwestycje w przyszłości (np. teren targowiska). Działki zagospodarowane w sposób podobny do wnioskowanego przez inwestora (z funkcją handlowo-usługową, dostępne również z ul. (...)) mają wskaźnik powierzchni zabudowy od 0,63 do 0,97, średnio: 0,73. Należy podkreślić również to, że w obszarze analizy występują działki z obiektami o zbliżonej funkcji i wyższym wskaźniku zabudowy niż dopuszczony zaskarżoną decyzją. Zgodnie z w/w rozporządzeniem na podstawie § 6 ust. 1 szerokość zabudowy frontu działki ustala się na podstawie średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizy z dopuszczalną tolerancją. Ze względu na kształt i usytuowanie działki oraz wyznaczoną linię zabudowy - dopuszczalną szerokość elewacji frontowej określono parametrem procentowym. Przy maksymalnej dopuszczalnej szerokości zabudowy wyznaczonej w przedmiotowej decyzji, elewacja frontowa będzie zbliżona do średniej występującej w obszarze analizy. Odnosząc się do zbyt niskiego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej - 5% to organ wskazuje, że wskaźnik ten wyznaczany jest indywidualnie dla każdej wnioskowanej inwestycji. W strefie zabudowy śródmiejskiej dla funkcji nie zawierającej zabudowy mieszkaniowej, przyjmuje się go w tej właśnie wielkości. W przypadku zabudowy wielorodzinnej wskaźnik określony jest w "Warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" - wynosi co najmniej 25%. Odnosząc się do zarzutu zbyt małej ilości ustalonych decyzją miejsc postojowych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2210/06 wskazało, że parking czy też miejsca parkingowe nie mieszczą się w granicach pojęcie "uzbrojenie terenu", tak więc nie ma do nich zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyli H. i K. F. oraz Wspólnota Mieszkaniowa ul. (...) w S. H. i K. F. zarzucili naruszenie następujących przepisów: - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia, które nie spełnia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, - § 4, § 5, § 6 i § 7 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez ustalenie linii nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w oderwaniu od istniejącej już zabudowy na działkach sąsiednich, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej poprzez nieuwzględnienie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej przy zagospodarowaniu terenu, - § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie poprzez nie określenie w decyzji sposobu urządzenia miejsc postojowych dla samochodów osobowych, z uwzględnieniem ilości miejsc z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali szczegółowo postępowanie przed organem pierwszej i drugiej instancji oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, szczegółowo rozwijając wskazane zarzuty. W skardze Wspólnota Mieszkaniowa ul. (...) w S. podniosła zarzut naruszenia: art. 60 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 6 pkt 2 i § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., § 3 ust. 1, § 4 ust. 3, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz art. 10 § 1 kpa. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisano szczegółowo postępowanie przed organem pierwszej i drugiej instancji oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, szczegółowo rozwijając wskazane zarzuty. Podkreślono, że żadna z sąsiadujących działek z nową zabudową nie jest kontynuacją w zakresie funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje argumenty zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie wskazane w niej zarzuty należy uznać za zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 w/w ustawy nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz gdy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust 1 pkt 5). Cechy nowej zabudowy zostały określone w akcie wykonawczym do wyżej cytowanej ustawy, którym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z powyższego wynika, iż zabudowa działek sąsiednich stanowi dla organów orzekających w sprawie, punkt wyjścia do ustalenia, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na danym terenie. Orzecznictwo sądowo - administracyjne wypowiada się jednakże w sposób jasny, iż pojęcia działka sąsiednia nie można sprowadzać do pojęcia działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, winno być ono utożsamiane z najbliższym sąsiedztwem, sąsiedztwem urbanistycznym (tak NSA w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, publ. w LEX nr 322329). Zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy właściwy minister określił sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, który obejmuje między innymi wyznaczanie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego o określonych granicach oraz przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Oznacza to, że analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy wniosek, ale zabudowę w całym obszarze analizowanym. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Działka sąsiednia powinna być zabudowana w taki sposób, że zabudowa ta umożliwia określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania przestrzennego, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w najbliższej okolicy. W przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie chodzi o to, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy. Gdy nieruchomości sąsiednie, w znaczeniu szerokim, są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a także można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie ma podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zwężająco, na przykład jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju co zastane. Podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy zastanej, co organ zobowiązany byłby wykazać w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić należy, iż aczkolwiek rozporządzenie wykonawcze do ustawy traktuje jako zasadę - przy określaniu zasadniczych parametrów planowanej inwestycji - nawiązanie do wartości średnich występujących na obszarze analizowanym (§ 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 3), to dopuszcza jednakże w tej kwestii stosowanie przez organy w pewnym zakresie uznania administracyjnego, co wyraża się w tym, iż organ może odstąpić od nawiązania do tychże wartości średnich (§ 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 3). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo jednakże wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji, gdyż nie pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja ta nawiązuje do istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy. Sporządzona analiza nie zawiera elementów wymaganych w rozporządzeniu, biorąc pod uwagę cel sporządzania analizy oraz ustawową zasadę uwzględniania ładu przestrzennego, jaką musi się kierować organ dokonując rozstrzygnięcia. Przede wszystkim trzeba podnieść, iż w rozporządzeniu wskazano zasadę ustalania linii zabudowy, jako kontynuacji linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1). Tymczasem określona w załączniku do decyzji organu pierwszej instancji linia nie stanowi kontynuacji żadnej linii zabudowy, bowiem nieczytelne jest odniesienie się do budynków zlokalizowanych przy tej samej drodze publicznej. Rozporządzenie dopuszcza wprawdzie alternatywne wyznaczenie linii zabudowy (§ 4 ust. 2-4) jednak generalnie musi to wynikać ze wskazanych normatywnie okoliczności lub z przeprowadzonej analizy. W rozpoznawanej sprawie, w treści analizy nie przywołano żadnych przesłanek, wskazujących na spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadniających określenie linii zabudowy w decyzji organu pierwszej instancji. Okoliczności takich nie wskazano też w uzasadnieniu samej decyzji. Dalej, w świetle rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, ewentualnie jako średnią wielkość albo inaczej - jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 1, 3 i 4). Ze znajdującej się w sprawie analizy wynika, iż elewacje od strony ulicy (...) mają wysokość od 11 m do 11,5 m. W myśl rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). W niniejszej sprawie określono, że dach ma być wielospadowy, spadki do 30°, kalenica główna na wysokości max. do 17 m prostopadła do ul. (...), od strony ulicy (...) dach mansardowy ze spadkiem do 80°. Określając geometrię dachu wskazano, że będzie to dach mansardowy. Biorąc pod uwagę wysokość kalenicy głównej max. do 17 m., wskazać należy, że przy takiej konstrukcji dachu, wskazana wysokość elewacji 11 m. – 11,5 m. jest wysokością iluzoryczną. Dach mansardowy najlepiej nadaje się do adaptacji poddasza bowiem umożliwia zagospodarowanie i poruszanie się po całej powierzchni strychu. Praktycznie 6 metrowa wysokość dachu daje możliwość budowy dodatkowych dwóch kondygnacji. Ze sporządzonej analizy nie wynika aby na działkach sąsiednich znajdowały się budynki o zbliżonej wysokości kalenicy głównej. Jeśli zaś faktycznie w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o wskazanych parametrach to okoliczność ta winna wynikać z analizy graficznej i tekstowej. Analiza ta powinna pozwalać m.in. na dokonanie konkretnych rozstrzygnięć co do warunków zabudowy, wskazanych m.in. w § 4, § 7 i § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazane wyżej naruszenie wymagań prawa materialnego, co do obowiązku sporządzenia prawidłowej analizy, nie pozwalało sądowi administracyjnemu na ocenę, czy zawarte w decyzji warunki nie naruszają wymagań określonych w rozporządzeniu, a także brak w decyzji wymaganych konkretnych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, stanowiących istotny element zapewnienia ładu przestrzennego, stanowi naruszanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem z kolei do nie wyjaśnienia istotnych okoliczności, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 7 i 77 kpa). Organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności unormowaną w art. 15 kpa obowiązany był ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, co oznacza iż jego rola nie miała ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W razie więc gdy organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę nie usunął naruszeń przepisów prawa, które nastąpiły przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji i utrzymał w mocy bez zmian naruszających prawo decyzję tego organu, wydał decyzję wadliwą. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględniając stan sprawy, weźmie odpowiednio pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.