IV SA/Wa 1708/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę IV SA/Wa 1708/17 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] .04.2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez K. O. na postanowienie Prezydenta Miasta O.z dnia [...] .07.2016 r. znak [...] w sprawie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr 1 z dnia [...].05.2014 r. dotyczącego wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...].10.2013 r. w sprawie nakazania K. O. i M. O. współwłaścicielom nieruchomości ozn. jako działka ew. nr [...] w obrębie [...]podjęcie działań zapobiegających szkodom powstałym w skutek zmiany stanu wody na gruntach sąsiednich ozn. jako działki ewidencyjne nr [...] w obrębie [...] polegających na: 1. odtworzeniu rowu odwadniającego na działce ew. nr [...] w obrębie [...]o następujących minimalnych parametrach: szerokości w dnie - 0,50 m, nachyleniu skarp: 1:1,5 i głębokości 0,7- 0,9 m, z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym prawa wodnego; 2. usunięciu wierzchniej warstwy ziemi z terenu działki ew nr [...] w obrębie [...] warstwą o grubości ok 30 cm, na długości ok 50 m (od ul. [...] w kierunku budynku mieszkalnego) na całej szerokości działki; orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Postanowienie powyższe było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...].10.2013 r. w sprawie nakazania K. O. i M. O. współwłaścicielom nieruchomości ozn. jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] podjęcie działań zapobiegających szkodom powstałym w skutek zmiany stanu wody na gruntach sąsiednich Prezydent Miasta O. wystawił tytuł wykonawczy nr 1 z dnia [...] .05.2014 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony M. O. osobiście w dniu 21.05.2014 r. (karta 59 akt sprawy), a K. O. za pośrednictwem poczty w dniu 10.06.2014 r. w trybie doręczenia zastępczego (karta 34 akt). W dniu 27.05.2014 r. M. O. wniósł pismo zatytułowane "Odwołanie od tytułu wykonawczego". W uzasadnieniu pisma wskazał, że w związku ze złożeniem odwołania od decyzji nr [...] ([...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosi o umorzenie tytułu wykonawczego z dnia [...] .05.2014 r. zastosowanego wobec jego osoby do czasu ostatecznego zakończenia ww. postępowania. Podniósł, iż postępowanie nadal jest w toku w związku z tym nałożenie i egzekwowanie tytułu wykonawczego przez Prezydenta Miasta O. jest w chwili obecnej niezasadne, a jego przyjęcie oraz uregulowanie świadczyłoby o zgodzie na ww. podważaną decyzję Urzędu Miasta O. Pismo zostało złożone w ustawowym terminie do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji w administracji, w związku z czym zdaniem organu odwoławczego prawidłowo zostało potraktowane jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej Postanowieniem z dnia [...].07.2016 r. znak [...] Prezydent Miasta O. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W dniu 29.07.2016 r. K. O. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...].07.2016 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że w decyzji organ uzasadnił, iż przedstawiony zarzut nie mieści się w dyspozycji przepisu wynikającego z art. 33 u.p.e.a., który jasno określa zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jako jeden z warunków umożliwiających uchylenie wydanego tytułu wykonawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zważyło, co następuje. Organ wyjaśnił, że do podstawowych różnic przy rozpatrywaniu zarzutów i odwołań należy zaliczyć to, że postępowanie w trybie art. 34 u.p.e.a. przede wszystkim ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu (w zakresie zgłoszonych zarzutów) i nie obejmuje rozpoznania - tak jak w odwołaniach - całej sprawy. W doktrynie podkreśla się, że ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, pozbawione podstawy prawnej i czyniąc to i wierzyciel i organ egzekucyjny oraz organy wyższego stopnia działałyby bez podstawy prawnej - czyli postanowienia ich kwalifikowałyby się do uznania za nieważne (por. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; LEX). Organ odwoławczy wskazał, że art. 34 u.p.e.a. traktuje o dwóch rodzajach postanowień w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 - o postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (§ 4) oraz postanowieniu w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów (§ 1), przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5). Zgodnie z tą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego winno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Następnie wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, w myśl którego wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wierzyciela, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1954/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Po 506/09, wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 980/08, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 775/05, Wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2677/04, Wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt II FSK 609/05, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 486/04). Organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 §1 u.p.e.a. Podkreślił, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zobowiązany w dniu 27.05.2014 r. (data wpływu do organu) wniósł zarzuty sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w którym jako podstawę zarzutu wskazał, iż wniósł odwołanie od decyzji Nr [...] do WSA w Warszawie, w związku z czym nałożenie i egzekwowanie tytułu wykonawczego przez Prezydenta Miasta O. jest w chwili obecnej niezasadne, a jego przyjęcie oraz uregulowanie świadczyłoby o zgodzie na ww. podważaną decyzję Urzędu Miasta O. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że wyżej przedstawiony zarzut nie mieści się w dyspozycji art. 33 § 1 u.p.e.a. Zauważył, że co prawda w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] .07.2016 r. K. O. podniosła nowe zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § l(art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), jednakże zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego. Stanowiłoby to bowiem naruszenie przepisu określającego termin do ich zgłoszenia. Organ wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej przyczyny zarzutu nie może zastępować strony w formułowaniu zarzutu i przy okazji rozpoznawania zarzutu zgłoszonego przez stronę badać, czy nie zachodzą inne przyczyny wymienione w art. 33 u.p.e.a., a niewskazane przez zobowiązanego ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. III SA/Wa 1151/07, opubl. w Lex pod nr 441253) bądź modyfikować jej zarzut. Ustawodawca - odmiennie niż przykładowo w odwołaniu ( art. 128 k.p.a.) nakazuje bowiem zobowiązanemu w środku zaskarżenia wskazanie wad postępowania egzekucyjnego, a nie ograniczenie się do wyrażenia sprzeciwu wobec czynności tego organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. O., zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie twierdzeń strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących faktu, iż, zaistniały przesłanki mogące stanowić zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z art. 33 § 1 u.p.e.a. polegające na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt. 8 w/w ustawy) i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (pkt. 7 w/w ustawy), których to przesłanek nie uwzględniło SKO rozpatrując zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] .07.2016r. a tym samym nie ustaliło wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie tegoż organu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia SKO z dnia [...] kwietnia 2017r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2014r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że pomimo faktu, że uregulowania prawne w przedmiocie terminu i możliwości wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są takie jak wskazał organ, w tej sytuacji WSA winien uwzględnić szczególne okoliczności niniejszej sprawy i tym samym uznać, iż podniesione przez skarżącą zarzuty dot. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, są wystarczające aby na ich podstawie dokonać chociażby merytorycznego rozpatrzenia złożonego przez skarżącą zażalenia. Do tych szczególnych okoliczności zaliczyć należy fakt, iż M. O. (syn skarżącej i zarazem współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...]) w dniu 27.05.2014r. w złożonym przez siebie piśmie zatytułowanym "Odwołanie od tytułu wykonawczego" które zostało potraktowane jako forma zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, uprzednio przed jego złożeniem nie skonsultował treści pisma ( na omówił w sposób na tyle dostateczny aby skarżącą mogła zgłosić swoje uwagi, rozszerzając tym samym treść zarzutów o te podniesione w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...].07.2016r.) ze skarżącą a zarazem współwłaścicielką nieruchomości, która w ten sposób zostało niejako pozbawiona możliwości skutecznego, terminowego zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stan wiedzy skarżącej na tamten moment, nie obejmował zakresu dokładnej procedury zgłaszania zarzutów w egzekucji administracyjnej, a wiedzę tą nabyła ona dopiero na etanie wnoszenia zażalenia. W niniejszej sprawie zdaniem skarżącej SKO w sposób niedostateczny podjęło działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu społecznego i słusznego interesu skarżącej, a także nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, czego skutkiem było wydanie postanowienia w całości utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] .07.2016r., które to z kolei postanowienie wydane było na podstawie rażących niezgodności ze stanem faktycznym okoliczności niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2017 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r., poz.1201 j.t. ) zwanej dalej upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Przepis zawiera zatem zamknięty katalog okoliczności mogących być przedmiotem zarzutu co do prawidłowości wszczętego postępowania egzekucyjnego. Według art. 34 § 1 upea zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Należy wskazać, że organy w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo oceniły o braku konieczności uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wymóg uzyskania stanowiska wierzyciela przede wszystkim ma służyć wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych związanych z wniesionymi zarzutami. W sytuacji, gdy w postępowaniu egzekucyjnym ten sam organ jest wierzycielem i organem egzekucyjnym potrzeba dodatkowego wypowiedzenia się przez organ będący jednocześnie wierzycielem w zakresie zgłoszonych zarzutów nie zachodzi. Organ egzekucyjny w takiej sytuacji wypowiada się co do zasadności zgłoszonych zarzutów również z perspektywy wierzyciela w postanowieniu wydanym w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Z tych względów wydawanie postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji byłoby sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej. Stosownie do treści art. 27 § 1 pkt 9 ustawy tytuł wykonawczy musi obligatoryjnie zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego mogą być wniesione przez podmiot zobowiązany jedynie w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie wystawiony przez organ I instancji tytuł wykonawczy zawierał wymagane pouczenie o terminie wniesienia zarzutów, a także o ich rodzaju. Bezsporne jest, że w zakreślonym przez ustawę terminie jedynie zobowiązany M. O. wniósł pismo zatytułowane "odwołanie od tytułu wykonawczego", które zgodnie z zaleceniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawartym w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego co do konieczności rozważenia czy nie stanowi w istocie zgłoszenia zarzutów, zostało potraktowane przez organ I instancji jako pismo zawierające zarzuty. Organ I instancji wbrew sugestii organu odwoławczego wyrażonej w w/w wskazanym uzasadnieniu nie wezwał zobowiązanego do doprecyzowania żądania i ocenił, że postawiony zarzut nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 33 ustawy. Organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie podzielił prawidłowość tego stanowiska uznając, że z treści art. 33 ustawy wynika, że ustawodawca stawia podmiotowi zgłaszającemu zarzuty wyższy wymóg staranności, aniżeli podmiotowi wnoszącemu odwołanie, gdyż ma obowiązek wskazania konkretnych wad postępowania egzekucyjnego, a nie tylko wyrazić swój sprzeciw wobec czynności organu. Zdaniem sądu nie można podzielić tej argumentacji w sytuacji, gdy wyrażone w piśmie stanowisko może jednak wskazywać na to, że zobowiązany stawiał zarzut określony w art. 33 ustawy, a tylko nie potrafił tego w sposób jasny sprecyzować. Taka sytuacja mogła mieć miejsce w przedmiotowej sprawie, dlatego organ powinien zwrócić się o doprecyzowanie żądania. Zaniechanie jednak wyjaśnienia tej kwestii, choć stanowiło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 kpa oraz art. 9 i 64 § 2 kpa nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. W piśmie z dnia 22 maja 2014 r. zobowiązany M. O. wnosił o umorzenie tytułu wykonawczego (a zatem postępowania egzekucyjnego) wobec tego, że złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji nakładającej wykonanie podlegającego egzekucji obowiązku, a zatem w jego ocenie prowadzenie egzekucji jest niezasadne. Tak sformułowane żądanie mogło więc zostać zakwalifikowane jako zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) lub pkt 3 (niewykonalność obowiązku) ustawy. Nie oznacza to jednak, że tak określony zarzut choć mieszczący się w ustawowym katalogu zasługiwał na uwzględnienie. Należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Decyzja ostateczna podlega zatem wykonaniu mimo wniesienia skargi, chyba że organ (z urzędu lub na wniosek) lub sąd (na wniosek) wstrzyma jej wykonanie. Zobowiązany nie wykazał, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zostało wstrzymane. Tym samym w dacie wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek, którego wykonaniu miał służyć środek egzekucyjny istniał, co powoduje, że zarówno zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 3 upea nie był uzasadniony i nie mógł spowodować umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zbliżoną argumentację organ I instancji zawarł w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. skierowanym do M. O. po wniesieniu przez niego pisma potraktowanego następnie jako zgłoszenie zarzutu, jednak powinien ją zawrzeć w uzasadnieniu postanowienia w sprawie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Podobnie organ odwoławczy powinien wypowiedzieć się w tym zakresie. Prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że zobowiązana K. O. w zażaleniu na postanowienie organu I instancji podniosła zupełnie nowe zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia i w związku z tym nie jest możliwe ich rozpatrzenie. Jak wskazano wyżej zobowiązany do wykonania obowiązku może wnieść zarzuty w terminie określonym w ustawie, a więc w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Po tym terminie nie jest możliwe wniesienie po raz pierwszy zarzutów, ani ich uzupełnianie. Organ odwoławczy nie mógł zatem rozpoznać zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązaną do wykonania obowiązku w zażaleniu. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ przepisów procesowych tj. art. 7 i 77 § 1 kpa w zakresie dotyczącym niewyjaśnienia sprawy w odniesieniu do zgłoszonych w zażaleniu zarzutów. Nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty przedstawione przez skarżącą, które odnoszą się jej zdaniem do nieprawidłowości decyzji nakładającej wykonanie obowiązku, bowiem w postępowaniu dotyczącym zarzutów w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego ani organ, ani sąd nie ocenia zasadności nałożenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tych okolicznościach, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.