IV SA/Wa 172/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi O. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. O. w W. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wskazując, że wykonanie ww. decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w środowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej, jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FZ 511/14, LEX nr 1460131, z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13, z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie można mówić o tożsamości podmiotowej zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze i decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], która dotyczy innego podmiotu. Brak jest również tożsamości przedmiotowej, gdyż przedmiotem postępowania przed Wójtem Gminy [...] zakończonego podjęciem decyzji z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] było zezwolenie na usunięcie drzew, zaś przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji jest legitymacja skarżącego do udziału w tym postępowaniu. Inna jest zatem podstawa prawna obu rozstrzygnięć. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak sentencji.