IV SA/Wa 1730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 )- dalej k.p.a. oraz art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r, ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), po rozpatrzeniu zażalenia S.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. wzywające do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki NISSAN MURANO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], sprowadzonego z terenu USA na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia – uchylił postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. w zakresie terminu jego wykonania; utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie; określił termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Stan faktyczny sprawy poprzedzający wydanie kwestionowanego postanowienia przedstawia się następująco. W dniu 2 kwietnia 2013 r., w wyniku zgłoszenia celnego pojazdu marki NISSAN MURANO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], sprowadzonego z terenu USA na terytorium Polski przez S.W., funkcjonariusze Urzędu Celnego w G., Oddziału Celnego Baza Kontenerowa, ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu w postaci ww. pojazdu. W wyniku działań kontrolnych ustalono m.in.: rodzaj odpadu: zużyty lub nienadający się do użytkowania pojazd, kod odpadu: 16 01 04* oraz zgromadzono następujące dokumenty: kopię dokumentu Salvage Certificate; kopię umowy sprzedaży, kopię wniosku o przeprowadzenie oceny towaru z dnia 5 kwietnia 2013 r., kopię pisma [...] WIOŚ z dnia 16 kwietnia 2013 r., kopię oceny technicznej z dnia 5 kwietnia 2013 r., kopię zgłoszenia celnego z dnia 28 marca 2013 r., kopię wydruku z aukcji internetowej, kopię notatki urzędowej z dnia 16 maja 2013 r., kopię pisma B. Sp. z o.o. z dnia 5 kwietnia 2013 r., kopię karty kontenera z dnia 25 marca 2013 r. oraz dokumentację fotograficzną. Pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G., Oddziału Celnego Baza Kontenerowa na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadu oraz przekazał zebraną dokumentację. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] maja 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego na skutek zalania pojazdu marki NISSAN MURANO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] przez S.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R., będącego odbiorcą odpadu odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium USA na terytorium Polski. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji podtrzymał stanowisko w kwestii uznania przedmiotu postępowania za odpad i postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wezwał S.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R. do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie przedmiotowego odpadu przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, określając termin realizacji powyższych działań na 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności ujawnienia przemieszczenia odpadu oraz wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 35 (a) ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, przemieszczenie nie zostało zgłoszone właściwym organom kraju wysyłki i przeznaczenia, tym samym stanowiło przemieszczanie nielegalne. Organ wskazał dowody i okoliczności, które w jego ocenie dowodzą, iż przedmiot postępowania stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.). S.W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R., działając przez pełnomocnika, złożył zażalenie na ww. postanowienie. Pełnomocnik strony podniósł, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, iż podmiot B. Corp. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej pozbył się przedmiotowego pojazdu na rzecz strony postępowania. Strona nabyła pojazd na podstawie umowy sprzedaży zawartej z firmą B. Corp., a sprzedający dysponował dokumentem Salvage Certificate, który umożliwiał ponowną rejestrację pojazdu mechanicznego i nie wskazywał na żadne obowiązki związane ze zmianą przeznaczenia pojazdu. Pełnomocnik powołał się na ocenę techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego w dniu 5 kwietnia 2013 r., z której wynika, iż pojazd nadaje się do naprawy i po badaniach diagnostycznych może być dopuszczony do dalszej eksploatacji. W konsekwencji wniósł o uchylenie postanowienia w całości. W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia sprawy wskutek złożonego zażalenia, zostało wydane opisane na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że jak wynika z formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru sporządzonego w związku z dokonaniem zgłoszenia celnego z dnia 28 marca 2013 r., w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 2 kwietnia 2013 r. stwierdzono pojazd marki NISSAN z widocznymi wewnątrz pojazdu śladami po zalaniu (woda w schowkach, widoczne ślady pleśni na tapicerce oraz rdzy na podłodze, w pojeździe unosił się zapach stęchlizny i wilgoci). Powyższe ustalenia dotyczące rodzaju uszkodzeń przedmiotowego pojazdu potwierdzają załączone do materiału dowodowego dokumenty w postaci: - dokumentu Salvage Certificate pojazdu wskazującego, iż jego poprzednim właścicielem był podmiot A. z siedzibą w USA oraz adnotacja, która zgodnie z tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego wykonanym przez tłumacza przysięgłego oznacza: "nie należy przyjmować niniejszego świadectwa jako dowodu własności pojazdu, ani też dla celów rejestracji lub wystawienia tytułu własności pojazdu, chyba że pojazd i jego najważniejsze części spełniają wymagania danego stanu/państwa dotyczące prawa okaziciela do ich posiadania", - informacji z aukcji giełdowej pojazdów powypadkowych, uszkodzonych z 2012 r. z adnotacjami o treści odnośnie typu dokumentu Title: PARTS ONLY (tylko na części), odnośnie uszkodzeń głównych pojazdu: WATER/FLOOD (uszkodzenia przez wodę/powódź); - wydruku z aukcji COPART MEMBER ACCESS, w rubryce Tytuł stan/typ: MV907A - PARTS ONLY, w rubryce uszkodzenia główne: WATER/FLOOD (woda/powódź); - wydruku z aukcji www.easyexport.us, w rubryce Title type: PARTS ONLY, w rubryce uszkodzenia główne: WATER/FLOOD (woda/powódź); - dowodu sprzedaży / Aktu kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawartej pomiędzy sprzedającym (COPART) z kupującym (A. Inc.) z oświadczeniem sprzedającego zgodnie z tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego, iż przedmiotowy pojazd uległ poważnemu uszkodzeniu w wyniku zalania. Dodatkowo z załączonej dokumentacji fotograficznej oraz oceny technicznej z dnia 5 kwietnia 2013 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego wynika, iż ujawniony podczas kontroli pojazd, to pojazd nieużywany, uszkodzony na skutek działania sił natury (huragan), a jego uszkodzenia dotyczą: zarysowanego poszycia zewnętrznego zderzaka przedniego, wgiętego i zarysowanego poszycia zewnętrznego zderzaka tylnego, skorodowanej wewnętrznej powierzchni rur wydechowych oraz zawilgocenia wnętrza świateł zespolonych tylnych (prawego i lewego). Według powyższej opinii, wnętrze pojazdu zostało zanieczyszczone i zawilgocone po zalaniu, z zapachem pleśni. Skórzana tapicerka foteli przedniej i tylnej kanapy - zawilgocona, z nalotem pleśni. Wykładzina podłogowa wilgotna, z rdzawymi naciekami. Część elementów metalowych foteli - skorodowana. Aluminiowe elementy osprzętu silnika z nadmiernym nalotem korozyjnym. Z uwagi na możliwość pozostawania wody wewnątrz instalacji wlotu powietrza do silnika nie podejmowano próby jego uruchomienia. Komora bagażnika z zanieczyszczeniami poopadowymi. Tarcze hamulcowe kół - skorodowane. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż rodzaj uszkodzeń badanego pojazdu, stwierdzony w toku czynności celnych, jest zbieżny z rodzajem uszkodzeń tego pojazdu, wskazanym w ofercie jego sprzedaży przedstawionej na stronach internetowych, na której to przedmiotowy pojazd był oferowany do sprzedaży tylko na części ("parts only"). Dla ww. pojazdu strona przedstawiła również dokument Salvage Certificate, który według uwierzytelnionego tłumaczenia jest Świadectwem Własności Pojazdu z Odzysku. Jak wynika z treści ww. dokumentu, nie został on wypełniony w kluczowych sekcjach, dotyczących rodzaju uszkodzenia pojazdu oraz jego przeznaczenia. Sekcja 2. ww. dokumentu zawiera treść: "Stan pojazdu", wśród opcji do wyboru znajduje się pole: "Zniszczenie przez powódź". Pomimo, iż główne uszkodzenia przedmiotowego pojazdu ewidentnie były skutkiem działania wody/powodzi, które to uszkodzenia jednoznacznie zostały stwierdzone przez funkcjonariuszy celnych oraz inspektora [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, a także jednoznacznie wskazane w ofercie sprzedaży przedmiotowego pojazdu, winno ono zostać wskazane w sekcji 2. W sekcji tej zaznaczono jedynie pole: "Inne, podać jaka", które zostało opatrzone wpisem "mechanical" wskazującym jedynie na mechaniczne uszkodzenia przedmiotowego pojazdu. Dodatkowo analizowany dokument nie został wypełniony w sekcji 5: "Wymagania dotyczące dysponowania pojazdem / ujawnienia stanu licznika MIL". Organ wskazał, że rodzaj dokumentu, jakim jest dokument Salvage Certificate, wydawany jest tylko dla pojazdów uszkodzonych lub uznanych za zagubione albo utracone. Szczególnie ważne jest, aby taki dokument wskazywał rodzaj uszkodzeń pojazdu, dla którego został wydany, a także przeznaczenie tego pojazdu, warunkujące dalsze wymagania co do możliwości jego użytkowania. Ponieważ w przypadku załączonego dokumentu ww. pola nie zostały wypełnione, organ stwierdził, iż dokument Salvage Certifcate przedmiotowego pojazdu jest niewiarygodny. Powyższe w konfrontacji z rzeczywistymi uszkodzeniami pojazdu, a także z informacjami z internetowej oferty sprzedaży tego pojazdu, wskazuje na niezgodność informacji zawartych w Świadectwie Własności Pojazdu z Odzysku, a jego stanem faktycznym oraz rzeczywistym przeznaczeniem przedmiotowego pojazdu na terenie USA. W treści dokumentu Salvage Certificate znajduje się ponadto adnotacja: "Wprowadzanie zmian lub skreśleń w dokumencie powoduje utratę jego ważności". Zatem brak wypełnienia dokumentu w polach szczególnie wymaganych czyni ten dokument niewiarygodnym, a ewentualne usunięcie wpisów zgodnych z informacjami przedstawionymi w ofercie sprzedaży PARTS ONLY (tylko na części), wskazuje, że dokument ten jest nieważny. Według art. 72 ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Mając na uwadze wyżej przytoczone wymagania przy rejestracji pojazdu oraz przedstawioną wyżej analizę dokumentu Salvage Certificate, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, dokument ten, jako niewiarygodny i nieważny, nie stanowi odpowiednika dowodu rejestracyjnego pojazdu. Powyższe skutkuje brakiem możliwości zarejestrowania pojazdu na terytorium RP, a tym samym brakiem możliwości użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego dotychczasowym przeznaczeniem. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) w art. 3 ust. 1 pkt 6 stanowi, że przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia jest obowiązany. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmiotowy pojazd należało uznać za odpad nielegalnie sprowadzony do Polski. W pierwszej kolejności jako istotną okoliczność w tym zakresie organ wskazał, że poprzedni właściciel ww. pojazdu, tj. amerykański podmiot B. Corp., zbywając pojazd na rzecz S.W. przekazał stronie wadliwie sporządzony dokument Salvage Certificate. Jak wynika z treści tego dokumentu, pierwotnie przedmiotowy pojazd był własnością firmy A., która przekazała tytuł własności pojazdu podmiotowi W. Inc., a ten z kolei przekazał własność pojazdu na rzecz podmiotu B. Corp. Według ww. dokumentu, przeniesienie własności pojazdu na rzecz podmiotu W. Inc. nastąpiło w dniu 23 lutego 2013 r. Jak wskazują wydruki internetowych ofert sprzedaży pojazdu, przedstawiają one kopie z pamięci podręcznej wskazanego adresu z informacją, iż zdjęcie przedstawia stan strony z dnia 29 marca 2013 r., a które dotyczą omawianego pojazdu, zgodnie z typem tytułu własności przeznaczonego wyłącznie na części ze wskazaniem symbolu formularza MV-907A-PARTS ONLY (tj. Salvage Certificate). Z powyższego wynika, iż przedmiotowy pojazd już na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki był zbywany przez sprzedającego jako pojazd przeznaczony na części i posiadający szkody główne określone jako "woda/powódź". Pojazd nie został poddany naprawie na terenie Stanów Zjednoczonych, lecz jako posiadający identyczne szkody, a więc w takim samym stanie technicznym, został zbyty na rzecz strony. Podstawą takiego twierdzenia organu jest fakt, iż S.W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" nabył przedmiotowy pojazd od firmy B. Corp. w dniu 28 lutego 2013 r., tj. 5 dni od daty przeniesienia własności pojazdu na rzecz podmiotu W.Inc. przez firmę A., a pojazd sprowadzony do Polski w dalszym ciągu posiadał uszkodzenia spowodowane wodą/powodzią, co potwierdzają zarówno ustalenia z rewizji, jak również załączona do materiału dowodowego opinia techniczna. Organ podkreślił, iż S.W. na żadnym etapie postępowania nie podważał stanowiska co do stanu pojazdu, tj. że został uszkodzony w wyniku działania wody lub zalania w wyniku powodzi. Mając na uwadze okoliczności powodujące, że dokument Salvage Certificate winien być uznany za niewiarygodny i nieważny, a także fakt, iż pojazd ten był zbywany na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej z typem tytułu własności "wyłącznie na części", w ocenie organu prawidłowo pojazd uznany został za przedmiot, którego przeznaczenie zostało określone jako odmienne od tego, do jakiego został wytworzony, a zmiana jego przeznaczenia miała miejsce jeszcze na terytorium USA. Organ wyjaśnił, że zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Dyrektywa ta została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1 stanowiącym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jednak mając na uwadze treść art. 175 ust. 1 WE pojęcie "usuwać" także należy interpretować w świetle zapisu art. 174 ust. 2 WE. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w rozpatrywanej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", a tym samym przedmiotowy pojazd bezsprzecznie stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Organ podkreślił, że zgodnie z dyspozycją z art. 72 ust 1 pkt 1 i 5 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu własności oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. W przedmiotowej sprawie dowód własności pojazdu zgodnie z ww. art. 72 ust 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi umowa kupna-sprzedaży pojazdu zawarta w dniu 28 lutego 2013 r. pomiędzy firmą B. Corp. a stroną postępowania, tj. S.W. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", nie zaś dokument Salvage Certificate, który w przypadku pojazdów sprowadzonych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej stanowi odpowiednik dowodu rejestracyjnego pojazdu. Stosownie do art. 72 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Podstawowym dokumentem uprawniającym jego właściciela do zarejestrowania pojazdu na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej jest Świadectwo Tytułu Własności (w oryginale Certificate of Title of Vehicle) i taki dokument stanowi inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu, wydany przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Dokument Świadectwo Własności Pojazdu z Odzysku może również stanowić dokument, o którym mowa w ww. art. 72 ust. 2a Prawo o ruchu drogowym, niemniej jednak w przypadku przedmiotowego pojazdu dokument ten nie został wypełniony w kluczowych sekcjach, dotyczących rodzaju uszkodzenia pojazdu oraz jego przeznaczenia. Tym samym, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wystawiony dla przedmiotowego pojazdu dokument Salvage Certificate jako niewiarygodny i nieważny nie może stanowić odpowiednika dowodu rejestracyjnego pojazdu. Powyższe skutkuje brakiem możliwości zarejestrowania pojazdu na terytorium RP, a tym samym brakiem możliwości użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego dotychczasowym przeznaczeniem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ dodał, że w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w rozpatrywanej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", a tym samym przedmiotowy pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Techniczna i ekonomiczna możliwość jego naprawy wykazana w ocenie technicznej pozostaje bez wpływu na zmianę tej kwalifikacji. Decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu postępowania za odpad ma nie tylko jego stan techniczny w dacie przemieszczenia, ale przede wszystkim wola pozbycia się ww. pojazdu przez jego poprzedniego właściciela. Organ wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), pojazd stanowiący odpad klasyfikuje się pod kodem 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne) lub pod kodem 16 01 06 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów" (odpady inne niż niebezpieczne). Dokumentacja fotograficzna, jak również ww. ocena techniczna wskazuje, iż przedmiotowy pojazd posiada takie elementy jak silnik, zbiornik paliwa, skrzynię biegów, amortyzatory, w których znajdują się płyny eksploatacyjne, wykazujące właściwości niebezpieczne (substancje ropopochodne). Z tego względu, ww. pojazd jako odpad należy klasyfikować pod kodem 16 01 04*, tj. odpad niebezpieczny. Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii mówi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku HI, DIB, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu USA na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jak wynika z umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawartej w dniu 28 lutego 2013 r. pomiędzy firmą B. Corp. kupującym pojazd (odpad) na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej jest S.W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowy odpad został sprowadzony z terenu USA na terytorium Polski bez dokonania zgłoszenia i zgody właściwych organów, strona postępowania jest odpowiedzialna za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu. Wobec powyższego organ oparł postanowienie na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ zobowiązał stronę do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony ww. przepisem. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że kwestionowane postanowienie należało utrzymać w mocy w zakresie dotyczącym wezwania strony do oddania odpadu o kodzie 16 01 04* do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Jednocześnie organ wskazał, iż w związku ze złożonym przez zażaleniem strona nie mogła wykonać nałożonego na nią obowiązku zagospodarowania przedmiotowego odpadu w wyznaczonym terminie i dlatego postanowienie należało uchylić w tym zakresie i orzec, jak w pkt 3 sentencji postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S.W. reprezentowany przez pełnomocnika. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez dowolne przyjęcie, że podmiot B. Corp. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej pozbył się przedmiotowego pojazdu na rzecz strony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżacy wniósł o uchylenie w całości postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu skargi podał, że warunkiem zastosowania środków, o których mowa w art. 25 i następnych ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), jest ustalenie, że przedmiotem przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest odpad. Definicja legalna odpadu zawarta jest w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21). Przepis ten stanowi, że odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepisy tej ustawy transponują do porządku krajowego między innymi postanowienia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy. Zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 1 wymienionej dyrektywy, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza, się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany. Skarżący podniósł, że sprowadzony pojazd samochodowy był przedmiotem kliku umów sprzedaży. Wyjaśnił, iż nie nabył go w wyniku aukcji, w której wskazany został sposób jego wykorzystania. Ustalenia faktyczne Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oparte są na dowolnym założeniu, że stan pojazdu samochodowego w okresie pomiędzy i rozpoczęciem aukcji, a jego nabyciem przez stronę nie uległ zmianie. Skarżący nie zgodził się również z poglądem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie braku wiarygodności lub wręcz nieważności dokumentu Salvage Certificate. Zarzucił, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie jest uprawniony do samodzielnej oceny sposobu wypełnienia ww. dokumentu w kontekście zgodności z przepisami stanowymi lub federalnymi Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie wskazał na rozstrzygnięcie uprawnionego organu lub instytucji w przedmiocie prawidłowości lub ważności tego dokumentu. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odwołuje się również do przepisu, który przewidywałby utratę ważności dokumentu Salvage Certificate z mocy prawa. Zdaniem skarżącego, wadliwe jest ustalenie, że w realiach rozpatrywanej sprawy dokument Salvage Certificate uniemożliwia zarejestrowanie pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z dyspozycją art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wprowadzają przy tym żadnych ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu właściciela pojazdu. Treść dokumentu Salvage Certificate nie wpływa na możliwość rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Strona postępowania w sprawie rejestracji pojazdu może przedstawić dowolny dowód własności pojazdu. Dokument Salvage Certificate zawiera klauzulę, że nie należy traktować tego świadectwa jako dowodu własności pojazdu dla celów rejestracji lub wystawienia tytułu własności pojazdu, chyba że pojazd i jego najważniejsze części spełniają wymagania dotyczące prawa okaziciela do ich posiadania, lecz wbrew ustaleniom Głównego Inspektora Ochrony Środowiska treść powyższej klauzuli nie zawiera odniesienia do wymagań "danego stanu/państwa", lecz danego stanu. Dokument Salvage Certificate w zakresie prawa okaziciela do posiadania pojazdu (jego najważniejszych części) może stanowić dowód własności. Prawo sprzedającego, tj. B. Corp. do własności przedmiotowego pojazdu mechanicznego nie jest kwestionowane. Na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem Członkowskim Unii Europejskiej zamiast dowodu rejestracyjnego dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie (art. 72 ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym). Skarżący wskazał, że nabył przedmiotowy pojazd na podstawie umowy sprzedaży zawartej z B. Corp. Sprzedający dysponował dokumentem Salvage Certificate, który umożliwiał ponowną rejestrację pojazdu mechanicznego oraz nie wskazywał na żadne obowiązki związane ze zmianą przeznaczenia pojazdu. Wadliwe jest zatem ustalenie, że w realiach rozpatrywanej sprawy B. Corp. pozbył się go na rzecz skarżącego. Przyczyną wadliwego ustalenia faktycznego było utożsamienie woli poprzedniego właściciela przedmiotowego pojazdu samochodowego z wolą podmiotów występujących we wcześniejszych transakcjach. Nie występują żadne okoliczności wskazujące na zamiar B. Corp. pozbycia się przedmiotowego pojazdu samochodowego. Zdaniem skarżącego, wniosek taki jest uprawniony również w kontekście oceny technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę w dniu 5 kwietnia 2013 r., która wskazuje, że pojazd nadaje się do naprawy i po badaniach diagnostycznych może być dopuszczony do dalszej eksploatacji. Skarżący podniósł, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wypracowane zostały następujące kryteria oceny, czy dana substancja lub przedmiot jest odpadem: kryterium bazujące na charakterze substancji jako pozostałości z produkcji; kryterium stopnia prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania substancji (przedmiotu). Jeżeli poza zwykłą możliwością ponownego wykorzystania substancji lub przedmiotu istnieje jeszcze korzyść gospodarcza, którą jej posiadacz może wskutek tego odnieść, prawdopodobieństwo takiego ponownego wykorzystania jest wysokie. W takim przypadku przedmiotowa substancja nie może być uznawana za ciężar, który posiadacz usiłowałby usunąć, ale za rzeczywisty towar. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania aktu i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). W świetle tych przepisów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ww. rozporządzenia, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie: a) przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne, b) przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Powyższy obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie 30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ miejsca przeznaczenia dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca wysyłki lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu i przyczynach jego zaistnienia lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy. Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom wysyłki lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazuje, iż pojazd objęty postępowaniem stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczyło przedmiotu w postaci uszkodzonego pojazdu marki NISSAN MURANO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], sprowadzonego z terenu USA na terytorium Polski. Analiza załączonych dokumentów wykazała, iż ww. pojazd został uszkodzony w znacznym zakresie. Jak wynika z formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru sporządzonego w związku z dokonaniem zgłoszenia celnego z dnia 28 marca 2013 r., w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 2 kwietnia 2013 r. stwierdzono pojazd marki NISSAN z widocznymi wewnątrz pojazdu, śladami po zalaniu (woda w schowkach, widoczne ślady pleśni na tapicerce oraz rdzy na podłodze, w pojeździe unosił się zapach stęchlizny i wilgoci). Z dokumentacji fotograficznej oraz oceny technicznej z dnia 5 kwietnia 2013 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę wynika, iż ujawniony podczas kontroli pojazd stanowi pojazd nieużywany, uszkodzony na skutek działania sił natury (huragan), a jego uszkodzenia dotyczą: zarysowanego poszycia zewnętrznego zderzaka przedniego, wgiętego i zarysowanego poszycia zewnętrznego zderzaka tylnego, skorodowanej wewnętrznej powierzchni rur wydechowych oraz zawilgocenia wnętrza świateł zespolonych tylnych (prawego i lewego). Według powyższej opinii, wnętrze pojazdu zostało zanieczyszczone i zawilgocone po zalaniu, z zapachem pleśni. Skórzana tapicerka foteli przedniej i tylnej kanapy była zawilgocona, z nalotem pleśni. Wykładzina podłogowa wilgotna, z rdzawymi naciekami. Część elementów metalowych foteli była skorodowana. Aluminiowe elementy osprzętu silnika z nadmiernym nalotem korozyjnym. Z uwagi na możliwość znajdowania się wody wewnątrz instalacji wlotu powietrza do silnika, nie podejmowano próby jego uruchomienia. Komora bagażnika z zanieczyszczeniami poopadowymi. Tarcze hamulcowe kół były skorodowane. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż jest zainteresowany reperacją pojazdu, pozostaje bez znaczenia w sprawie. Decydująca jest wola zbywcy, która w świetle zgromadzonego materiału nie budzi wątpliwości, iż doszło do "pozbycia się" nie nadającego się już do użytku pojazdu. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: ETS) wynika, że ważnym elementem, który przesądza o tym, że przedmiot staje się odpadem, jest zachowanie się posiadacza. W połączonych sprawach C- 418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r.). W kolejnym wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w spawie C-235/02 (ECR 2004/1 B/1-1005) Trybunał stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Odpadami według ETS są także materiały polegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwianie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C 304)94,C-330/94,C- 342/94,C-224/95 - publ. ERC 1997/6/1-03561). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 (publ. ERC 1990/3/1-01509) ETS orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11). Zauważyć więc należy, że jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Co więcej, zgodnie z art. 75 ust. 3 ww. ustawy, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Sposób naprawy pojazdu mógłby spowodować zmiany w jego konstrukcji, które zagrażałyby bezpieczeństwu, w myśl art. 66 ust. 1 pkt 1. ww. ustawy, bądź uniemożliwiałyby jego rejestrację, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W związku z powyższym, organ słusznie wykazał w zaskarżonym postanowieniu, że uszkodzony pojazd nie może spełniać swojej dotychczasowej funkcji, co stanowi przesłankę do uznania uszkodzonego pojazdu za odpad, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 2132/11). W świetle powyższego za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz błędną jego ocenę, polegającą na zignorowaniu dowodów strony na okoliczność, iż przedmiotowy pojazd można przywrócić do stanu poprzedniego. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), po otrzymaniu powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) lub w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa w drodze postanowienia wysyłającego lub odbiorcę odpadów (podmiot, który ponosi odpowiedzialność na nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów) do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji tych działań nie dłuższy niż 30 dni. Według zaś art. 26 pkt 3 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ww. ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju. Z powyższego wynika, iż w przypadku niezastosowania się przez stronę do postanowienia wydanego w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przedmiotowe postanowienie nie kończy postępowania w danej sprawie, bowiem po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w ww. postanowieniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję o zagospodarowaniu odpadu, zgodnie z art. 26 ww. ustawy. Dopiero wydanie ww. decyzji kończy postępowanie w sprawie. Wobec uznania pojazdu za odpad, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), organ sklasyfikował pojazd jako odpad pod kodem 16 01 04* - ‚"zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne). Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt III stanowi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady z zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu USA na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowy pojazd samochodowy został sprowadzony na terytorium Polski bez dokonania zgłoszenia i zgody właściwych organów, skarżący zasadnie został uznany za podmiot odpowiedzialny za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu. Wobec powyższego, organ prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Ponieważ zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, organ słusznie wezwał skarżącego do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej, nie dopatrzył się także z urzędu naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.