IV SA/Wa 1747/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] maja 2017r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ odwoławczy/II instancji, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę [...] sp. z o.o. (dalej jako skarżąca) reprezentowaną przez r.pr. R. K. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2016r. orzekającej o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na etapowej rozbudowie Centrum Biurowo-Handlowo-Rozrywkowego [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Prezydent [...] wskazaną powyżej decyzją orzekł o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na etapowej rozbudowie Centrum Biurowo-Handlowo-Rozrywkowego [...] "w zakresie nowych faz: 3, 4, 5, 7 i 8 oraz zmian w zakresie planowanej fazy 6", położonego na dz. ew. nr [...], [...] obręb [...] i dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] ] i [...] w Dzielnicy [...] m. [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. rozbudowa zrealizowanych i realizowanych przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. centrum handlowego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży i parkingu samochodowego, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, którego inwestorem jest [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka [...] sp. z o.o. reprezentowana przez r.pr. R. K. W odwołaniu, skarżąca wskazała, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, które – w jej ocenie - jest również sprzeczne z prawem. Skarżąca na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż powołana decyzja nie odpowiada prawu i powinna zostać uchylona w całości m.in. ze względu na to, że organ błędnie ustalił krąg stron postępowania. W szczególności za stronę nie została uznana skarżąca, co skutkowała tym, że nie brała w nim udziału bez własnej winy pomimo, że status strony przysługiwał jej na podstawie art. 28 K.p.a. jako użytkownikowi wieczystemu działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wobec powyższego [...] sp. z o.o. została pozbawiona przez organ możliwości składania w niniejszej sprawie wniosków i wyjaśnień. Powołując się na brak przymiotu strony organ I instancji także odmówił pełnomocnikowi skarżącej możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uzyskania informacji w sprawie. W uzupełnieniu odwołania skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie: - art. 28 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji, a w konsekwencji wydanie decyzji podlegającej obligatoryjnemu uchyleniu przez organ II. Instancji, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 85 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa") - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia, - art. 107 § 1 K.p.a. - poprzez niewskazanie w decyzji stron postępowania i niewskazanie jakie fakty Prezydent [...] uznał za udowodnione i na jakich dowodach oparł się ustalając katalog stron postępowania, - art. 61 ust. 1, 62 ust. 1 i 63 ust. 1 ustawy - poprzez nieuwzględnienie i niedokonanie analizy oraz oceny wszystkich kwestii i uwarunkowań wymaganych przepisami ustawy w ramach dokonywania przez organ I instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydawania decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. ma właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości sąsiedniej lub też znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji z zastrzeżeniem, że planowane przedsięwzięcie ma wpływ na wykonywanie swojego prawa przez właściciela (użytkownika wieczystego) sąsiedniej nieruchomości, co wiąże się z ochroną prawa własności, jaką gwarantuje art. 140 K.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W ocenie organu II instancji, stroną postępowania bez wątpienia jest właściciel nieruchomości, która jest objęta zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, natomiast za taką stronę nie można uznać spółki [...] sp. z o.o., gdyż jej nieruchomość znajduje się poza zasięgiem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Kolegium wskazało, iż okoliczność położenia terenu inwestycji w odległości ok. 120 m nie przesądza o jej oddziaływaniu na nieruchomość stanowiącą własność spółki skarżącej. W opinii organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, iż realizacja przedsięwzięcia o takiej skali inwestycji, z racji rozbudowy centrum handlowego, jak budowy dodatkowych miejsc parkingowych stanowi ingerencję w dotychczasowy stan otoczenia, w tym zwiększenie poziomu hałasu i emisji spalin oraz wzrost natężenia ruchu drogowego, jednakże, skoro określony w karcie przedsięwzięcia zakres jej oddziaływania wyznaczony przez normy obowiązującego prawa, tj. poprzez określenie dopuszczalnych poziomów hałasu i emisji w jej otoczeniu, wyznacza zakres jej oddziaływania i w tak wyznaczonym obszarze (ok. 120 m) nie znajduje się nieruchomość strony skarżącej, zatem nie stanowi to wystarczającej przesłanki do uznania strony skarżącej za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Ponadto, organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływaniu na środowisko [(Dz. U. z 2016r., poz. 353, z późn. zm.) dalej jako "ustawa"] jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie liczba stron postępowania przekraczała 20 osób, tak więc doręczanie pism i rozstrzygnięć odbywało się stosownie do trybu określonego ww. art. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] sp. z o.o. we wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skardze, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 28 K.p.a. w zw. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej, a w konsekwencji brak zapewnienia skarżącej możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 85 ust. 2 pkt 1) ustawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia, - art. 61 ust. 1, 62 ust. 1 i 63 ust. 1 ustawy, poprzez nieuwzględnienie i niedokonanie analizy oraz oceny wszystkich kwestii i uwarunkowań wymaganych przepisami ustawy w ramach dokonywania przez organ pierwszej instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydawania decyzji środowiskowej. Skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że krąg stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ustalany na podstawie art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania stanowi obowiązek organu prowadzącego postępowanie, a nie inwestora. Obowiązek taki wynika wprost z art. 10 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie przyjął, że [...] sp. z o.o. nie może zostać uznana za stronę postępowania (art. 28 K.p.a.). Skarżąca podkreśliła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdującej się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Wskazała, że odległość między nieruchomością skarżącej, a terenem inwestycji wynosi ok. 120 metrów. W ocenie skarżącej inwestycja obejmująca ok. 67 000 m2 dalszej powierzchni użytkowej jednego z największych centrów handlowych w Polsce oraz ok. 67 500 m2 nowej powierzchni parkingów i prowadząca do stworzenia ok. 2 337 miejsc parkingowych w garażach naziemnych, będzie bez wątpienia oddziaływała chociażby poprzez znaczne zwiększenie poziomu hałasu, emisji spalin, wzrost natężenia ruchu drogowego na nieruchomość położoną w tak niewielkiej odległości, jak nieruchomość skarżącej. Błędne jest zatem rozumowanie organu II instancji jakoby planowana inwestycja nie oddziaływała na nieruchomość skarżącej. Z tych względów, zdaniem skarżącej posiada ona interes prawny do występowania w charakterze strony. W tym kontekście skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. na wyroki: WSA w Kielcach z 24 maja 2012 r. II SA/Ke 176/12, WSA w Szczecinie z 17 lipca 2014 r. II SA/Sz 86/14, NSA w Warszawie z 11 sierpnia 2000 r. IV SA 1355/98. Argumentując dalej, wskazano że w związku z rozbudową [...], skarżąca uznana jako strona postępowania powinna mieć możliwość sprawdzenia czy realizacja inwestycji w tak bliskiej odległości od jej nieruchomości nie narusza zapisów Polskiej Normy [...] regulującej normy dopuszczalnego hałasu, załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz § 323 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że urządzenia związane z budynkiem powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że Kolegium nie odniosło się w ogóle do kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej poprzez stwarzanie zagrożenia zanieczyszczenia zbiorników wód podziemnych. Jak wskazała skarżąca, inwestycja i nieruchomość skarżącej znajdują się w obrębie jednej, jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) - Kanału [...] i Kanału [...], które jak wynika z raportu inwestycji są obecnie zagrożone i są derogowane przez działalność antropologiczną. W raporcie, jak podaje skarżąca, podano także, że stan/potencjał ekologiczny JCWP w obrębie lokalizacji przedsięwzięcia został określony jako słaby, a stan analizowanego JCWP jako zły. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę uczestnik postepowania – [...] sp. z. o.o. [...] sp. k. z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów. Odnosząc się do odpowiedzi uczestnika postępowania, pismem z 14 lutego 2018r. skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że podlega ona uchyleniu, ponieważ narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach k.p.a. Wskazać należy, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie - ułatwić ocenę czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Stosownie do treści przepisu art. 73 ust. 1 powyższej ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z postanowieniami art. 28 k.p.a. podstawowymi podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu administracyjnym są jego strony. Stroną zaś może być każda osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, bądź ten, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dlatego też aby posiadać przymioty strony, niezbędne jest wykazanie istnienia interesu prawnego lub obowiązku w prowadzonym postępowaniu. Fakt, że może być ono wszczęte tylko na wniosek określonych podmiotów, nie ogranicza automatycznie kręgu stron postępowania. W piśmiennictwie przedmiotu oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Przyjmuje się bowiem, że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojawia się on wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97 - nie publikowany). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 1999 r. I SA 1189/98, oraz z dnia 15 grudnia 1998 r. II SA 1355/98- nie publikowane). Innymi słowy, interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Dla uzyskania przymiotu strony wystarczy przy tym, by wynik toczącego się konkretnie postępowania administracyjnego mógł oddziaływać na sferę uprawnień danego podmiotu, wynikających z określonych przepisów prawa materialnego, lecz niekiedy także ze stosunku obligacyjnego. Stroną postępowania jest się nie tylko wówczas, gdy konkretne uprawnienia materialno-prawne zostaną rzeczywiście naruszone, ale także wówczas, gdy istnieje realne zagrożenie ich naruszenia orzeczeniem kończącym postępowanie. To hipotetyczne zagrożenie powoduje, iż wszystkie podmioty, których uprawnienia mogą zostać realnie naruszone wynikiem postępowania, powinny brać w nim udział w charakterze stron, celem zapewnienia im możliwości obrony ich praw. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy oczywiście odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. W orzecznictwie przyjmuje się (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Go 862/10), że co do zasady przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą miały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż będą narażone na jego oddziaływanie. W grupie tej oprócz podmiotów legitymujących się prawem własności mieścić się będą również władający nieruchomością posiadający inne prawa rzeczowe, swoim zakresem zbliżone do prawa własności. Oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Przymiot strony w postępowaniu będą posiadały tylko te podmioty w których prawa wynikające z dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, planu zagospodarowania przestrzennego lub ewentualnie innych przepisów będą godziły oddziaływania powstałe na skutek realizacji przedsięwzięcia wymagającego określenia uwarunkowań środowiskowych. Jednocześnie należy zaznaczyć, że jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2396/11, Lex nr 1337355, posiadania statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie należy mylić i utożsamiać z możliwością składania uwag i wniosków w toku postępowania przez każdy zainteresowany podmiot jak i żądania udzielenia informacji publicznej przez każdy taki podmiot, który nie musi mieć w tym zakresie nawet interesu faktycznego w świetle dyspozycji art. 33 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 974/14, wskazał, że "dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, przy czym chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Ewentualne przekroczenie norm ma znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie dla przymiotu strony. Stroną takiego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. Prawne konstrukcje legitymacji procesowej służą ochronie interesów prawnych i praw. Postępowania, których wynikiem może być ograniczenie prawa własności i innych praw rzeczowych nie mogą toczyć się bez udziału podmiotów, którym prawa te przysługują." Wskazać należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżąca [...] Spółka z o.o. upatruje źródła swego interesu prawnego przede wszystkim w fakcie, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], stanowiącej działki ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] znajdujących się w odległości 120 m od planowanej inwestycji. Podkreślić należy, iż mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było ograniczenie oddziaływania tylko do tego przekraczającego określone normy, to w omawianych przepisach ustawy byłaby mowa o terenach, na których zachodzi konieczność wyznaczenia na podstawie art. 135-136 ustawy Prawo ochrony środowiska obszaru ograniczonego oddziaływania. Z raportu oceny oddziaływania na środowisko z wniosków wyciągniętych na podstawie przeprowadzonej analizy wynika, że oddziaływanie projektowanej zabudowy na środowisko zachodzić będzie zarówno w fazie budowy jak i eksploatacji. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia przewiduje się oddziaływania długotrwałe i pośrednie, występujące przez cały okres funkcjonowania centrum handlowego (emisja substancji do powietrza, emisja hałasu, ścieków i odpadów), nie będzie to jednak znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko i nie spowoduje dopuszczalnych przekroczeń poza granicami inwestycji. Zapisy badań, jakie składają się na treść oceny oddziaływania na środowisko wskazują, że we wszystkich analizowanych wariantach inwestycji, nieruchomość do której skarżąca posiada tytuł prawny, znajduje się w zasięgu izolinii stężeń maksymalnych pyłu PM-10 μg/m³, izolinii stężeń średnich pyłu PM-10 μg/m³, izolinii stężeń maksymalnych dwutlenku azotu μg/m³, izolinii stężeń średnich dwutlenku azotu μg/m³, izolinii stężeń maksymalnych tlenku węgla μg/m³, izolinii stężeń maksymalnych amoniaku μg/m³, izolinii stężeń średnich amoniaku μg/m³, izolinii stężeń maksymalnych węglowodorów aromatycznych μg/m³, izolinii stężeń średnich węglowodorów aromatycznych μg/m³, izolinii stężeń maksymalnych węglowodorów alifatycznych μg/m³, izolinii stężeń średnich węglowodorów alifatycznych μg/m³, izolinii stężeń średnich pyłu zawieszonego PM 2,5 μg/m³. Zatem na terenie należącym do skarżącej spółki ma miejsce oddziaływanie mieszczące się w granicach norm, które również należy mieć na uwadze przy badaniu zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, skutkującego posiadaniem przymiotu strony. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że przyjęcie przez SKO w [...] braku przymiotu strony spółki w takiej sytuacji i umorzenie z tego powodu postępowania odwoławczego było nieuzasadnione. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.