IV SA/Wa 1787/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę Postanowieniem z dnia Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia Pani I. S., na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] lutego 2014 r., zobowiązujące Panią I. S., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, postanowił: 1. uchylić pkt 3 zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r., tj. w części dotyczącej terminu jego wykonania; 2. utrzymać w mocy ww. postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w pozostałym zakresie; 3. określić termin wykonania niniejszego postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. w Urzędzie Celnym [...] w L. Pani I. S., złożyła uproszczoną deklarację podatkową z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski. W wyniku czynności kontrolnych i analizy załączonych do deklaracji dokumentów - kopia oceny technicznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, kopia faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., kopia [...] dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu - zaszło podejrzenie, iż przedmiotowy pojazd może stanowić odpad, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.). W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w L., pismem z dnia [...] września 2013 r., zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie oceny przewożonego przez granicę towaru, w postaci ww. uszkodzonego pojazdu. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] września 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska potwierdził, że ww. uszkodzony pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w L., na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, pismem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu. Do ww. pisma dołączono następujące dokumenty: - kopia deklaracji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.; - kopia opinii nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z dokumentacją fotograficzną; - kopia faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.; - kopia [...] dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu; - kopia opinii [...] WIOŚ z dnia [...] września 2013 r.; Analiza ww. materiału dowodowego wykazała, iż pojazd marki [...], został w szerokim zakresie uszkodzony. Zgodnie z opinią nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., sporządzoną na zlecenie Strony przez Pana mgr inż. M. N., przedmiotowy pojazd posiadał brak m.in. takich elementów jak: pokrywa przednia, przedni prawy błotnik, drzwi prawe przednie i tylne, zderzak przedni, prawy i lewy reflektor z kierunkowskazami, krata wlotu powietrza, prawe przednie koło. Natomiast następujące istotne elementy nadwozia ww. pojazdu uległy nieodwracalnemu uszkodzeniu i zostały wskazane jako części do wymiany: prawe wzmocnienie boczne z podłużnicą, wzmocnienie czołowe kompletne, słupek przedni prawy, słupek środkowy prawy, próg kompletny prawy, dach kompletny. Rzeczoznawca mgr inż. M. N. w ww. opinii ocenił zniszczenie nadwozia lakierowanego na 36 %" wyposażenia nadwozia na 24 %" silnika z osprzętem na 6 %" układu napędowego na O %" zawieszenia przedniego z układem kierowniczym na 24 %" zawieszenia tylnego na O % oraz tzw. reszty na 10 %. Wskazana wartość rynkowa pojazdu nieuszkodzonego przy założonym wieku wyniosła [...] PLN, zaś wartość pojazdu uszkodzonego określono jako [...] PLN. Biorąc pod uwagę stan techniczny przedmiotowego pojazdu uwidoczniony w dokumentacji fotograficznej, jak również szeroki zakres napraw określony w kosztorysie naprawy przedmiotowego pojazdu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] października 2013r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04*, w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez Panią I. S., będącą odbiorcą odpadu, odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium [...] na terytorium Polski. O powyższym organ zawiadomił Stronę pismem, znak: [...], z dnia [...] października 2013r. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie, w dniu [...] listopada 2013r. Pani I. S., wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z dnia [...] listopada 2013 r. - uzupełniającej do opinii [...] dotyczącej określenia stanu technicznego i wartości uszkodzonego pojazdu marki [...]. Skarżąca zaznaczyła, że z ww. opinii technicznej wynika, iż przedmiotowy pojazd nadaje się do naprawy i dobudowy, gdyż w tym przypadku nie wystąpiła szkoda całkowita, a koszt naprawy pojazdu, który wynosi [...] PLN, nie przekracza jego ceny rynkowej, tj. [...] PLN. Tym samym, w ocenie pełnomocnika Strony, naprawa przedmiotowego pojazdu jest opłacalna i pojazd ten nie stanowi odpadu w rozumieniu przepisów prawodawstwa krajowego oraz europejskiego. W związku z powyższym, pełnomocnik Strony wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W dniu [...] listopada 2013 r. Strona, przez swojego pełnomocnika, wniosła o dopuszczenie kolejnego dowodu w postaci dokumentu - "KALKULACJA NAPRAWY NR [...]" dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wykonanego na zlecenie Strony przez Autoryzowany Serwis [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa, [...]. Zgodnie z treścią pisma pełnomocnika Strony, ww. podmiot zadeklarował gotowość do przeprowadzenia naprawy przedmiotowego pojazdu zgodnie z technologią producenta, na dowód czego do ww. pisma załączono przedmiotowy kosztorys naprawy. Powyższy dowód pełnomocnik Strony powołał na okoliczność udowodnienia istnienia możliwości przywrócenia przedmiotowego pojazdu do stanu sprzed szkody, opłacalności naprawy, wystąpienia szkody częściowej a nie całkowitej oraz faktu, iż pojazd nie może być uznany za odpad. Koszt naprawy przedmiotowego pojazdu, wskazany w ww. kosztorysie, wynosi [...] PLN. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Strony podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w odniesieniu do wyjaśnień i dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika Strony, postanowieniem znak: [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. zadecydował o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego z listy Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w zakresie oceny stanu technicznego pojazdu, określenia zakresu uszkodzeń powypadkowych, kosztów naprawy oraz wartości pojazdu powypadkowego marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Na okoliczność powyższego, organ I instancji, w toku postępowania, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], powiadomił pełnomocnika Strony o planowanym miejscu i czasie przeprowadzeniu oględzin przedmiotowego pojazdu. Ww. czynności przeprowadzone zostały w dniu [...] stycznia 2014 r. przez rzeczoznawcę samochodowego mgr inż. W. M., w obecności przedstawiciela [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, przedstawiciela Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, pełnomocnika Strony, rzeczoznawcy samochodowego sporządzającego wcześniejszą opinie oraz funkcjonariuszy Policji w D. Z ww. czynności został sporządzony protokół. W dniu [...] lutego 2014 r., stosownie do postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], Pan mgr inż. W. M. przedłożył ocenę techniczną nr [...] stanowiącą ocenę stanu technicznego pojazdu, określającą zakres uszkodzeń powypadkowych, koszty naprawy oraz wartość przedmiotowego pojazdu powypadkowego. Zgodnie z ww. opinią, przedmiotowy pojazd w dniu oględzin, tj. [...] stycznia 2014 r., był częściowo rozmontowany. Pierwotnie przedstawiono do oględzin samo niekompletne nadwozie pojazdu z zawieszeniem tylnym, a następnie pełnomocnik Strony wskazał miejsce zdeponowania jednostki napędowej wraz ze skrzynią biegów, zawieszenia przedniego oraz foteli pojazdu. Rzeczoznawca samochodowy - Pan W. M. wskazał w przedmiotowej opinii, że nadwozie ww. pojazdu zostało uszkodzone w sposób nieodwracalny, a następujące elementy nadwozia uległy trwałemu, nieodwracalnemu procesowi zniszczenia: ściana grodziowa przednia, słupek prawy przedni wraz z dachem, próg prawy, słupek środkowy, ściana prawa tylna, podłoga w części prawej, tunel środkowy, wzmocnienie poprzeczne tylne - łącznik podłogi, podłoga bagażnika, pas tylny. Dodatkowo, podłużnica prawa wraz z wzmocnieniem prawym i wnęką koła uległy trwałemu i nieodwracalnemu uszkodzeniu. Podczas oględzin stwierdzono również obecność oleju przekładniowego skrzyni biegów w obwodach oraz obecność oleju napędowego w zbiorniku paliwa. Jak wynika z ww. opinii, nadwozie lakierowane uległo zniszczeniu na poziomie 82 %" wyposażenie nadwozia w 72%, silnik z osprzętem na poziomie 32%, układ napędowy w 38%, zawieszenie przednie z układem kierowniczym na poziomie 68%, zawieszenie tylne w 0% oraz tzw. reszta na poziomie 30%. Wskazany w ww. opinii koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wynosi [...] PLN, co czyni naprawę ww. pojazdu nieuzasadnioną ekonomicznie, biorąc pod uwagę, że wartość rynkowa pojazdu w stanie nieuszkodzonym wynosi [...] PLN. Wartość ww. pojazdu w stanie technicznym z dnia sporządzenia przedmiotowej opinii wynosi [...] PLN i stanowi niespełna 16 % wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym. W związku z powyższym, zgodnie z oceną techniczną nr [...], próba przywrócenia walorów użytkowych poprzez naprawę przedmiotowego pojazdu wymusza wymianę wszystkich elementów samonośnych, co z punktu widzenia technicznego jest irracjonalne, jak również ekonomicznie nieuzasadnione. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym podniesionych przez pełnomocnika Strony argumentów w kwestii braku podstaw do uznania przedmiotowego pojazdu za odpad oraz dostarczonych przez pełnomocnika Strony dokumentów, w dniu [...] lutego 2014r. postanowieniem, znak: [...], wezwał Stronę postępowania do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Pełnomocnik Strony zaskarżył w całości postanowienie z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...]. Zdaniem Skarżącej, organ nie wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 6, 7, 9, 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), poprzez niedoręczenie Stronie opinii mgr inż. W. M., a tym samym uniemożliwienie jej wypowiedzenie się co do tego dowodu oraz zamknięcie przedmiotowego postępowania administracyjnego bez możliwości zapoznania się przez Stronę z dowodami zgromadzonymi w sprawie i wypowiedzenie się przez nią co do zebranych dowodów, w tym umożliwienie zgłaszania kolejnych dowodów i kwestionowania dowodów zgromadzonych w sprawie. Pełnomocnik Strony wskazał również na naruszenie przez organ art. 75 §1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 §3 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz błędną i jednostronną jego ocenę, polegającą na zignorowaniu dowodów Strony, z których jasno wynika, iż przedmiotowy pojazd można przywrócić do stanu poprzedniego przy jednoczesnym poniesieniu kosztów naprawy nieprzekraczających jego wartości. Ponadto, w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia, pełnomocnik Strony wskazuje na nieprawidłowe działanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który wydał zaskarżone postanowienie rażąco naruszając przepisy i wydając jednostronne oraz negatywne dla Strony rozstrzygnięcie. Skarżąca wskazuje również na naciski wywierane przez pracowników organu na mgr inż. W. M., zmierzające do wydania przez niego negatywnej dla Strony opinii. W opinii pełnomocnika Strony, działania organu w przedmiotowej sprawie naruszają wszelkie normy prawa oraz zasady demokratycznej RP. W konsekwencji powyższego, pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i ponowne rozpoznanie sprawy. W dniu [...] marca 2014r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zawiadomił pełnomocnika Strony o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu w postaci opinii technicznej nr [...], z dnia [...] stycznia 2014r., sporządzonej przez mgr inż. W. M. dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], w trybie art. 81 k.p.a. Pełnomocnik Strony odebrał powyższe zawiadomienie w dniu [...] marca 2014r. i pismem z dnia [...] marca 2014 r. poinformował organ, że do czasu zakończenia postępowania odwoławczego nie może podejmować żadnych czynności, albowiem przedmiotowa sprawa została, w jego ocenie, zakończona. Pełnomocnik Strony zaznaczył, że Pani I. S. może oddać przedmiotowy pojazd do naprawy, a następnie przedstawić Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dowód w postaci badania technicznego Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, dopuszczające ww. pojazd do ruchu drogowego. Ponadto, Skarżąca kwestionuje w całości opinię mgr inż. W. M., która, w jej ocenie, jest niepoprawna metodologicznie i została sporządzona pod naciskiem pracowników Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Jednocześnie pełnomocnik Strony poinformował, że Skarżąca zajmie stanowisko względem ww. opinii dopiero po uchyleniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2014r., ponieważ zakończyło ono przedmiotowe postępowanie administracyjne. Po dokonaniu analizy zaskarżonego postanowienia w odniesieniu do materiału dowodowego oraz do zarzutów przedstawionych przez Stronę w zażaleniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Zdaniem organu analiza załączonych dokumentów, a w szczególności wykonanej na zlecenie Strony opinii nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną wykazała, iż ww. pojazd został w bardzo szerokim zakresie uszkodzony. Dodatkowo, z załączonej do ww. deklaracji podatkowej faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wynika, iż sprzedawca ww. uszkodzonego pojazdu, tj. firma [...], przekazał za kwotę [...] EUR tj. około [...] PLN (zgodnie ze średnim kursem z dnia [...] czerwca 2013 r.) kupującemu - Pani I. S., zam. pod ww. adresem, samochód powypadkowy, który posiada szkody całkowite (tłumaczenie wykonane przez tłumacza przysięgłego dr L. D. w dniu [...] sierpnia 2013 r.). Zarówno relatywnie niska cena sprzedaży przedmiotowego pojazdu (zgodnie z ww. opinią nr [...], wartość samochodu z ujawnionymi uszkodzeniami, brakami i koniecznymi naprawami w stanie przedstawionym do oględzin wynosiła [...]PLN), jak i zaniechanie przez Sprzedawcę ewentualnych napraw i sprzedaż ww. pojazdu z adnotacją Samochód powypadkowy. Pojazd posiada szkody całkowite, przemawia za pozbyciem się przedmiotowego pojazdu przez sprzedającego ma rzecz Strony i potwierdza wolę "pozbycia się" pojazdu. Według orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97), przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem, a pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 Trybunał orzekł natomiast, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenia, organ wskazał, iż w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11). Jak słusznie wykazał organ I instancji, ocena techniczna nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., wykonana przez mgr inż. W. M., potwierdziła, że nadwozie ww. pojazdu zostało uszkodzone w sposób nieodwracalny, a istotne elementy nadwozia uległy trwałemu, nieodwracalnemu procesowi zniszczenia, tak więc próba przywrócenia walorów użytkowych poprzez naprawę przedmiotowego pojazdu będzie wiązała się z wymianą wszystkich elementów samonośnych, co z punktu widzenia technicznego jest irracjonalne i ekonomicznie nieuzasadnione. Jak wskazano powyżej, koszt naprawy ww. pojazdu został oszacowany przez rzeczoznawcę samochodowego, na [...] PLN, a wartość rynkowa pojazdu w stanie nieuszkodzonym wynosi [...] PLN. Ponadto wymiana uszkodzonych elementów samonośnych wymienionych w ww. opinii byłaby naruszeniem jednolitej konstrukcji nadwozia samonośnego. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Co więcej, zgodnie z art. 75 ust. 3 ww. ustawy, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Należy zatem podkreślić, iż sposób naprawy samonośnego nadwozia pojazdu powodowałaby zmiany w jego konstrukcji, które zagrażałyby bezpieczeństwu, w myśl art.66 ust. 1 pkt 1. ww. ustawy, a także uniemożliwiałyby jego rejestrację, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt 5 ww. ustawy, zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1 (numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy). W związku z powyższym, organ I instancji słusznie wykazał w zaskarżonym postanowieniu, że uszkodzony pojazd, nie może spełniać swojej dotychczasowej funkcji, co, zgodnie z przytoczonym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 2132/11) stanowi przesłankę do uznania ww. uszkodzonego pojazdu za odpad, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Jednocześnie organ wskazał, że nie zgadza się z zarzutem Skarżącej, iż przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ naruszył art. 75 §1 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz błędną i jednostronną jego ocenę, polegającą na zignorowaniu dowodów Strony, z których jasno wynika, iż przedmiotowy pojazd można przywrócić do stanu poprzedniego przy jednoczesnym poniesieniu kosztów naprawy nieprzekraczających jego wartości. Organ poddał analizie dokumenty dostarczone przez pełnomocnika Strony, tj. opinia biegłego uzupełniająca do opinii [...] oraz dokument "KALKULACJA NAPRAWY NR [...]". Treść przedmiotowych dokumentów potwierdza, że pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], został uszkodzony w zakresie konstrukcji samonośnej, a jego naprawa wymagałaby ingerencji w konstrukcję pojazdu, co jest niezgodne z cytowanymi wyżej przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W dokumencie "Opinia biegłego uzupełniająca do opinii [...]" wskazane zostały m.in. następujące uszkodzenia i braki: przednie prawe wzmocnienie z podłużnicą pogięte, przedni prawy słupek pogięty, środkowy prawy słupek pogięty, dach z prawej strony pogięty (...) a wśród części wskazanych do wymiany znajdują się m.in.: wzmocnienie boczne z podłużnicą, wzmocnienie czołowe kompletne, słupek przedni, słupek środkowy, dach kompletny. Również w dokumencie "KALKULACJA NAPRAWY NR [...]", wśród prac naprawczych wyszczególnione zostały m.in. wymiana dachu, wymiana podłużnicy przedniej prawej, wymiana wzmocnienia dolnego prawego, wymiana prawego słupka". Fakt, iż organ nie pominął ww. dowodów, znajduje swoje uzasadnienie na stronie 4 zaskarżonego postanowienia. Organ podkreślił, iż wskazany w ww. dokumentach zakres napraw dla przedmiotowego pojazdu nie pokrywa się z zakresem wskazanym przez mgr inż. W. M. w ocenie technicznej nr [...], w której to wśród uszkodzonych elementów znalazły się, oprócz ww. elementów, również: ściana grodziowa przednia, ściana prawa tylna, podłoga w części prawej, wzmocnienie poprzeczne tylne - łącznik podłogi, podłoga bagażnika, pas tylny. Wskazany przez rzeczoznawcę samochodowego W. M. zakres napraw jest więc znacznie szerszy niż ten wskazany w dowodach złożonych przez Stronę, co przekłada się na znaczne różnice w kalkulacjach kosztów naprawy ww. pojazdu, bowiem koszt naprawy wskazany w ocenie technicznej nr [...] wynosi [...] PLN zaś zgodnie z dokumentem "KALKULACJA NAPRAWY NR [...]" oraz z dokumentem "Opinia biegłego uzupełniająca do opinii [...]", koszt naprawy ww. pojazdu to, odpowiednio, [...] PLN i [...] PLN. Powyższe różnice, zarówno w zakresie uszkodzonych elementów przedmiotowego pojazdu, jak i określonych kosztów naprawy, wskazują na małą wiarygodność dokumentów złożonych przez Skarżącą. Co więcej, porównanie wskazanych przez Skarżącą kosztów naprawy z wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym (która zgodnie z opinią biegłego uzupełniającą do opinii [...] wynosi [...] PLN) wskazuje, że wartość pojazdu zakupionego przez p. I. S. wynosiła od [...] PLN do [...] PLN. Powyższa kwota stanowi ułamek wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym i wraz z ze znacznym zakresem uszkodzeń potwierdza przesłankę "pozbycia się" przedmiotowego pojazdu przez poprzedniego właściciela na terenie [...]. Dokumenty dostarczone przez Stronę potwierdzają również, że naprawa przedmiotowego pojazdu wymagałaby wymiany kilku elementów samonośnych (wzmocnienie boczne z podłużnicą, wzmocnienie czołowe kompletne, słupek przedni, słupek środkowy, dach kompletny), co stanowiłoby naruszenie jednolitej konstrukcji nadwozia samonośnego, a więc, jak już wspomniano powyżej, przedmiotowy pojazd po wykonaniu niezbędnych napraw nic mógłby zostać zarejestrowany na terenie RP, a co za tym idzie, pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], nie może być użytkowany zgodnie ze swoim dotychczasowym przeznaczeniem, co również wypełnia przesłankę "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu II instancji zarzut Skarżącej odnośnie błędnej, niewyczerpującej i jednostronnej oceny materiału dowodowego, w tym dowodów dostarczonych przez Stronę, nie znajduje uzasadnienia. Skarżąca zarzuciła także organowi nie wywiązanie się z obowiązków wynikających z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niedoręczenie Stronie skarżącej opinii mgr inż. W. M. i tym samym uniemożliwienie Stronie wypowiedzenie się co do tego dowodu oraz zamknięcie przedmiotowego postępowania administracyjnego bez możliwości zapoznania się przez Stronę z dowodami zgromadzonymi w sprawie i wypowiedzenie się przez nią co do zebranych dowodów. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, na etapowość postępowania z zakresu nielegalnego przemieszczania odpadów, wskazany w ustawie z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Wskazując, że postanowienie wydane na podstawie art. 25 ww. ustawy określa podmiot zobowiązany, przedmiot zobowiązania i termin jego wykonania. W przypadku nie zastosowania się przez Stronę do postanowienia, nie kończy się postępowanie w danej sprawie, bowiem, po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w ww. postanowieniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję o zagospodarowaniu odpadu, zgodnie z art. 26 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe, art. 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, będzie miał w przypadku niniejszej sprawy zastosowanie przed wydaniem decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie administracyjne. W tym miejscu należy zauważyć, że ww. art. 10 §1 k.p.a. nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku doręczania Stronom zebranych dowodów i materiałów, w związku z czym organ nie dostrzega uchybień w tym zakresie. Skarżąca faktycznie nie została poinformowana o możliwości zapoznania się z opinią techniczną nr [...], sporządzoną przez mgr inż. W. M. Należy jednak zaznaczyć, iż uchybienie to zostało usunięte w toku prowadzonego postępowania II-instancyjnego, gdzie Główny Inspektor Ochrony Środowiska powiadomił pełnomocnika Strony pismem z dnia [...] marca 2014 r., o możliwości zapoznania się w siedzibie organu z opinią techniczną nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., wykonaną przez biegłego rzeczoznawcę samochodowego Pana W. M., w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego pisma. Skarżąca przez swojego pełnomocnika poinformowała w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., że do czasu rozpoznania zażalenia z dnia [...] marca 2014 r., nie zamierza podejmować żadnych czynności i działań, albowiem przedmiotowe postępowanie zostało zakończono postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r.. Jak wykazano powyżej, przedmiotowe postanowienie, w sytuacji jego niewykonania, nie kończy niniejszego postępowania. Ponadto należy mieć na uwadze specyfikę postępowania drugoinstancyjnego w przypadku, gdy organem odwoławczym (w niniejszej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia) jest ten sam organ, który wydał akt administracyjny będący przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie, wydane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w trybie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w istocie stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w zakresie objętym ww. postanowieniem. Organ wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy różni się od odwołania (tu zażalenia) i do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie stosuje się takich przepisów, jak art. 129 §1, art. 132, 133, 138 §2 i §3 k.p.a., natomiast zastosowanie mają wprost przepisy regulujące postępowanie przed organem drugiej instancji co do zakresu ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W świetle powyższego, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ponownie rozpoznając sprawę usunął uchybienie i powiadomił pełnomocnika Skarżącej, iż w aktach sprawy znajduje się wspomniana wyżej ocena techniczna autorstwa Pana W. M., dając jednocześnie Skarżącej możliwość zapoznania się z jej treścią i tym samym wypowiedzenia się w tym zakresie. Pełnomocnik Skarżącej w sposób świadomy zrezygnował z ww. uprawnienia, co też wyraził w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. W takiej sytuacji stwierdzić należy, że okoliczności wynikające z treści oceny technicznej sporządzonej przez Pana W. M. zostały Skarżącej zakomunikowane, a z racji umożliwienia Skarżącej wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu, okoliczności faktyczne wynikające z ww. opinii uznaje się za udowodnione. W związku z powyższym, zarzut pełnomocnika Strony odnośnie niedoręczenia stronie Skarżącej opinii mgr inż. W. M. oraz uniemożliwienia jej wypowiedzenia się co do tego dowodu oraz zamknięcie przedmiotowego postępowania administracyjnego bez możliwości zapoznania się przez Stronę z dowodami zgromadzonymi w sprawie i wypowiedzenie się przez nią co do zebranych dowodów, organ II instancji uznał za nieuzasadniony. W ww. zażaleniu Skarżąca podniosła również, iż otrzymała informację o naciskach ze strony pracowników Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska na mgr inż. W. M., któremu nakazano sporządzenie negatywnej dla Skarżącej oceny technicznej pojazdu objętego niniejszym postępowaniem. Na dowód powyższego, pełnomocnik Strony powołuje się na rozmowę telefoniczną z dnia [...] stycznia 2014 r., w której to miały być przekazane wytyczne odnośnie przyszłej opinii. W ocenie Skarżącej, ww. ocena techniczna nr [...] jest niepoprawna metodologicznie i została sporządzona pod naciskiem urzędników Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ wskazał, że zgodnie z listą rzeczoznawców samochodowych prowadzoną przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, mgr inż. W. M. jest certyfikowanym rzeczoznawcą samochodowym - nr rzeczoznawcy [...] i posiada wszystkie wymagane na mocy ww. przepisów uprawnienia do wydawania opinii technicznych nt. pojazdów. Pełnomocnik Strony — pan R. S., był obecny dnia [...] stycznia 2014 r. przy oględzinach uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], prowadzonych przez mgr inż. W. M. w celu sporządzenia przedmiotowej oceny technicznej. Pan R. S. nie wniósł uwag do protokołu z ww. oględzin. Ocena techniczna nr [...] została wykonana w oparciu o przedmiotowe oględziny oraz o wiedzę i doświadczenie zawodowe ww. osoby. Pełnomocnik Strony nie zapoznał się z przedmiotową oceną techniczną, w związku z czym zarzut Skarżącej odnośnie niepoprawnego metodologicznie sporządzenia ww. oceny technicznej, która jest według Skarżącej wyraźnie stronnicza i pozbawiona waloru obiektywizmu, w ocenie organu nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo organ wskazał, że podczas ww. oględzin została wykonana dokumentacja fotograficzna przez rzeczoznawcę samochodowego, tj. Pana W. M., za pomocą aparatu fotograficznego będącego we władaniu rzeczoznawcy. Skoro zatem w protokole oględzin odnotowano fakt wykonania dokumentacji fotograficznej, winna być ona dołączona do ww. protokołu i znajdować się w aktach przedmiotowej sprawy. Rozmowa telefoniczna z dnia [...] stycznia 2014 r., na którą powołuje się pełnomocnik Strony, dotyczyła ustalenia terminu i sposobu przekazania ww. dokumentacji fotograficznej, tak aby została ona niezwłocznie dołączona do materiału dowodowego. Było to działanie uzasadnione i niezbędne z punktu widzenia odzwierciedlenia faktycznych czynności prowadzonych w toku postępowania i ich odwzorowania w materiale dowodowym. Wymaga również podkreślenia fakt, że Skarżąca nie wskazała w ww. zażaleniu, na czym polega metodologiczna nieprawidłowość oceny technicznej, sporządzonej przez mgr inż. W. M., co czyni zarzut nieuzasadnionym. Reasumując, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczone wyroki, a także dowody i okoliczności, w rozpatrywanej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a tym samym przedmiotowy uszkodzony pojazd stanowił odpad, bowiem, jak już wskazano powyżej, organ I instancji prawidłowo przyjął, iż poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu nie znajdując dla niego dalszego zastosowania zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, na podstawie załączonej do dokumentacji faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. pozbył się go na ternie [...] na rzecz Skarżącej. Zarówno relatywnie niska cena sprzedaży przedmiotowego pojazdu, zaniechanie przez Sprzedawcę ewentualnych napraw i sprzedaż ww. pojazdu z adnotacją "Samochód powypadkowy. Pojazd posiada szkody całkowite", jak również koszt naprawy wielokrotnie przewyższający wartość oraz zakres uszkodzeń obejmujący konstrukcję samonośną pojazdu, przemawiają za pozbyciem się przedmiotowego pojazdu przez sprzedającego na rzecz Skarżącej i potwierdza wolę "pozbycia się" tegoż pojazdu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wobec powyższego, uszkodzony pojazd marki [...], jako odpad, należało sklasyfikować pod kodem 16 01 04 * zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), posiadające właściwości niebezpieczne z uwagi na zawartość płynów eksploatacyjnych (obecność oleju przekładniowego skrzyni biegów w obwodach oraz obecność oleju napędowego w zbiorniku paliwa). Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 10 13/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt III mówi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, lIIB, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu [...] na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 10 13/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 10 13/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. I pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jak wynika z załączonej do dokumentacji faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. (umowa zawarta na terenie [...]), odbiorcą przedmiotowego odpadu jest Pani I. S., co jednoznacznie wskazuje, że jest ona Stroną odpowiedzialną za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wobec czego organ I instancji prawidłowo oparł zaskarżone postanowienie na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani I. S. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 6, 7, 9 i w szczególności art. 10§ 1 w związku z art. 78 § 1 i K.p.a., poprzez niedoręczenie Stronie opinii Pana W. M., tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tego dowodu oraz zamknięcie postępowania bez możliwości zapoznania się przez Stronę z dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym uniemożliwienie zgłaszania kolejnych dowodów, np. o konfrontację biegłych rzeczoznawców; 2. art. 75 §1 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a. i art. 107§3 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz błędną i jednostronną jego ocenę, polegającą na zignorowaniu dowodów Strony, z których jasno wynika, iż przedmiotowy pojazd można przywrócić do stanu poprzedniego przy jednoczesnym poniesieniu kosztów naprawy nieprzekraczających jego wartości (opinia biegłego Pana M. N., Kalkulacja ASO [...]), zaniechanie konfrontacji biegłych wydających opinie w tej sprawie, oparcie się o opinie biegłego Pana W. M., który wskazał, że naprawa pojazdu jest nieopłacalna uwagi na wysoki koszt minimalny nowych oryginalnych części, mimo, że Skarżąca miała zamiar użycia do naprawy części używanych, którymi dysponowała; 3. art. 21 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, poprzez zmuszenie Skarżącej do utylizacji przedmiotowego pojazdu, uniemożliwienie jej jego naprawy, mimo wyraźnego zamiaru z jej strony zmierzającego do przywrócenia pojazdu do pełnego stanu sprawności oraz posiadania przez nią kompletu części zamiennych. Zdaniem pełnomocnika oparcie się na opinii zakładającej naprawę pojazdu drogimi oryginalnymi częściami zamiennymi mimo braku ustawowego zakazu przeprowadzania takich napraw pojazdów przy pomocy części używanych lub alternatywnych tzw. zamienników (części niepochodzących od producenta pojazdu) oraz we własnym zakresie, tj. bez konieczności zapłaty wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 25 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U Nr 124, poz. 859 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U Nr 25 poz. 202 ze zm.). W świetle tych przepisów w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie z art. 24 ust. 3 w/w rozporządzenia jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie: a) przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne, b) przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Powyższy obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie 30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ miejsca przeznaczenia dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca wysyłki lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu i przyczynach jego zaistnienia lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy. Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom wysyłki lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy. W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazuje, iż pojazd, którego dotyczy postępowanie stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W niniejszej sprawie organ miał do czynienia z przedmiotem w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, Analiza załączonych dokumentów, a w szczególności wykonanej na zlecenie Strony opinii nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną wykazała, iż ww. pojazd został w bardzo szerokim zakresie uszkodzony. Dodatkowo, z załączonej do ww. deklaracji podatkowej faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wynika, iż sprzedawca ww. uszkodzonego pojazdu, tj. firma [...], przekazał za kwotę [...] EUR tj. około [...] PLN (zgodnie ze średnim kursem z dnia [...] czerwca 2013 r.) kupującemu - Pani I. S., zam. pod ww. adresem, samochód powypadkowy, który posiada szkody całkowite (tłumaczenie wykonane przez tłumacza przysięgłego dr L. D. w dniu [...] sierpnia 2013 r.). Zarówno relatywnie niska cena sprzedaży przedmiotowego pojazdu (zgodnie z ww. opinią nr [...], wartość samochodu z ujawnionymi uszkodzeniami, brakami i koniecznymi naprawami w stanie przedstawionym do oględzin wynosiła [...] PLN), jak i zaniechanie przez Sprzedawcę ewentualnych napraw i sprzedaż ww. pojazdu z adnotacją Samochód powypadkowy- pojazd posiada szkody całkowite, przemawia za pozbyciem się przedmiotowego pojazdu przez sprzedającego ma rzecz Strony i potwierdza wolę "pozbycia się" pojazdu przez pierwotnego posiadacza. Okoliczność, podnoszona przez stronę skarżącą iż jest ona zainteresowana odtworzeniem pojazdu w drodze jego reperacji, co świadczyć ma o tym , że nie stanowi on dla niej odpadu, nie ma w sprawie znaczenia. Decydująca jest tu wola zbywcy, która w świetle zgromadzonego materiału nie budzi wątpliwość- doszło do "pozbycia się" nie nadającego się już do użytku pojazdu. Okoliczność, iż sporny pojazd nie może być dalej - nawet po naprawie- eksploatowany potwierdziły wszystkie sporządzone w sprawie opinie, zarówno opinie przedłożone przez stronę skarżącą jak i opinia sporządzona przez biegłego na zlecenie organu, a kwestionowana przez skarżącą. Z opinii tych jak słusznie wskazał organ wynika jednoznacznie, że naprawa wymagałaby wymiany kilku elementów samonośnych ( w tym: wzmocnienie boczne z podłużnicą, wzmocnienie czołowe kompletne, słupek przedni, słupek środkowy, dach kompletny), co stanowiłoby naruszenie jednolitej konstrukcji nadwozia samonośnego. Tymczasem, jak słusznie wskazał organ wymiana uszkodzonych elementów samonośnych wymienionych w ww. opiniach byłaby naruszeniem jednolitej konstrukcji nadwozia samonośnego. Zgodnie zaś z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Co więcej, zgodnie z art. 75 ust. 3 ww. ustawy, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Należy zatem podkreślić, iż sposób naprawy samonośnego nadwozia pojazdu powodowałaby zmiany w jego konstrukcji, które zagrażałyby bezpieczeństwu, w myśl art.66 ust. 1 pkt 1. ww. ustawy, a także uniemożliwiałyby jego rejestrację, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt 5 ww. ustawy, zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1 (numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy). W związku z powyższym, organ słusznie wykazał w zaskarżonym postanowieniu, że uszkodzony pojazd, nie może spełniać swojej dotychczasowej funkcji, co zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 2132/11) stanowi przesłankę do uznania ww. uszkodzonego pojazdu za odpad, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W świetle powyższego za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 75 §1 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a. i art. 107§3 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz błędną i jednostronną jego ocenę, polegającą na zignorowaniu dowodów Strony, z których jasno wynika, iż przedmiotowy pojazd można przywrócić do stanu poprzedniego przy jednoczesnym poniesieniu kosztów naprawy nieprzekraczających jego wartości (opinia biegłego Pana M. N., Kalkulacja ASO [...]), zaniechanie konfrontacji biegłych wydających opinie w tej sprawie, oparcie się o opinie biegłego Pana W. M., który wskazał, że naprawa pojazdu jest nieopłacalna uwagi na wysoki koszt minimalny nowych oryginalnych części, mimo, że Skarżąca miała zamiar użycia do naprawy części używanych, którymi dysponowała. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ art. 6, 7, 9 i w szczególności art. 10§ 1 w związku z art. 78 § 1 i K.p.a., poprzez niedoręczenie Stronie opinii Pana W. M., tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tego dowodu oraz zamknięcie postępowania bez możliwości zapoznania się przez Stronę z dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym uniemożliwienie zgłaszania kolejnych dowodów, np. o konfrontację biegłych rzeczoznawców, Sąd uznał, że wprawdzie organ I instancji nieinformując strony skarżącej o możliwości zapoznania się z opinią sporządzoną przez biegłego Pana W. M. naruszył powyższe przepisy, ale naruszenie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Należy bowiem wskazać, że w toku postępowania strona przedłożyła własne opinie/ kosztorys napraw, które jak wskazano powyżej potwierdziły także najistotniejszą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, a mianowicie konieczność wymiany elementów samonośnych, co jak wskazano powyżej byłaby naruszeniem jednolitej konstrukcji nadwozia samonośnego. Fakt, że opinia sporządzona na zlecenie organu wskazywała na szerszy zakres uszkodzeń, oraz diametralnie wyższy koszt napraw, bowiem koszt naprawy wskazany w tej ocenie technicznej wynosi [...] PLN zaś zgodnie z dokumentami skarżącej: "KALKULACJA NAPRAWY NR [...]" oraz "Opinia biegłego uzupełniająca do opinii [...]", koszt naprawy ww. pojazdu to, odpowiednio: [...] PLN i [...] PLN, podważają jedynie wiarygodność w/w ekspertyz. Jak jednak słusznie wskazał organ, samo porównanie wskazanych przez Skarżącą kosztów naprawy z wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym (która zgodnie z opinią biegłego uzupełniającą do opinii [...] wynosi [...] PLN) wskazuje, że wartość pojazdu zakupionego przez p. I. S. wynosiła od [...] PLN do [...] PLN. Powyższa kwota stanowi zaś jedynie ułamek wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym i wraz ze znacznym zakresem uszkodzeń potwierdza tylko przesłankę "pozbycia się" przedmiotowego pojazdu przez poprzedniego właściciela na terenie [...]. Podkreślić również należy, iż zgodnie z art. 81 k.p.a, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10§2 tego Kodeksu. Z powyższego wynika, że warunkiem uznania okoliczności faktycznej za udowodniona, jest umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do tej okoliczności, a nie natomiast fakt doręczenia dowodu, z którego ta okoliczność wynika. Istotnie, do czego przyznał się organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Pani I. S. nie została poinformowana o możliwości zapoznania się z opinią Pana W. M. przed wydanie postanowienia I instancji. Jednakże, odpowiadając na zarzut naruszenia w tym zakresie art. 10 § 1 K.p.a., w zaskarżonym postanowieniu organ wyjaśnił, że wbrew stanowisku strony z uwagi na specyfikę i etapowość prowadzenia przedmiotowego postępowania polegającą na ty, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), po otrzymaniu powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006r. ze zm.) lub w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa w drodze postanowienia wysyłającego lub odbiorcę odpadów (podmiot, który ponosi odpowiedzialność na nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów) do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji tych działań nie dłuższy niż 30 dni. Według zaś art. 26 pkt 3 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ww. ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju. Z powyższego wynika, iż w przypadku nie zastosowania się przez Stronę do postanowienia wydanego w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przedmiotowe postanowienie nie kończy postępowania w danej sprawie, bowiem, jak wskazano powyżej, po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w ww. postanowieniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję o zagospodarowaniu odpadu, zgodnie z art. 26 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe, dopiero wydanie decyzji kończy de facto postępowania w sprawie. W sytuacji zatem, gdy tak jak w niniejszej sprawie organ rozpoznający sprawę ponownie, umożliwił skarżącej zapoznanie się ze sporną opinią oraz dał jej możliwość wypowiedzenia się w zakresie opinii /z czego skarżąca świadomie nie skorzystała/, zasadnym pozostaje uznanie, iż podnoszone w skardze naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, tym bardziej, że jak wskazano na wstępie opinia ta de facto potwierdziła stanowisko prezentowane w opinii i kosztorysie sporządzonym na zlecenie skarżącej w zakresie naruszenia elementów samonośnych pojazdu. Powyższe potwierdza, jak już wspomniano, że przedmiotowy pojazd po wykonaniu niezbędnych napraw nie mógłby zostać zarejestrowany na terenie RP, a co za tym idzie, nie może być użytkowany zgodnie ze swoim dotychczasowym przeznaczeniem, co również wypełnia przesłankę "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach". Odnosząc się natomiast do zarzutu nie uwzględnienia w opinii Pana W. M. wariantu dotyczącego wartości naprawy pojazdu przy założeniu, że do tej naprawy miałyby posłużyć części będące własnością Skarżącej, należy wskazać, że wszystkie kalkulacje naprawy pojazdu, znajdujące się w aktach sprawy, zostały opracowane na podstawie oryginalnych części katalogowych producenta. Porównując ceny katalogowe części oznaczonych po danym kodem części, zauważa się, że ceny tychże samych części są nieznacznie różne w zależności od autora opracowania. Podkreślenia jednak wymaga, że każdy z autorów zastosował ceny na podstawie cennika obowiązującego w innej dacie. Pan M. N. przedstawił cennik według stanu na dzień 1 sierpnia 2013r., wykonując kalkulację w dniu [...] listopada 2013r. W kalkulacji autorstwa Spółki [...] zastosowano cennik według stanu na dzień 1 października 2013r. przy wykonaniu kalkulacji w dniu [...] listopada 2013r. Pan W. M. oparł swoją kalkulację na cenniku według stanu na dzień 1 stycznia 2014r. przy wykonaniu kalkulacji dnia [...] lutego 2014r. Rzeczą najistotniejszą w niniejszej sprawie jest jednak rozległość uszkodzeń pojazdu, na co wskazywał organ w zaskarżonym postanowieniu. Ewentualne koszty naprawy pojazdu, w okolicznościach niniejszej sprawy stanowią zatem element drugorzędny w stosunku do rozległości uszkodzenia pojazdu w kontekście podstaw uznania tego pojazdu za odpad. Wobec uznania pojazdu za odpad, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206),organ sklasyfikował pojazd jako odpad pod kodem 16 01 04* - ‚"zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne). Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt III mówi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady z zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu [...] na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów -jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowy odpad został sprowadzony na terytorium Polski, bez dokonania zgłoszenia i zgody wszystkim zainteresowanym właściwym organom, skarżąca zasadnie uznana została za podmiot odpowiedzialny za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu. Wobec powyższego organy prawidłowo oparły zaskarżone postanowienia na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ słusznie zobowiązał Skarżącą do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Reasumując Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej i przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.