IV SA/Wa 1788/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką przy ul. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 1788/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2008r. Wójt Gminy N. orzekł o wymeldowaniu M. O. z miejsca pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w A. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy N. wskazał, że wniosek o wymeldowanie M. O. złożyła w dniu 27 sierpnia 2007r. W. S. – właścicielka budynku nr [...]przy ul. [...]w A. Wójt wywodził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że M. O. od wielu lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Potwierdziły to działania Komisariatu Policji jak i Straży Gminnej w N. oraz zeznania świadków K. S.i D. B. W ocenie organu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należy przyjąć, iż doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego przez M. O. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym zaistniała podstawa do wydania decyzji o wymeldowaniu. Organ podkreślił, że z oświadczenia M. O. złożonego przed wychowawcą Zakładu Karnego w S. wynika, że zamieszkiwał w W. przy ul. [...]. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008r. po rozpatrzeniu odwołania M. O. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] marca 2008r. Wojewoda [...] wywodził, że badając zasadność odwołania nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez Wójta Gminy N. Organ podkreślił, że z działań Komisariatu Policji, Straży Gminnej, zeznań świadków oraz oświadczenia samego zainteresowanego wynika, że nie mieszka on na stałe w domu położonym przy ul. [...] w A. Przebywa w zakładzie karnym, a do czasu zatrzymania i osadzenia mieszkał u ojca przy ul. [...] W. W ocenie Wojewody [...] powyższe ustalenia wskazują, że M.O. dobrowolnie i na stałe nie przebywa w budynku przy ul. [...] w A. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje wniósł M. O. Skarżący wywodził, że od 3 listopada 2007r. przebywa w zakładzie karnym, a do chwili zatrzymania mieszkał w wynajętym mieszkaniu. Spowodowane było to tym, że w A. przy ul. [...] mieszkało 7 osób, a W. S. zaproponowała skarżącemu za jego zgodą kwotę wspólnie uzgodnioną na wynajęcie mieszkania. M. O. stwierdził, że do miejsca zameldowania przyjeżdżał, bo tam też była kierowana jego korespondencja. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego. Skarga więc jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Nr 139, poz. 993 z 2006r. z póz. zm.) organ gminy wydaje decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W judykaturze orzeczniczej przyjęto, że w świetle art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego pobytu, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Opuszczenia lokalu to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu określany na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności , z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Tak więc pod pojęciem "zamiaru", w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tyle słowne wyrażenie przez osobę zainteresowaną swojej woli, lecz wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia faktów ( por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1677/06), a także rzeczywiste możliwości przebywania w danym lokalu ( por. wyrok z dnia 6 grudnia 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1800/06). Ważnym i elementarnym elementem w sprawie o wymeldowanie jest ustalenie, czy zainteresowany opuścił lokal w sposób dobrowolny. W rozpatrywanej sprawie organ w sposób prawidłowy przyjął, że opuszczenie lokalu przez M. O. miało charakter dobrowolny. Skarżący sam bowiem stwierdził, że opuścił miejsce stałego zameldowania po uzgodnieniu tych okoliczności z W. S. Ponadto zauważyć należy, że organ ustalił, iż przed osadzeniem w zakładzie karnym skarżący nie przebywał pod adresem A. ul. [...], lecz pod adresem W. ul. [...], czyli w miejscu zamieszkania swojego ojca. Okoliczność tą przyznał sam M. O. Nie zachodzą więc żadne wątpliwości, że powodem opuszczenia stałego miejsca zamieszkania, było osadzenie w zakładzie karnym. Twierdzenia skarżącego, że przyjeżdża do A. pod adres ul. [...] by odebrać korespondencję tam kierowaną oraz wywody, że posiada tam też rzeczy osobiste nie przesadzają jeszcze o tym, że pod tym adresem skoncentrowane jest jego centrum życiowe ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009r. II SA/Gd 449/08, Lex nr 484009). Zasadnie bowiem organ przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy niezbicie o tym, że skarżący od dawna nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, a co za tym idzie miejsce to nie stanowi jego centrum życiowego. Potwierdzili to słuchani w sprawie świadkowie to jest K. S. i D. B. oraz informacje nadesłane przez Komisariat Policji w N. oraz Straży Gminnej w tej miejscowości. Podkreślić należy, że zasadnie organ nie oparł swoich ustaleń biorąc za podstawę zeznania świadka M. G., która stwierdziła, że M. O. przed osadzeniem w zakładzie karnym mieszkał w A. przy ul. [...], przeczy to bowiem twierdzeniom samego skarżącego, który oświadczył ,iż przez zatrzymaniem mieszkał w W. przy ul. [...]. Powyższe okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego czy też procesowego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekła jak w sentencji wyroku.