IV SA/Wa 1803/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] września 2013 r. nr [...], udzielającej Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego na: wykonanie urządzenia wodnego - wylotu kanalizacji deszczowej Ø500 służącego do wprowadzania ścieków opadowych do Kanału [...] (dz. nr ewid. [...], [...], obręb [...], gm. [...]), wprowadzanie do Kanału [...] ścieków opadowych z kanalizacji deszczowej ul. [...], w miejscowości [...], z podaniem warunków ilościowo-jakościowych dla ścieków opisanych pozwoleniem. Okoliczności poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przedstawiały się następująco. Gmina [...] złożyła do Starosty [...] wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na: szczególne korzystanie z wód przez okres 10 lat, polegające na wprowadzaniu ścieków deszczowych wylotem Wyl-A, wykonanie urządzenia wodnego - wylotu ścieków opadowych Wyl-A do Kanału [...]. Starosta [...] decyzją z [...]września 2013 r. nr [...] udzielił Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego na: wykonanie urządzenia wodnego - wylotu kanalizacji deszczowej Ø500 służącego do wprowadzania ścieków opadowych do Kanału [...] (dz. nr ewid. [...], [...], obręb [...], gm. [...]), wprowadzanie do Kanału [...] ścieków opadowych z kanalizacji deszczowej ul. [...], w miejscowości [...], z podaniem warunków ilościowo-jakościowych dla ścieków opisanych pozwoleniem. Jednocześnie w pkt II sentencji decyzji uprawniony został zobowiązany do zachowania warunków i obowiązków, jakie zgłoszone zostały przez strony postępowania w toku jego trwania. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli M. i K. G. (określani dalej jako "skarżący") - właściciele działki o nr ewid. [...] w [...], podnosząc, że operat wodnoprawny, na podstawie którego wydane zostało pozwolenie wodnoprawne, nie uwzględnia aktualnie panujących warunków wodnych na terenie objętym operatem i przyjmuje założenia niemające odzwierciedlenia w stanie faktycznym występującym na przedmiotowym terenie. W ramach uzasadnienia swojego stanowiska wskazali na fakty świadczące, że z uwagi na niewłaściwy stan kanału woda w Kanale [...] dopiero od ul. [...]spływa w kierunku [...], a wprowadzenie wód w przekroju działki [...] spowoduje, że woda nie popłynie w kierunku [...], lecz w stronę ul. [...], doprowadzając do zalewania posesji. Ponadto zakwestionowali sposób magazynowania nadwyżki, zbieranych układem kanalizacyjnym, wód opadowych w ramach retencji kanałowej projektowanej do wykonania kanalizacji deszczowej, przy bardzo krótkim odcinku, na którym przedmiotowy kanał zostanie wybudowany, w tym braku rezerwy na nielegalne zrzuty z prywatnych posesji. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] w części oznaczonej jako pkt II.1. i w tym zakresie orzekł obowiązek wykonania robót związanych z wykonaniem wylotu wraz z umocnieniem, w tym ujednolicenia spadku dna koryta Kanału [...] na odcinku: od przekroju wylotu kanału deszczowego d500 (rejon ul. [...]) do przekroju ulicy [...]- bez zakłócania przepływu wody w cieku (tj. bez występowania w odbiorniku tzw. zjawiska "cofki", związanego m.in. z występującym na ww. odcinku, na trasie przepływu w kierunku m. [...] przeciwspadkiem jego koryta). W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że rozpoznając odwołanie skarżących uznał za niezbędne uzyskanie w sprawie stanowiska Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych (WZMiUW) Inspektoratu w [...], będącego administratorem Kanału [...], który w toku postępowania wydawał warunki odprowadzania ścieków z projektowanej kanalizacji deszczowej ul. [...], w m. [...]. W piśmie z 25 kwietnia 2014 r., WZMiUW Inspektorat w [...], odnosząc się do sprawy nieprawidłowego funkcjonowania Kanału [...] poinformował, że w okresie od [...] do [...] kwietnia dokonano przeglądu całego administrowanego przez Inspektorat odcinka Kanału [...], w następstwie którego stwierdzono, iż w górnym odcinku cieku na terenie wsi [...] powstało kilka uszkodzeń przekroju koryta, związanych z niekontrolowanym spływem wód deszczowych, jak i działalnością dzików, co w konsekwencji doprowadziło do deformacji przekroju koryta. Wskazał, że efektem powyższego będzie wykonanie w 2014 r. robót, mających na celu usunięcie powstałych uszkodzeń i udrożnienie koryta cieku na terenie gmin [...] i [...]. W następstwie przeprowadzonych ze stronami rozmów oraz po analizie określonych decyzją Starosty [...] warunków i obowiązków pozwolenia wodnoprawnego organ ustalił, że w ramach prowadzonego postępowania istnieje potrzeba rozszerzenia opisanych nim obowiązków, w zakresie gwarantującym kierunek spływu odprowadzanych do Kanału [...] wód opadowych, wylotem zlokalizowanym w rejonie ul. [...], w kierunku miejscowości [...] (przekrój ul. [...]), co spowodowało zmianę brzmienia pkt II.1. decyzji, skonsultowaną z zainteresowanymi stronami postępowania. Odnośnie do kwestii opisanych w odwołaniu tzw. "zrzutów awaryjnych" Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że: - dopuszczony przez administratora cieku zrzut ścieków deszczowych do Kanału [...] określony został na 18 l/s i regulowany będzie przy pomocy regulatora odpływu zainstalowanego w ostatniej studni osadnikowej kanalizacji opisanej jako OSA, - w ramach odwodnienia projektowanej w miejscowości [...] ul. [...]przewidziano następujące rozwiązanie: a) ścieki opadowe z ul. [...] na odcinku od ul. [...] km 0+000 do km 0+500 (skrzyżowanie z ul. [...]) kierowane są kanałem grawitacyjnym do pompowni PD1 o wydajności 15 l/s, a następnie rurociągiem tłocznym do studni rozprężnej DR, skąd spływają kanałem grawitacyjnym Ø 500mm (przy udziale kanału retencyjnego) do wylotu Wyl-A (Kanał [...]), b) odcinek od km 0+500 do km 1+241,6 (rejon ul. [...]) odwadniany jest grawitacyjnie do studni DA5, gdzie wody z odcinka 0+000 - 0+500 spotykają się i płyną razem do wylotu Wyl-A (również przy udziale kanału retencyjnego), c) retencja kanałowa przedmiotowego systemu kanalizacyjnego wynosi ok. 183 m3, co pozwala na retencjonowanie odpływu deszczowego dla deszczu miarodajnego (nawalnego) w ilości 80 l/s, zgodnie z wyliczeniami operatu odwadniana powierzchnia drogi wykonanej z kostki betonowej wynosi F =0,88 ha. Na ww. decyzję Dyrektora Gospodarki Wodnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] z [...] września 2013 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z nakazaniem wykonania aktualnego operatu wodno-prawnego, zawierającego aktualne dane i opisującego obecną sytuację całego terenu objętego opracowaniem wodno-prawnym. Skarżący, odnosząc się do przywołanego przez organ pisma z [...] kwietnia 2014 r. WZMiUW Inspektoratu w [...] wskazali, że na odcinku kanału przylegającym do ich działki nr ew. [...], nie stwierdzili żadnych szkód powstałych z winy dzików ani żadnych szkód związanych z niekontrolowanym spływem wód deszczowych. Podnieśli, że kanał jest tak zarośnięty roślinnością, że nie tylko nie można stwierdzić jego uszkodzeń, ale z trudnością można do niego dotrzeć, a w przedmiotowym odcinku kanału, mimo panującego okresu bez intensywnych opadów deszczowych, znajduje się woda stojąca. W ocenie skarżących zastanawiające jest stwierdzenie WZMiUW, że przystąpiono do przeglądu kanału w wyniku interwencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Podali, że stan kanału przylegającego do działki [...] nie uległ zmianie od września 2013 r., a odprowadzenie w jednym miejscu do Kanału [...] przylegającego do działki nr [...], ścieków opadowych z obszaru całej ul. [...], grozi zalewaniem okolicznych nieruchomości, w tym ul. [...], co ma miejsce obecnie po każdorazowych większych opadach deszczu, przy czym woda z ulicy [...] po pewnym czasie spływa, a w kanale pozostaje (na dowód czego skarżący przedstawili zdjęcia z: września 2013 r. i lipca 2014 r.). Dalej skarżący podnieśli, że w ww. piśmie WZMiUW w [...] Inspektorat [...], nie wypowiedział się na temat nielegalnych podłączeń odprowadzających wody do Kanału Sanitarnego, a powyższych informacji nie uwzględnił też ani organ I, jak i II instancji. Zdaniem skarżących warunki hydrologiczne na terenie pomiędzy ul. [...], a Kanałem [...] (przy ul. [...]) zostały dodatkowo pogorszone przez wykonanie w poprzednich latach przez Gminę [...] na zmeliorowanym terenie, drogi asfaltowej, biegnącej w poprzek cieków wodnych, bez wykonania żadnych sączków pod drogą. Sytuacja ta spowodowała zmianę warunków wodnych, bowiem tereny do niedawna suche (jak zostały opisane w operacie wodno-prawnym) zmieniły się w tereny podmokłe, porośnięte sitowiem i tatarakiem. Wywodzili, że skoro opis terenów w operacie wodnoprawnym odbiega od rzeczywistego, to nieprawidłowym jest wyciąganie wniosku o dopuszczalności odprowadzenia ścieków opadowych do Kanału [...], sąsiadującego bezpośrednio z takimi (podmokłymi) terenami. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga oceniania według przedstawionych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] września 2013 r. nr [...] udzielającej Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego sformułowane zostały przede wszystkim w ustawie z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j.: Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.), normującej pozytywne i negatywne przesłanki wydawania pozwolenia wodnoprawnego, w tym wynikające z art. 131 i art. 132 ustawy Prawo wodne, a także art. 125 i art. 126 tego aktu. Przepis art. 131 ust. 2 ustawy – Prawo wodne jednoznacznie wśród dokumentów, jakie wnioskodawca winien dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, wymienia operat wodnoprawny. Nadto art. 132 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo wodne określa elementy, jakie winna zawierać część opisowa operatu i część graficzna operatu. Unormowanie prawne, zawarte w art. 126 ustawy Prawo wodne statuuje obowiązek wydania pozwolenia wodnoprawnego, o ile zostaną spełnione wymagania przewidziane w ustawie i nie zachodzą przesłanki negatywne. Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy, który odsyła do art. 125 ustawy – Prawo wodne. Zgodnie z art. 126 pkt 1 ustawy – Prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 ustawy. Stosownie natomiast do art. 125 ustawy – Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni (pkt 1); ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2); oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3). Jednocześnie podkreślić należy, iż prawidłowa wykładnia art. 125 ust. 3 pkt 3 ustawy – Prawo wodne wskazuje na to, że pojęć: "wymagania ochrony zdrowia ludzi" i "oddziaływania na środowisko" nie można interpretować wyłącznie w aspekcie przepisów ustawy – Prawo wodne, lecz należy mieć także na uwadze przepisy innych ustaw, jak również przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji ustawowej oraz przepisy prawa miejscowego, obowiązujące na danym terenie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w użyciu przez ustawodawcę sformułowania "wynikających z odrębnych przepisów". Ponadto – w ocenie Sądu - istotne znaczenie dla określenia sposobu prowadzenia postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji ma fakt, iż podstawowym dokumentem w postępowaniu o wydanie omawianego pozwolenia jest operat wodnoprawny, sporządzony przez osoby mające do tego stosowne, wymagane przepisami uprawnienia (por. art. 131 ust. 2 ustawy). Operat stanowi środek dowodowy, któremu przypisuje się moc opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 1 K.p.a. (vide wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/10, CBOSA). Taki dowód stanowi podstawę do oceny przez organ czy zachodzą warunki do wydania pozwolenia. Podkreślić należy, że aktywność organu wydającego pozwolenie wodnoprawne powinna przejawiać się zarówno podczas pozyskiwania danych i informacji, jak i na etapie oceny zabranych materiałów. Operat wodnoprawny, będąc szczególnym środkiem dowodowym może być zakwestionowany jak każdy dowód sprawie. Operat jest dokumentem przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub występujące na prawach strony mają możliwość wypowiadania się co do treści operatu wodnoprawnego i zgłaszania wniosków dowodowych, zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę (vide: wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06, CBOSA). Również z urzędu organ administracji jest zobowiązany do analizy operatu i do oceny mocy dowodowe, wartości oraz wiarygodności i przydatności tego dokumentu dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższego wynika, że operat wodnoprawny powinien być sporządzony w sposób umożliwiający dokonanie oceny jego treści. Operat wodnoprawny jest dokumentem sformalizowanym, co znajduje wyraz w ustawowym określeniu warunków i jego treści w art. 132 ustawy. Odstąpienie przez organ wydający pozwolenie wodnoprawne od niektórych wymagań powinno być poprzedzone w pierwszej kolejności ustaleniem, czy operat odpowiada wymogom określonym w art. 132 ustawy, a następnie dokładną analizą jego treści, wskazaniem, od których wymagań operatu odstąpiono, oraz zawierać uzasadnienie przyczyn odstąpienia od wymagań operatu wodnoprawnego (wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 411/08, LEX nr 566525). Co do kwestii proceduralnych wskazać należy, że podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określanej dalej jako: "K.p.a."), a biorąc pod uwagę, że z przywołanych wyżej regulacji materialnoprawnych wynika, iż prawidłowo sporządzony operat warunkuje poznanie przez organ wydający pozwolenie rzeczywistych warunków wodnoprawnych i dokonanie ich właściwej oceny, istotne jest, że wymóg taki wynika również z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Przedstawiona konstrukcja ustawy materialnej koresponduje zatem z procesowymi zasadami prowadzenia postepowania administracyjnego. Mianowicie przepis art. 7 K.p.a. ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wynika to również z art. 77 § 1 K.p.a., nakładającego na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ ten jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy oraz powinien wyjaśnić okoliczności podnoszone przez stronę postępowania. Dla każdego postępowania administracyjnego najważniejsze znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ukształtowanie statusu prawego strony tego postępowania. Zdaniem Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie administracyjne naruszyły ww. przepisy K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo bowiem sformułowanych w odwołaniu konkretnych zastrzeżeń dotyczących operatu wodnoprawnego, organ w decyzji drugoinstancyjnej nie ustosunkował się do nich, jedynie przywołując fakt kwestionowania treści operatu. Organ w toku postępowania uzyskał stanowisko Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektoratu w [...], będącego administratorem Kanału [...], który w toku postępowania wydawał warunki odprowadzania ścieków z projektowanej kanalizacji deszczowej. Organ poinformował, że w wyniku stwierdzonych uszkodzeń przekroju koryta Kanału [...] zostaną wykonane roboty, mające na celu usunięcie powstałych uszkodzeń i udrożnienie koryta. Organ zmienił decyzję organu I instancji, rozszerzając obowiązki, jednak nie wyjaśnił czy i w jaki sposób zmiana uwarunkowana jest ustaleniami Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektoratu w [...], czy też zastrzeżeniami zgłoszonymi przez strony postępowania. Stwierdził jedynie, że nowe brzmienie "gwarantuje uzyskanie poniżej zrzutu ścieków deszczowych niezakłócanego ich odpływu w kierunku m. [...]" (str. 3 zaskarżonej decyzji). Brak jest zarówno odniesienia się do treści operatu w sposób ogólny (np. w aspekcie jego formalnej prawidłowości i rzetelności), jak i w kontekście zarzutów stron postępowania, np. co do negatywnego wpływu drogi na odpływ wody oraz w odniesieniu do charakteru obszarów, na których inwestycja jest zlokalizowana (tj. wyjaśnienia, czy nie mają one charakteru wodno-błotnych, tak jak zostało to ujęte w operacie na str. 9), braku rezerwy na zrzuty wody, nieprawidłowego magazynowania nadwyżki wód, ponadto nieprzeprowadzenia wizji w terenie przed sporządzeniem operatu. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie wyjaśnia dlaczego wprowadzone zmiany są wystarczające dla uznania, że brak jest zagrożenia zalaniem posesji, którego źródła skarżący upatrują w realizacji przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest rozważań, które wskazywałyby, że operat wodnoprawny i dokumenty wymagane powyższymi przepisami zostały poddane analizie organu. W świetle uzasadnionych zarzutów skarżących należy stwierdzić, że organy nie skoncentrowały się na dokładnym ustaleniu rzeczywistych uwarunkowań wodnych, aktualnych na dzień wydawania decyzji. Taka treść uzasadnienia nie spełnia wymogów statuowanych K.p.a., wynikających z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Przypomnieć bowiem w tym miejscu trzeba, że stosownie do przywołanej normy obligatoryjną częścią składową każdej decyzji administracyjnej (poza przypadkiem określonym w § 4 i 5 cytowanego artykułu) winno być m.in. uzasadnienie składające się z części faktycznej i prawnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dokonanie analizy dowodów i jej omówienie w uzasadnieniu decyzji jest nieodzownym warunkiem prawidłowości rozstrzygnięcia. W konsekwencji uzasadnienie winno jasno i jednoznacznie wskazywać stanowisko organu i przyczyny, dla których wydał sformułowane w osnowie rozstrzygnięcie. Szczególnej w tej mierze pieczołowitości wymaga decyzja w przypadku, gdy uprawniające do wydania decyzji ustawowe kryteria są nieostre bądź ocenne, a nadto zwłaszcza gdy - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - strony postępowania formułują tezy przeciwne do wniosków sporządzonego w sprawie operatu, stanowiącego podstawę do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej jest też istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. i zasadę z art. 8 K.p.a., tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadzie tej nie będzie odpowiadać takie postępowanie, w którym organy nie ustosunkowują się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony, tym bardziej, że mogą one mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Organ naruszył art. 7, 77 i 80 K.p.a., co w związku z art. 125, 126 i 132 ustawy należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Wskazania dotyczące ponownego rozpoznania sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Na dalszym etapie sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu zbadania czy operat może stanowić wiarygodną podstawę do zdiagnozowania stanu faktycznego sprawy (na podstawie art. 136 K.p.a.), czy też konieczne byłoby jego uzupełnienie lub sporządzenie nowego oraz odniesienie się do zarzutów sformułowanych przez skarżących. Kierując się powyższymi względami, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z racji naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.