IV SA/Wa 1805/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskie], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r., w części w jakiej odmówiono nim uzgodnienia, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu biurowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z infrastrukturą, wjazdem na działkę, drogą wewnętrzną i parkingami na działce ew. nr [...] w [...] (w części działki znajdującej się poza obszarem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano następujące uwarunkowania prawne i faktyczne, które - w ocenie organu - przemawiały za odmową uzgodnienia: - art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 ustawy, w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), natomiast art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy zakłada uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie wskazanego art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. - w myśl art. 48 ustawy, ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym; Rada Ministrów przyjmuje je w drodze rozporządzenia; Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie sporządził programu służącego realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, który kolidowałyby z przedstawionym do uzgodnienia projektem decyzji, w wyniku czego Wojewoda [...] dokonał uzgodnienia projektu decyzji w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - z art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym; art. 39 ust. 5 ustawy stanowi natomiast, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczpospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością; zatem z art. 39 ust. 5 ustawy wynika, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym należą do zadań rządowych, leżących we właściwości naczelnych organów administracji publicznej, jakimi są Rada Ministrów i właściwi ministrowie; przywołano sformułowaną w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicję pojęcia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, jako działania o znaczeniu powiatowym, wojewódzkim i krajowym stanowiącego realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.), - pomimo że sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego województwa jest zadaniem samorządu województwa, to czuwanie nad realizacją zadań rządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w tym planie, należy do wojewody, - wobec tego wojewoda, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma kompetencję do dokonania oceny projektu decyzji tylko w zakresie jej bezkolizyjności z zadaniami rządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, wpisanymi do planu zagospodarowania przestrzennego województwa, - organ I. instancji - działając w granicach swoich kompetencji - stwierdził, że w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], przyjętym uchwałą Sejmiku Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] r. (Dz.Urz. Woj. [...] z [...] r., Nr [...], poz. [...]), jest umieszczona inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - budowa drogi ekspresowej [...] relacji [...], - art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jasno wskazuje, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest podstawowym aktem planowania przestrzennego; budowa drogi publicznej, należącej do kategorii dróg krajowych jest zadaniem należącym do sfery zadań rządowych, co wynika z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r., Nr 65, poz. 437 ze. zm.), w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.); określenie kierunków rozwoju sieci drogowej, w tym rozbudowy dróg krajowych, jak to będzie miało miejsce w powyższym stanie faktycznym, należy do zadań ministra właściwego do spraw transportu (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych); wojewoda jest organem administracji rządowej i - zgodnie z art. 22 pkt 6 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206, ze zm.) - jako przedstawiciel Rady Ministrów, jest odpowiedzialny za wykonywanie polityki rządu na obszarze województwa, wykonując zadania określone w odrębnych ustawach; jednym z takich zadań jest czuwanie nad niezakłóconą realizacją zadań rządowych na terenie województwa, także w aspekcie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, co zostało przez ustawodawcę zapewnione przez wprowadzenie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 39 ust. 5 tej samej ustawy nakłada na organy samorządu województwa obowiązek inkorporowania do planu zagospodarowania przestrzennego województwa inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, tj. regionalnym albo krajowym, a w przedmiotowej sprawie dotyczy to planowanej budowy drogi ekspresowej [...] relacji [...], - art. 53 ust. 4 pkt 10a o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje organ do ustalenia, czy wydanie projektowanej decyzji może kolidować z realizacją na danym terenie programów zawierających zadania rządowe; planowane zamierzenie polegające na budowie budynku biurowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z infrastrukturą, wjazdem na działkę, drogą wewnętrzną i parkingami może kolidować z realizacją na tym terenie zadań rządowych, - w przypadku odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ze względu na kolizję przedsięwzięcia objętego tym projektem z zadaniami rządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, postępowanie administracyjne w sprawie wydania tej decyzji ulega zawieszeniu na okres nie dłuższy niż dziewięć miesięcy; jeśli w tym okresie nie zostanie uchwalony plan miejscowy lub inwestycja celu publicznego nie zostanie zlokalizowana, zgodnie z art. 53 ust. 5a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna być wydana mimo braku tego uzgodnienia, - bez znaczenia dla słuszności podjętego rozstrzygnięcia jest wskazana przez wnoszącego zażalenie (wnioskodawcy o ustalenie warunków zabudowy – p. R. T., zwanego dalej "inwestorem") okoliczność, że działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy przylega bezpośrednio do terenów przeznaczonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] pod zabudowę, gdyż ocena dokonana przez organ wojewódzki dotyczy kwestii kolizji planowanego przedsięwzięcia objętego projektem decyzji z zadaniami rządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, - w związku ze stanowiskiem inwestora, że projektowana budowa nie koliduje z planowaną drogą ekspresową [...], gdyż jedynie w niewielkiej części zachodniego narożnika działki ew. nr [...] w ramach budowy obwodnicy przewiduje się przebudowę istniejącej trasy gazociągu oraz, iż w zachodniej części działki znajdują się obiekty objęte ochroną konserwatorską, które należy zabezpieczyć i zachować bez przekształceń więc inwestycja drogowa nie będzie mogła objąć swym zasięgiem obszaru większego niż przewidziany do przebudowy istniejącego gazociągu, wyjaśniono: - brak szczegółowych rozwiązań projektowych w zakresie przebiegu projektowanej drogi ekspresowej [...] m.in. na terenie nieruchomości skarżącego objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy, ustalonych na przykład na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, powoduje konieczność uzgodnienia projektu decyzji przy uwzględnieniu zapisów Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], w zakresie dotyczącym realizacji zadań rządowych o znaczeniu ponadlokalnym na tym terenie; - z uwagi na to oraz na fakt zamieszczenia w Planie zadania rządowego o znaczeniu ponadlokalnym na przedmiotowym terenie, Wojewoda [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy; - tylko w przypadku ustalenia przebiegu inwestycji drogowej obejmującej swym zakresem drogę ekspresową [...] relacji [...] na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w sposób niekolidujący z inwestycją planowaną przez inwestora, byłoby uzasadnione uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań rządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy; - dopóki nie zostanie ostatecznie wyznaczona lokalizacja projektowanej drogi ekspresowej [...] i opracowany dla tej lokalizacji projekt budowlany, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rezerwa terenowa pod planowaną inwestycję określona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] nie ulegnie zmianie, co może oznaczać zarówno ewentualne jej zawężenie, jak i poszerzenie, - wobec powyższego przebieg inwestycji przedstawiony na przekazanej przy piśmie z 7 lutego 2013 r. kopii fragmentu decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z [...] grudnia 2012 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego, - w trakcie trwania niniejszego postępowania, organ pismem z 14 stycznia 2013 r., wezwał Wojewodę [...] do wyjaśnienia, czy od dnia przekazania organowi II instancji zażalenia, wpłynął wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmującej swym zakresem budowę projektowanej drogi ekspresowej [...] w miejscowości [...], gmina [...]; Wojewoda pismem z 21 stycznia 2013 r., poinformował, że wniosek nie wpłynął; następnie Minister, mając na uwadze pismo skarżącego z 7 lutego 2013 r., pismem z 4 kwietnia 2013 r., ponownie wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie powyższych informacji ten zaś w piśmie z 11 kwietnia 2013 r., ponownie wskazał, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie wpłynął. W skardze na postanowienie inwestor zarzucił: - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegającą na braku rzetelnego zbadania okoliczności niniejszej sprawy, niewyjaśnieniu aktualnego kształtu planowanej inwestycji polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] w części istotnej dla projektu decyzji o warunkach zabudowy przedłożonej do uzgodnienia, oparciu rozstrzygnięcia wyłączenie na postanowieniach planu zagospodarowania województwa oraz nieuwzględnieniu słusznych interesów wnioskodawcy, - art. 126 w zw. art. 107 § 3 K.p.a. polegającą na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskutek braku pełnego odniesienia się do wszystkich argumentów, twierdzeń i zarzutów podniesionych przez Strony w toku postępowania, a w tym w treści zażalenia, - obrazę prawa materialnego - art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 1, art. 39 ust. 3 oraz art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby nieuzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy mogło nastąpić wyłączenie w oparciu fakt przeznaczenia nieruchomości w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego na cele rezerwy drogowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowych przepisów nakazuje każdorazowe zbadanie okoliczności konkretnej sprawy, m.in. w aspekcie ustalenia aktualnego stanu nieruchomości i inwestycji objętej tym planem, faktycznej możliwości wykorzystania tej nieruchomości na planowane potrzeby, oraz określenie czy planowane inwestycje pozostają w rzeczywistej kolizji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie 13 grudnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 sierpnia 2013 r. (o sygn. akt II SA/Kr 675/13), w analogicznej sprawie (dotyczącej uzgodnienia tego samego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji) uchylił postanowienie Marszałka Województwa [...] a wyrok ten nie jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienie z 13 grudnia 2013 r. zawiesił postępowanie uznając, że niniejsze postępowanie zależy od wyniku toczącego się postępowania, w ramach którego wydano nieprawomocny jeszcze wyrok, albowiem oba postępowania obejmowały m.in. tą samą kwestię - czy zasadna jest odmowa uzgodnienia z uwagi na zmieszczenie w wojewódzkim palnie zagospodarowania przestrzennego zadania - realizacji drogi [...], na, którą rezerwę przewidziano w wygasłym planie miejscowym. W kwestii tej wypowiedział się w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 675/13, nie kwestionując właściwości Marszałka Województwa do zajmowania stanowiska odnośnie ewentualnej kolizji przedsięwzięcia z planowana inwestycją - krajową drogą ekspresową [...]. Wskazał natomiast m.in. "Zasadniczym jednak zagadnieniem w kontrolowanej sprawie było dokonanie przez orzekające w sprawie organy jednoznacznych ustaleń w kwestii tego, czy działka nr [...] w [...], na której R. T. zamierza zrealizować inwestycję objętą uzgadnianą decyzją o warunkach zabudowy, będzie kolidowała z planowanym przebiegiem inwestycji celu publicznego (trasą [...])". Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 lutego 2014 r. (sygn. akt II OZ 109/14) uchylił postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego. Wyraził pogląd, że - z uwagi na inny merytorycznie zakres dokonywania uzgodnień, gdy chodzi o wojewodę bądź marszałka województwa - ocena prawa wyrażona w wyroku o sygn. akt II SA/Kr 675/13 nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie, pomimo treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazano m.in. "zarówno Wojewoda [...], jak i Marszałek Województwa [...] posiadają odrębne kompetencje, co do wydawania uzgodnień w trybie art. 53 u.p.z.p., a stanowisko tych organów nie musi być tożsame, gdyż wynika z odmiennego przedmiotu rozstrzygania tych organów. To, który z organów wymienionych w art. 53 ust. 4 pkt 10 lub 10a u.p.z.p. będzie właściwy do dokonania uzgodnień na ich podstawie wynika z tego, czy dana inwestycja celu publicznego stanowi realizację zadania rządowego czy samorządowego. W dziedzinie zadań administracji publicznej istnieje bowiem wyraźny podział na zadania należące do sfery administracji rządowej i zadania należące do sfery administracji samorządowej.". W dodatkowym piśmie procesowym (k. 71-73) inwestor wskazał, że w prawomocnie zakończonej sprawie o sygn. akt II SA/Kr 675/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zajął w istocie stanowisko, co do warunków odmowy uzgodnienia projektu konkretnej decyzji o warunkach zabudowy w kontekście możliwości ewentualnej kolizji z realizacją tej samej inwestycji celu publicznego – drogi ekspresowej [...]. Ponownie podkreślono, że w świetle aktualnych założeń nie istnieje możliwość kolizji przedsięwzięcia, objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy, z planowanym aktualnie przebiegiem drogi [...]. Ewentualna kolizja może dotyczyć (w niewielkim stopniu) planowanej obwodnicy lecz nie drogi ekspresowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę jest związany oceną prawną wyrażoną w postanowieniu o sygn. akt II OZ 109/14 (art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd II. instancji wyraził w jego uzasadnieniu wiążący pogląd, że, gdy chodzi o uwarunkowania procesowe – powagi rzeczy osądzonej – nie ma znaczenia pogląd wyrażony w prawomocnym obecnie wyroku o sygn. akt II SA/Kr 675/13, skoro - formalnie - przedmiot uzgodnień dokonywanych przez poszczególne organy jest odmienny. Nie może mieć więc znaczenia konkretna wypowiedź WSA w Krakowie, co do przesłanek uzgodnienia projektu danej decyzji o warunkach zabudowy, pod kątem domniemanej kolizji inwestycji ujętej w projekcie decyzji z trasą ekspresową [...], skoro nie dotyczyła kwestii pozostających we właściwości organu uzgadniającego – tu Marszałka Województwa, a więc i rozpoznającego zażalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (budowa drogi krajowej – trasy ekspresowej [...]). Stąd wywody skarżącego, sformułowane w dodatkowym piśmie (k. 71-73) mogą być traktowane jedynie, jako bezskuteczna polemika z oceną prawną wyrażoną w ostatecznym i wiążącym orzeczeniu sądowym. Jednocześnie Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie będąc nią związany, nie podziela oceny prawnej, wrażonej w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Kr 675/13. Organ administracji trafnie wywiódł, w świetle uwarunkowań formalnoprawnych, po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, wystąpienie przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu, jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. W sprawie nie są kwestionowane, także na etapie wniesienia skargi (a więc sporne pomiędzy Stronami), żadne istotne - mające znacznie - okoliczności faktyczne. Są nimi: - przeznaczenie w uprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu realizacji inwestycji, pod realizację drogi – tak: uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] o miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), - planowanej realizacji drogi ekspresowej [...] w aktualnie obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]; przebiega ona po wschodniej stronie miasta [...] a – ze względu na schematyczny charakter planu – konkretny korytarz drogi nie jest w nim przesądzony (plan jest dostępny w internecie - adres strony [...]), - brak wiążących, innych rozstrzygnięć, co do przebiegu planowanej drogi w ramach procedury planistycznej (uchwalenie nowego planu miejscowego, w którym przewidzianoby inny przebieg drogi) bądź w dodrze wydania stosownej decyzji administracyjnej – obecnie zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Wystąpienie łącznie dwu pierwszych przesłanek pozytywnych i brak przesłanki negatywnej wskazanej, jako trzecia obligowało organ do odmowy uzgodnienia (patrz analogicznie wyrok NSA o sygn. akt II OSK387/12 – dostępny w CBOSA). Bez znaczenia są podnoszone przez Skarżącego kwestie dotyczące: - domniemanych przeszkód, co do realizacji inwestycji drogowej w przewidywanej wcześniej lokalizacji (objęcie części terenu formami ochrony konserwatorskiej), - istnienia nowych koncepcji przebiegu drogi – zagadnienia analizowane na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Podnoszone natomiast zagadnienie braku ewentualnej sprzeczności realizacji przedsięwzięcia z przebiegiem drogi mogłyby mieć znacznie tylko o ile jego charakter byłby tego rodzaju, że mogłoby być do pogodzenia z infrastrukturą realizowaną w ewentualnym pasie przyszłej drogi dopuszczaną w treści projektu decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca bowiem - jak wynika z załączników mapowych do projektu decyzji (w tym wyznaczonych obowiązujących linii zabudowy) i treści pozostałych map - całe zamierzenie objęte sentencją projektu decyzji o warunkach zabudowy może zostać zrealizowane w pasie gruntu przewidzianym uprzednio do realizacji drogi. Jednocześnie - co jest bezsporne - konkretne przesądzenia, co do kształtu danej inwestycji celu publicznego (drogi ekspresowej) nie zostały w wymagane formie dokonane na dzień wydania skarżonego aktu. W tej sytuacji nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, upatrywane w braku właściwego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Z kolei zarzut nie odniesienia się do całej argumentacji, prezentowanej przez Stronę w postępowaniu, a w szczególności w zażaleniu, mógłby być skuteczny tylko w razie wykazania, że podnoszone okoliczności dotyczyły kwestii ustaleń faktycznych istotnych dla sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca – jak wskazano wszystkie istotne kwestie są bezsporne. W końcu chybiony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż - jak wskazano - organ dokonał prawidłowej wykładani wskazanych regulacji zakreślających kryteria dokonywania uzgodnienia. Podkreślenia wymaga że odmowa uzgodnienia, z uwagi na ewentualną kolizję zamierzenia z inwestycją celu publicznego (tu należącą do zadań rządowych) ujętą wcześniej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a aktualnie w planie zagospodarowania przestrzennego województwa ma wyłącznie charakter czasowy. O ile w ciągu 9 miesięcy od złożenia wniosku nie nastąpią stosowne rozstrzygnięcia, co do realizacji inwestycji (przez uchwalenie planu miejscowego bądź wydanie decyzji) organ ustalający warunki zabudowy jest zobligowany do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora (art. 53 ust. 5a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.