IV SA/Wa 1817/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego M. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1817/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].04.2016 r. nr [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (zwany dalej GDLP) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. (zwanego dalej DRDLP) z dnia [...].06.2015 r. nr [...], ustalającą opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego o pow. 0,0041 ha, wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu ew. [...] miasta T. - pod blaszany garaż i drewutnię. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. w swej decyzji z dnia [...].06.2015 r. nr [...]: 1. ustalił opłatę w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,0041 ha gruntów leśnych, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyliczoną w sposób następujący: BMśw - 0,0041 ha x 1150 m3/ha x 2 = 9,43 m3 9,43 m3 x 188,85 zł = 1.780,86 zł, przy uwzględnieniu ceny 1m3 drewna, wg Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2014 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2014 r. (M. P. z 2014, poz. 955), a więc 188,85 zł za 1 m3, 2. zobowiązał M. M. zam. T., ul. [...], do uiszczenia: - ustalonej w punkcie 1 decyzji opłaty w kwocie 1.780,86 zł niezwłocznie po dniu, w którym decyzja stanie się ostateczna, na konto Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. w Banku Ochrony Środowiska w L., 3. poinformował, że w przypadku nieuregulowania wyliczonej opłaty w podanym terminie, tut. Organ podejmie kroki w celu wyegzekwowania tej należności w trybie egzekucyjnym, 4. stwierdził, że niniejsza decyzja nie jest równoznaczna z decyzją zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, 5. wskazał, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności osób trzecich. Ustalając stan faktyczny sprawy, w wyniku rozpoznawania wniesionego odwołania, GDLP na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy stwierdził, że przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...], zgodnie w wypisem z rejestru gruntów i mapą ewidencyjną - stanowi Las. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2004 r. wynika, że grunt leśny na działce nr [...] położonej w T., obręb [...], oznaczony jako ZL (lasy) przeznaczony jest pod gospodarkę leśną. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w tym planie na przedmiotowym gruncie leśnym przewiduje się prowadzenie gospodarki leśnej zgodnie z planem urządzania lasu oraz ochronę i pielęgnację drzewostanu a także obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej. DRDLP stwierdził zatem, że w dacie wyłączenia gruntu z produkcji, zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, teren przeznaczony był na cele leśne, w związku z tym nie było postaw do rozpoczęcia innego niż rolne i leśne użytkowana tego terenu. Zaistniały więc przesłanki, wynikające z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zwanej dalej uogril) do naliczenia opłaty w wysokości dwukrotnej należności. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...].03.2015 r. oględzin przedmiotowej działki stwierdzono, że wyłączenie to polegało na posadowieniu na gruncie leśnym blaszanego garażu oraz drewnianej drewutni. Po podsumowaniu ich powierzchni przyjęto, że powierzchnia gruntów leśnych wyłączona z produkcji wynosi 0,0041 ha. W konsekwencji DRDLP, a za nim Organ odwoławczy przyjęły, że doszło do wyłączenia gruntu leśnego niezgodnie z przepisami ustawy uogril. Brak było bowiem decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji oraz przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy wskazującego na możliwość ewentualnego skorzystania z art. 28 ust. 2 uogril). Odnosząc się do zarzutów odwołania, GDLP nie podzielił stanowiska Skarżącego, że drewutnia oraz garaż blaszany - jako niezwiązane trwale z gruntem - nie stanowią zabudowy kubaturowej, a z tego względu nie naruszają postanowień obowiązującego planu, co czyniłoby nieuprawnionym wymierzenie wskazanej opłaty. GDLP wskazał, że Organ I instancji ustalił sprawcę wyłączenia, a doszło do niego w 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził także, iż z definicji "drewutni" wynika, że służy ona do przechowywania drewna przeznaczonego na opał. Nie służy natomiast prowadzeniu gospodarki leśnej. W przypadku zaś wyłączenia gruntu leśnego z produkcji (rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania gruntów), nie ma znaczenia czy posadowiony na gruncie obiekt jest trwale związany z gruntem i czy jest obiektem kubaturowym. We wniesionej skardze pełnomocnik profesjonalny C. M. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie w sposób dokładny i wszechstronny faktycznego przeznaczenia i sposobu użytkowania drewnianej drewutni, niezwiązanej trwale z gruntem i dowolne uznanie, iż miejsce składowania drewna nie służy działaniom związanym z gospodarką leśną, w sytuacji gdy ta drewutnia wykorzystywana jest dla potrzeb gospodarki leśnej, bowiem służy ona do przechowywania drewna oraz narzędzi niezbędnych do prowadzenia gospodarki leśnej. Nie ma ona charakteru zabudowy kubaturowej, a zatem zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - dowolne uznanie, iż sprawcą wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej jest C. M., w sytuacji gdy ta okoliczność nie została udowodniona w sposób zgodny z przepisami procedury, zaś nie sposób uznać za wystarczające w tym zakresie oświadczenie uczestnika oględzin, wciągnięte do protokołu oględzin nieruchomości; - dowolne ustalenie obszaru wyłączonych gruntów leśnych w oparciu o dokonany w trakcie oględzin pomiar za pomocą taśmy mierniczej, w sytuacji gdy stwierdzenie tej okoliczności wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety; b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niezapewnienie Stronie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem merytorycznej decyzji przez Organ odwoławczy; c) art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Organu I. instancji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 3 pkt. 2 w zw. z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż naniesienia na gruncie Skarżącego nie są związane z produkcją leśną, stanowią bowiem inne niż leśne użytkowanie gruntu, w sytuacji gdy naniesienia na gruncie Skarżącego są miejscem składowania drewna i jako takie związane są z gospodarką leśną, stanowiąc grunt zajęty na potrzeby prowadzenia gospodarki leśnej; b) art. 28 ust. 1 uogril poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej, grunt związany jest bowiem z gospodarką leśną i zajęty pod wykorzystywane dla celów produkcji leśnej naniesienia (miejsca składowania drewna). Zdaniem Skarżącego, organy administracji winny w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości ustalić przeznaczenie i faktyczny sposób użytkowania naniesień na gruncie stanowiącym własność C. M.. Brak ustaleń w tym zakresie, powoduje, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy, co uniemożliwia zastosowanie adekwatnego przepisu prawa materialnego. Pełnomocnik przytoczył art. 3 pkt 2 ustawy o lasach wskazując, że pod pojęciem lasu rozumie się również miejsca składowania drewna. Zaznaczył też, że z treści art. 6 pkt. 1 ustawy o lasach przez gospodarkę leśną rozumie się działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. W tym kontekście podkreślił, że naniesienia posadowione na gruncie Skarżącego są nietrwale związane z gruntem. W związku z tym, w świetle przepisów prawa budowlanego, stanowią obiekt tymczasowy. Naniesienia te służą jako miejsca składowania drewna i narzędzi związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej. Zatem grunt o powierzchni 0,0041 ha związany jest z gospodarką leśną i wykorzystywany dla jej potrzeb. W związku z tym nie sposób uznać, że Skarżący dokonał wyłączenia tej powierzchni z produkcji leśnej. Grunty te bowiem ściśle związane są z gospodarką leśną, która dotyczy m.in. urządzania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych czy też pozyskiwania drewna. Pełnomocnik powołał się na stanowisko orzecznictwa w tym przedmiocie, które przyjmuje, że dla wykazania, iż określona nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z gospodarką leśną wystarcza ustalenie, iż grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrok z dnia 8 maja 2012 r., II SA/Ol 191/12, Lex nr 1166219). Reasumując pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że Organy administracji w sposób nieuprawniony uznały, iż wybudowanie na tej nieruchomości przez M. M. miejsc składowania drewna i przechowywania narzędzi związanych z gospodarką leśną, stanowi inny niż leśny sposób wykorzystania gruntu. Wobec tego Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Organu administracji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badający legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w niniejszej sprawie, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem kwestionowana decyzja naruszyła przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do definicji zawartej w przepisie art. 4 pkt 11 uogril, przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Sankcją za faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami uogril są opłaty unormowane w art. 28 ust. 1 i ust. 2 uogril. Przepis art. 28 ust. 1 uogril stanowi zaś, iż w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Wymierzenie jej, w razie zaistnienia zdarzenia objętego hipotezą wskazanego przepisu, jest obligatoryjne. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma jednak fakt, aby stan faktyczny sprawy został ustalony w taki sposób, by nie budził żadnych wątpliwości. Musi zostać więc jednoznacznie udowodnione, że określona osoba (podmiot) stał się sprawcą owego wyłączenia, przy jednoczesnym precyzyjnym ustaleniu kiedy do niego doszło oraz wykazaniu, że działania podjęte przez sprawcę nie mogą zostać zakwalifikowane jako prowadzenie gospodarki leśnej, a więc jako jej służące. Należy mieć na względzie, że wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 uogril, dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony lub nie przewiduje przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 uogril, a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się - w drodze decyzji - opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Opłata ta w rozpatrywanej sprawie obliczona została z uwzględnieniem rodzaju lasu przyjętego w opisie taksacyjnym lasu (BMśw), gospodarczy typ drzewostanu - dębowo-sosnowy oraz ceny drewna wynikającej z aktualnego na dzień ustalania tej opłaty komunikatu Prezesa GUS, przy zastosowaniu jej dwukrotności. Jakkolwiek działania rachunkowe w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone poprawnie, to jednak poprzedzić je winna wnikliwa analiza, czy istotnie w odniesieniu do obu tych obiektów można przyjąć, że doszło do wyłączenia z produkcji leśnej przedmiotowego terenu leśnego. Przedmiotowa kwestia pozostaje w sprawie wątpliwa i nie została dotąd właściwie wyjaśniona. Organy ustalając, czy rzeczywiście w takim zakresie, jak przyjął to Organ I. instancji, doszło do wyłączenia przedmiotowego gruntu leśnego z produkcji, winny wnikliwie przeanalizować to zagadnienie przez pryzmat art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt. 2 ustawy o lasach oraz w zw. z art. 4 pkt 6 uogril, uwzględniając treść art. 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu, nie budzi żadnej wątpliwości, że do owego wyłączenia doszło w zakresie posadowionego na tym gruncie leśnym blaszanego garażu wraz z utwardzonym przed nim terenem. Wątpliwa jednak pozostaje nadal kwestia owej "drewutni". Przystępując do rozważenia tej kwestii, w pierwszym rzędzie należy mieć na uwadze, że pojęcie "gospodarki leśnej" zdefiniowane zostało w ustawie o lasach. I tak art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi, że gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Z kolei art. 9 uogril przez "budynki i budowle służące gospodarce leśnej" nakazuje rozumieć wyłącznie tego rodzaju obiekty budowlane, które przeznaczone są do wypełniania funkcji i zadań związanych bezpośrednio z gospodarką leśną, określonych w art. 6 pkt 1 ustawy o lasach. Dodać przy tym należy, że obowiązek prowadzenia gospodarki leśnej w pewnym zakresie dotyczy także właścicieli lasów prywatnych. Nie zaś wyłącznie lasów należących do Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy, zabezpieczenie przez właściciela danego lasu drewna z niego pozyskanego, a pochodzącego z wyciętych drzew obumarłych (suchych), czy też nakazanych do wykonania przecinek leśnych, będzie polegało na odpowiednim wyizolowaniu go od wilgoci. Wykonanie zatem przedmiotowego obiektu budowlanego, służącego do czasowego przechowania pozyskanego drewna, wydaje się działaniem dopuszczalnym, celowym i mającym związek z prowadzoną przez właściciela tego lasu gospodarką leśną. W zależności od jakości pozyskanego drzewa, może być ono przydatne właścicielowi lasu jedynie na podpałkę, podczas gdy drewno pełnowartościowe zdatne będzie do sprzedaży, po jego ocechowaniu, w myśl art. 14a ust. 3 ustawy o lasach. Trzeba także mieć na względzie, że gospodarka leśna zaliczana jest do działalności leśnej. Działalność leśna definiowana jest jako ogół czynności prawnych i faktycznych w lasach lub na ich rzecz. Ustawa o lasach wprawdzie nie definiuje tego pojęcia, niemniej można przyjąć, że jest to działalność podejmowana przez gospodarzy lasów przy użyciu mienia leśnego w celu ochrony lasu, przy jednoczesnym korzystaniu ze wszystkich funkcji lasu (por. Bartosz Rakoczy (red.), Karolina Karpus, Jacek Pakuła, Michał Tyburek, Martyna Walas, Wybrane problemy prawa leśnego, rozdz. 2, Lex). Odnotowania też wymaga, że argumentem przemawiającym za brakiem podstaw do naliczenia przedmiotowej opłaty jest pogląd wyrażany od dawna w orzecznictwie NSA, iż grunt (las) opodatkowany podatkiem leśnym (...) obejmuje nie tylko las, ale także grunty związane z gospodarką leśną, zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle oraz miejsca składowania drewna (por. wyrok NSA z 15.10.1992 r., sygn. akt II SA 1599/92). Pogląd ten NSA wyraził w kontekście braku podstaw do wymierzania wówczas podatku od nieruchomości. Należy przy tym mieć na uwadze, że wystarczającym jest ustalenie, iż grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej. W tym kontekście zaznaczyć należy, że jednym z istotnych aspektów gospodarki leśnej jest hodowla lasu. Głównym jej celem jest "zachowanie i wzbogacanie lasów istniejących oraz kształtowanie nowych z respektowaniem warunków i procesów naturalnych", realizowane między innymi przez zapewnianie produkcji drewna i innych użytków na zasadach reprodukcji rozszerzonej. Aby zatem las był zdrowy i prawidłowo rósł konieczne jest usuwanie uszkodzonego przez szkodniki drzewostanu, czy też drzew obumarłych, a ze względów przeciwpożarowych, wykonywanie przecinek, zgodnie ze wskazaniami nadleśnictwa. Zazwyczaj też, po usunięciu, drzewo przechowywane jest w pobliżu miejsca wycinki i dzielone na mniejsze fragmenty. Z tego względu, wykonanie prowizorycznego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 ustawy lub pkt 5 ustawy Prawo budowlane) w celu czasowego przykrycia pozyskanego drzewa i ochrony go przed wilgocią, nawet jeśli ma zostać użyte na podpałkę, nie stanowi - co do zasady - działania niezwiązanego z gospodarką leśną. Podobnie jak fakt przechowywania w takim obiekcie narzędzi, służących do wykonywania prac leśnych. Na marginesie zaznaczyć należy, że przechowywanie to nie może polegać na wznoszeniu przez danego właściciela lasu wielu tego rodzaju obiektów budowlanych, lecz dopuścić należy realizację jednego obiektu tymczasowego, służącego wskazanym celom, o niezbyt dużych gabarytach. W tym kontekście, nie można też tracić z pola widzenia szeregu obowiązków, które na właściciela lasu prywatnego nakłada art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Są to m. in. obowiązki: 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej; 4) przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3; 5) racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji przez: a) pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu, b) pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego. Skoro zatem właściciel lasu prywatnego jest uprawniony, a w pewnych sytuacjach nawet zobowiązany do pozyskiwania drewna (przecinka pod drogę przeciwpożarową, wycinanie suchych drzew), to nie jest uprawnione stanowisko, że co do zasady, składowanie tego drewna w prowizorycznym, niezwiązanym trwale z gruntem obiekcie budowlanym, nie stanowi działania z zakresu prowadzonej gospodarki leśnej. Nadmienić przy trzeba, że plan miejscowy zakazuje na przedmiotowym terenie realizacji zabudowy kubaturowej. W tym kontekście wskazania wymaga, że w rozpatrywanej sprawie Organy nie wyjaśniły w sposób precyzyjny skąd pochodziło drewno znajdujące się przed ową drewutnią, czy z drzew usuniętych w lesie należącym do jego właściciela, czy też zakupione zostało od innych osób i było jedynie przechowywane w tym obiekcie budowlanym, usytuowanym na terenie lasu, by służyć następnie na podpałkę. Z protokołu oględzin nie wynika, czy drzewo było składowane w tej drewutni, czy też służyła ona zupełnie innym celom, niezwiązanym z gospodarką leśną. Na zdjęciu widnieje przed nią wiele elementów plastikowych, nie świadczących o tym, że mogą służyć prowadzeniu gospodarki leśnej. Nie ustalono przy tym, czy "drewutnia" rzeczywiście stanowi obiekt niezwiązany trwale z gruntem. Organy stwierdziły bowiem, że ta okoliczność nie ma w sprawie znaczenia. Z punktu widzenia jej funkcji, celowe jest jednak ustalenie, czy stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Nadmienić przy tym należy, że w odpowiedzi na skargę GDLP zarzucił, iż Skarżący w żaden sposób nie wykazał, które czynności gospodarki leśnej wykonuje na przedmiotowym gruncie i w jaki sposób znajdująca się na nim "drewutnia" służy wykonaniu zadań z zakresu gospodarki leśnej. Nawiązując do tego stwierdzenia podkreślenia wymaga, że właściwe wyjaśnienie stanu sprawy stanowi obowiązek organów administracji publicznej. W przeciwnym razie mogą narazić się na zarzut niewyjaśnienia lub niewłaściwego wyjaśnienia stanu sprawy. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu świadczącego o tym, że tego rodzaju pytania były stawiane Skarżącemu, obecnemu podczas lustracji. Nie fotografowano też wnętrza drewutni. Wobec tego stawianie takiego zarzutu Stronie skarżącej należało uznać za nieuprawnione. Trzeba też mieć na względzie, że wymierzona w efekcie opłata w wysokości dwukrotnej należności oraz inne konsekwencje przyjęcia, że doszło do wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej, wiążą się z poważnymi obciążeniami finansowymi dla Skarżącego. Zatem nałożenie ich wymaga niezwykle wnikliwego i drobiazgowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości, czy doszło do trwałego wyłączenia tego gruntu leśnego z produkcji leśnej. Brak poczynienia prawidłowych wyjaśnień w tym przedmiocie przez Organy obu instancji, czynił ustalenie przedmiotowej opłaty w wysokości dwukrotnej należności przedwczesnym, stanowiąc o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a w odniesieniu do Organu odwoławczego także art. 15 k.p.a., które to uchybienia w ocenie Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Wskutek tego, na obecnym etapie postępowania, nie jest możliwe dokonanie oceny prawidłowości zastosowania przez Organy obu instancji unormowań zawartych w przepisach prawa materialnego. Na marginesie, nawiązując do obowiązków właściciela lasu prywatnego, należy zauważyć, że inwentaryzacja stanu lasu może być podstawą do wydania jedynie decyzji w trybie art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, a więc decyzji konkretyzującej obowiązki wynikające z gospodarki leśnej. Przepis art. 24 tej ustawy nie przewiduje możliwości władczego nałożenia obowiązku wykonania zadań z gospodarki leśnej w oparciu o inwentaryzację stanu lasu. Zatem decyzja wydana na podstawie art. 19 ust. 3 cyt. ustawy ma określać obowiązki właściciela lasu z zakresu gospodarki leśnej wynikające z inwentaryzacji stanu lasu, natomiast decyzja wydawana na podstawie art. 24 ma na celu zobowiązanie tegoż właściciela do wykonania obowiązków określonych w decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, albo obowiązków określonych w art. 13, gdy właściciel lasu ich nie wykonuje (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23.05.2013 r., sygn. akt II SA/Sz 350/13). Skoro zatem właściciel lasu jest zobowiązany do wykonywania obowiązków wynikających ze wskazanych aktów, to niewątpliwie prowadzi gospodarkę leśną w pewnym zakresie, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt 1. sentencji. Orzekając w punkcie 2. sentencji wyroku, Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, Skarżącemu należy się od Organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego, w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy, zasądzono koszty postępowania sądowego, na które składał się uiszczony wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając sprawę, należy zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartych w uzasadnieniu tego wyroku.