IV SA/Wa 1818/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego C. M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1818/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].04.2016 r. nr [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (zwany dalej GDLP) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. (zwanego dalej DRDLP) z dnia [...].09.2015 r. nr [...], ustalającą opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego o pow. 0,0044 ha, wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu ew. [...] miasta T. - pod drewutnię i dojście do drewutni. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. w swej decyzji z dnia [...].09.2015 r. nr [...]: 1. ustalił opłatę w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,0044 ha gruntów leśnych, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyliczoną w sposób następujący: BMśw - 0,0044 ha x 1150 m³/ha x 2 = 10,12 m³ 10,12 m³ x 188,85 zł = 1.911,16 zł, przy uwzględnieniu ceny 1m³ drewna, wg Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2014 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2014 r. (M. P. z 2014, poz. 955), a więc 188,85 zł za 1 m³, 2. zobowiązał C. M. zam. T., ul. [...], do uiszczenia: - ustalonej w punkcie 1 decyzji opłaty w kwocie 1.911,16 zł niezwłocznie po dniu, w którym decyzja stanie się ostateczna, na konto Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. w Banku Ochrony Środowiska w L., 3. poinformował, że w przypadku nieuregulowania wyliczonej opłaty w podanym terminie, tut. Organ podejmie kroki w celu wyegzekwowania tej należności w trybie egzekucyjnym, 4. stwierdził, że niniejsza decyzja nie jest równoznaczna z decyzją zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej,  5. wskazał, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności osób trzecich. Ustalając stan faktyczny sprawy, w wyniku rozpoznawania wniesionego odwołania, GDLP na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy stwierdził, że przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...], zgodnie w wypisem z rejestru gruntów i mapą ewidencyjną - stanowi Las. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Nr XVI [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2004 r. wynika, że grunt leśny na działce nr [...] położonej w T., obręb [...], oznaczony jako ZL (lasy) przeznaczony jest pod gospodarkę leśną. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w tym planie na przedmiotowym gruncie leśnym przewiduje się prowadzenie gospodarki leśnej zgodnie z planem urządzania lasu oraz ochronę i pielęgnację drzewostanu a także obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej. Ponadto DRDLP ustalił, że w dacie wyłączenia gruntu z produkcji, zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, teren przeznaczony był na cele leśne, w związku z tym nie było postaw do rozpoczęcia innego niż rolne i leśne użytkowana tego terenu. Zaistniały zatem przesłanki, wynikające z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zwanej dalej uogril) do naliczenia opłaty w wysokości dwukrotnej należności. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...].03.2015 r. oględzin przedmiotowej działki stwierdzono, że wyłączenie to polegało na posadowieniu na gruncie leśnym drewnianej drewutni, służącej do magazynowania drewna opałowego, oraz na utwardzeniu podejścia do niej. Drewniana drewutnia ma wymiary 5,25 m x 7 m (powierzchnia 36,75 m² ), utwardzone podejście do drewutni ma wymiary 2,50 m x 2,70 m (powierzchnia 6,75 m²). Przyjęto zatem, że, powierzchnia gruntów leśnych wyłączona z produkcji wynosi 0,0044 ha. DRDLP, a za nim Organ odwoławczy przyjęły więc, że doszło do wyłączenia gruntu leśnego, niezgodnie z przepisami ustawy uogril (wobec braku decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji oraz przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy wskazujące na możliwość ewentualnego skorzystania z art. 28 ust. 2 uogril). Odnosząc się do zarzutów odwołania, GDLP nie podzielił stanowiska Skarżącego, że grunt pod drewutnią posadowioną na części działki ewidencyjnej nr [...], jest gruntem związanym z gospodarką leśną (miejscem składowania drewna). Podobnie jak i utwardzona przestrzeń przed nią. Wyraził przekonanie, że przedmiotowa drewutnia wykonana została w związku z istnieniem domu mieszkalnego (składowane jest tam drewno opałowe), a nie w związku z prowadzeniem gospodarki leśnej (składowaniem drewna w związku z prowadzeniem gospodarki leśnej), a więc pozyskiwaniem drewna. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpoczęto inny sposób użytkowania gruntu leśnego - posadowiono drewutnię do składowania drewna opałowego przeznaczonego do ogrzewania domu mieszkalnego. W przypadku zaś wyłączenia gruntu leśnego z produkcji (rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania gruntów), nie ma znaczenia czy posadowiony na gruncie obiekt jest trwale związany z gruntem i czy jest obiektem kubaturowym. We wniesionej skardze pełnomocnik profesjonalny C. M. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie w sposób dokładny i wszechstronny faktycznego przeznaczenia i sposobu użytkowania drewnianej drewutni, niezwiązanej trwale z gruntem i dowolne uznanie, iż miejsce składowania drewna nie służy działaniom związanym z gospodarką leśną, w sytuacji gdy ta drewutnia wykorzystywana jest dla potrzeb gospodarki leśnej, bowiem służy ona do przechowywania drewna oraz narzędzi niezbędnych do prowadzenia gospodarki leśnej. Nie ma ona charakteru zabudowy kubaturowej, a zatem zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - dowolne uznanie, iż sprawcą wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej jest C. M., w sytuacji gdy ta okoliczność nie została udowodniona w sposób zgodny z przepisami procedury, zaś nie sposób uznać za wystarczające w tym zakresie oświadczenie uczestnika oględzin, wciągnięte do protokołu oględzin nieruchomości; - dowolne ustalenie obszaru wyłączonych gruntów leśnych w oparciu o dokonany w trakcie oględzin pomiar za pomocą taśmy mierniczej, w sytuacji gdy stwierdzenie tej okoliczności wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety; - całkowicie dowolne uznanie Organu, iż naniesienia na nieruchomości Skarżącego służą magazynowaniu drewna opałowego do ogrzewania domu mieszkalnego, w sytuacji gdy ta okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niezapewnienie Stronie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem merytorycznej decyzji przez Organ odwoławczy; c) art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Organu I. instancji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 3 pkt. 2 w zw. z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż naniesienia na gruncie Skarżącego nie są związane z produkcją leśną, stanowią bowiem inne niż leśne użytkowanie gruntu, w sytuacji gdy naniesienia na gruncie Skarżącego są miejscem składowania drewna i jako takie związane są z gospodarką leśną, stanowiąc grunt zajęty na potrzeby prowadzenia gospodarki leśnej; b) art. 28 ust. 1 uogril poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej, grunt związany jest bowiem z gospodarką leśną i zajęty pod wykorzystywane dla celów produkcji leśnej naniesienia (miejsca składowania drewna). Zdaniem Skarżącego, organy administracji winny w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości ustalić przeznaczenie i faktyczny sposób użytkowania naniesień na gruncie stanowiącym własność C. M.. Brak ustaleń w tym zakresie, powoduje, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy, co uniemożliwia zastosowanie adekwatnego przepisu prawa materialnego. Pełnomocnik zaznaczył, że z treści art. 6 pkt. 1 ustawy o lasach przez gospodarkę leśną rozumie się działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. W tym kontekście podkreślił, że naniesienia posadowione na gruncie Skarżącego są nietrwale związane z gruntem. W związku z tym, w świetle przepisów prawa budowlanego, stanowią obiekt tymczasowy. Naniesienia te służą jako miejsca składowania drewna i narzędzi związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej. Zatem grunt o powierzchni 0,0044 ha związany jest z gospodarką leśną i wykorzystywany dla jej potrzeb. W związku z tym nie sposób uznać, że Skarżący dokonał wyłączenia tej powierzchni z produkcji leśnej. Grunty te bowiem ściśle związane są z gospodarką leśną, która dotyczy m.in. urządzania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych czy też pozyskiwania drewna. Pełnomocnik powołał się na stanowisko orzecznictwa w tym przedmiocie, które przyjmuje, że dla wykazania, iż określona nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z gospodarką leśną wystarcza ustalenie, iż grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrok z dnia 8 maja 2012 r., II SA/Ol 191/12, Lex nr 1166219). Reasumując pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że Organy administracji w sposób nieuprawniony uznały, iż wybudowanie przez C. M. na nieruchomości miejsc składowania drewna i przechowywanie narzędzi związanych z gospodarką leśną, stanowi inny niż leśny sposób wykorzystania gruntu. Wobec tego Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Organu administracji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badający legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w niniejszej sprawie, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem kwestionowana decyzja naruszyła przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia oraz uchylenia decyzji utrzymanej nią w mocy. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do definicji zawartej w przepisie art. 4 pkt 11 uogril, przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Sankcją za faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami uogril są opłaty unormowane w art. 28 ust. 1 i ust. 2 uogril. Przepis art. 28 ust. 1 uogril stanowi zaś, iż w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Wymierzenie jej, w razie zaistnienia zdarzenia objętego hipotezą wskazanego przepisu, jest obligatoryjne. Co ma jednak zasadnicze znaczenie w sprawie, to stan faktyczny sprawy musi być ustalony w taki sposób, aby nie budził żadnych wątpliwości. Musi zostać więc jednoznacznie udowodnione, że określona osoba (podmiot) stał się sprawcą owego wyłączenia, przy jednoczesnym precyzyjnym ustaleniu kiedy do niego doszło oraz wykazaniu, że działania podjęte przez sprawcę nie mogą zostać zakwalifikowane jako prowadzenie gospodarki leśnej, a więc jako jej służące. Należy mieć na względzie, że wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 uogril, dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony lub nie przewiduje przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 uogril, a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się – w drodze decyzji – opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Opłata ta w rozpatrywanej sprawie obliczona została z uwzględnieniem rodzaju lasu przyjętego w opisie taksacyjnym lasu (BMśw), gospodarczy typ drzewostanu – dębowo-sosnowy oraz ceny drewna wynikającej z aktualnego na dzień ustalania tej opłaty komunikatu Prezesa GUS, przy zastosowaniu jej dwukrotności. Jakkolwiek działania rachunkowe zostały przeprowadzone poprawnie, to jednak poprzedzić je winna wnikliwa analiza, czy istotnie doszło do wyłączenia z produkcji leśnej przedmiotowego terenu leśnego. Ta właśnie kwestia pozostaje sporna i nie została właściwie wyjaśniona. Organy ustalając, czy rzeczywiście doszło do wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji leśnej winny przeanalizować to zagadnienie przez pryzmat art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach w zw. z art. 4 pkt 6 uogril, uwzględniając art. 3 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że pojęcie "gospodarki leśnej" zdefiniowane zostało w ustawie o lasach. I tak art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi, że gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Z kolei art. 9 uogril przez "budynki i budowle służące gospodarce leśnej" nakazuje rozumieć wyłącznie tego rodzaju obiekty budowlane, które przeznaczone są do wypełniania funkcji i zadań związanych bezpośrednio z gospodarką leśną, określonych w art. 6 pkt 1 ustawy o lasach. Dodać przy tym należy, że obowiązek prowadzenia gospodarki leśnej obowiązuje wszystkich właścicieli: w lasach prywatnych spoczywa on na właścicielach lasów, a w lasach Skarbu Państwa spoczywa on na nadleśniczym. W tym stanie rzeczy, zabezpieczenie przez właściciela lasu drewna pozyskanego z tego lasu, pochodzącego z wyciętych drzew obumarłych (suchych), czy też nakazanych mu do wykonania przecinek leśnych, winno polegać na odpowiednim wyizolowaniu go od wilgoci. Zatem wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego w obrębie lasu, z którego drewno pozyskuje, wydaje się działaniem celowym i mającym związek z prowadzoną przez właściciela tego lasu gospodarką leśną. W zależności od jakości pozyskanego drzewa, może być ono przydatne właścicielowi lasu jedynie na podpałkę lub też pełnowartościowe, zdatne będzie do sprzedaży, po jego ocechowaniu, w myśl art. 14a ust. 3 ustawy o lasach. Trzeba także mieć na względzie, że gospodarka leśna zaliczana jest do działalności leśnej. Działalność leśna definiowana jest jako ogół czynności prawnych i faktycznych w lasach lub na ich rzecz. Ustawa o lasach wprawdzie nie definiuje tego pojęcia, niemniej można przyjąć, że jest to działalność podejmowana przez gospodarzy lasów przy użyciu mienia leśnego w celu ochrony lasu, przy jednoczesnym korzystaniu ze wszystkich funkcji lasu (por. Bartosz Rakoczy (red.), Karolina Karpus, Jacek Pakuła, Michał Tyburek, Martyna Walas, Wybrane problemy prawa leśnego, rozdz. 2, Lex). Odnotowania też wymaga, że argumentem przemawiającym za brakiem podstaw do naliczenia przedmiotowej opłaty jest pogląd wyrażany od dawna w orzecznictwie NSA, iż grunt (las) opodatkowany podatkiem leśnym (...) obejmuje nie tylko las, ale także grunty związane z gospodarką leśną, zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle oraz miejsca składowania drewna (por. wyrok NSA z 15.10.1992 r., sygn. akt II SA 1599/92). Pogląd ten NSA wyraził w kontekście braku podstaw do wymierzania wówczas podatku od nieruchomości. Należy przy tym mieć na uwadze, że wystarczającym jest ustalenie, iż grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej. W tym kontekście należy mieć na względzie, że jednym z istotnych aspektów gospodarki leśnej jest hodowla lasu. Głównym jej celem jest "zachowanie i wzbogacanie lasów istniejących oraz kształtowanie nowych z respektowaniem warunków i procesów naturalnych", realizowane między innymi przez zapewnianie produkcji drewna i innych użytków na zasadach reprodukcji rozszerzonej. Aby zatem las był zdrowy i prawidłowo rósł konieczne jest usuwanie uszkodzonego przez szkodniki drzewostanu, czy też drzew obumarłych, a ze względów przeciwpożarowych, wykonywanie przecinek. Zazwyczaj natomiast, po usunięciu drzewo przechowywane jest w pobliżu miejsca wycinki i dzielone na mniejsze fragmenty. Z tego względu, wykonanie prowizorycznego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 ustawy lub pkt 5 ustawy Prawo budowlane) w celu przykrycia pozyskanego drzewa i ochrony go przed wilgocią, nawet jeśli ma być użyte na podpałkę, nie stanowi - co do zasady - działania niezwiązanego z gospodarką leśną. Podobnie jak fakt przechowywania w tym obiekcie również narzędzi, służących do wykonywania prac leśnych. Na marginesie zaznaczyć należy, że przechowywanie to nie może polegać na wznoszeniu przez danego właściciela lasu wielu takich obiektów budowlanych, lecz dopuszczalny jest jeden obiekt, służący wskazanym celom, o niezbyt wielkich gabarytach. Nie można też tracić z pola widzenia szeregu obowiązków, które na właściciela lasu prywatnego nakłada art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Są to m. in. obowiązki: 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej; 4) przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3; 5) racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji przez: a) pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu, b) pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego. Skoro zatem właściciel lasu prywatnego jest uprawniony, a w pewnych sytuacjach nawet zobowiązany do pozyskiwania drewna (przecinka pod drogę przeciwpożarową, wycinanie suchych drzew), to nie jest uprawnione stanowisko, że co do zasady, składowanie tego drewna w prowizorycznym, niezwiązanym trwale z gruntem obiekcie budowlanym, nie stanowi działania z zakresu prowadzonej produkcji leśnej. Nadmienić trzeba, że plan zakazuje na tym terenie realizacji zabudowy kubaturowej. W tym kontekście wskazania wymaga, że Organy nie wyjaśniły w rozpatrywanej sprawie skąd pochodziło to drewno, czy z drzew usuniętych w lesie należącym do jego właściciela, czy też zakupione zostało od innych osób i jest jedynie przechowywane w tym obiekcie budowlanym, usytuowanym na terenie lasu. Taka sytuacja nie pozwalałaby na przyjęcie, że obiekt budowlany wzniesiony do jego przechowania służy produkcji leśnej. Nie ustalono też, czy "drewutnia" rzeczywiście stanowi obiekt niezwiązany trwale z gruntem. Organy stwierdziły bowiem, że ta okoliczność nie ma w sprawie znaczenia. Z punktu widzenia jego funkcji, celowe jest jednak ustalenie, czy jest to tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Nadmienić przy tym należy, że w odpowiedzi na skargę GDLP zarzucił, iż Skarżący w żaden sposób nie wykazał, które czynności gospodarki leśnej wykonuje na przedmiotowym gruncie i w jaki sposób znajdująca się na nim "drewutnia" służy wykonaniu zadań z zakresu gospodarki leśnej. Nawiązując do tego stwierdzenia podkreślenia wymaga, że właściwe wyjaśnienie stanu sprawy stanowi obowiązek organów administracji publicznej. W przeciwnym razie mogą narazić się na zarzut niewyjaśnienia stanu sprawy. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu świadczącego o tym, że tego rodzaju pytania były stawiane Skarżącemu, a następnie jego pełnomocnikowi występującemu w postępowaniu administracyjnym (ojcu). Stąd stawianie takiego zarzutu Stronie skarżącej wydaje się niezrozumiałe. Trzeba mieć na względzie, że wymierzona w efekcie opłata w wysokości dwukrotnej należności oraz inne konsekwencje przyjęcia, że doszło do wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej, wiążą się z poważnymi obciążeniami finansowymi dla Skarżącego. Zatem nałożenie ich wymaga niezwykle wnikliwego i drobiazgowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości, czy doszło do trwałego wyłączenia tego gruntu leśnego z produkcji leśnej. Brak poczynienia wyjaśnień w tym przedmiocie przez Organy obu instancji, czynił ustalenie przedmiotowej opłaty w wysokości dwukrotnej należności przedwczesnym, stanowiąc o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a w odniesieniu do Organu odwoławczego także art. 15 k.p.a., które w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Wskutek tego, nie jest na obecnym etapie postępowania możliwe dokonanie oceny prawidłowości zastosowania przez Organy obu instancji unormowań zawartych w przepisach prawa materialnego. Na marginesie, nawiązując do obowiązków właściciela lasu prywatnego, należy zauważyć, że inwentaryzacja stanu lasu może być podstawą do wydania jedynie decyzji w trybie art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, a więc decyzji konkretyzującej obowiązki wynikające z gospodarki leśnej. Przepis art. 24 tej ustawy nie przewiduje możliwości władczego nałożenia obowiązku wykonania zadań z gospodarki leśnej w oparciu o inwentaryzację stanu lasu. Zatem decyzja wydana na podstawie art. 19 ust. 3 cyt. ustawy ma określać obowiązki właściciela lasu z zakresu gospodarki leśnej wynikające z inwentaryzacji stanu lasu, natomiast decyzja wydawana na podstawie art. 24 ma na celu zobowiązanie tegoż właściciela do wykonania obowiązków określonych w decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, albo obowiązków określonych w art. 13, gdy właściciel lasu ich nie wykonuje (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23.05.2013 r., sygn. akt II SA/Sz 350/13). Skoro zatem właściciel lasu jest zobowiązany do wykonywania obowiązków wynikających ze wskazanych aktów, to niewątpliwie prowadzi gospodarkę leśną w pewnym zakresie, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt 1. sentencji. Orzekając w punkcie 2. sentencji wyroku, Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, Skarżącemu należy się od Organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego, w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy, zasądzono koszty postępowania sądowego, na które składał się uiszczony wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając wniesione odwołanie, należy zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartych w uzasadnieniu tego wyroku.