IV SA/Wa 1828/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] [...] z [...] maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] nr [...] z [...] marca 2017 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego w zabudowie szeregowej (segment lewy) na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...], na terenie [...] (legalizacja istniejącego budynku). Decyzję wydano po rozpatrzeniu odwołania S. G., reprezentowanego przez r. pr. M. L. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: 23.01.2017 r. inwestor – W. G. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji opisanej powyżej. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa działka położona jest na terenie częściowo objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady [...] Nr [...] z [...].10.2014 r., ogłoszoną w Dz. U. Woj. [...] z [...].11.2014 r., poz. [...]. Budynek objęty postanowieniem nr - [...] z [...] marca 2016 r. Powiatowego lnspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] wstrzymującym samowolnie wykonane roboty budowlane przy budowie budynku usługowego w zabudowie zwartej (segment lewy) na nieruchomości przy ul. [...] w [...] w większości objęty jest ww. planem miejscowym (załącznik graficzny Nr 1 ) i leży na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną klasy głównej ruchu przyspieszonego 1.KD-GP - ul. [...]. Zarząd [...] wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 i ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tylko w przypadku jego braku określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 cyt. ustawy). Ponieważ budynek objęty postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez Powiatowego lnspektora Nadzoru Budowlanego prawie w całości objęty jest obowiązującym planem miejscowym, w ocenie organu I instancji nie ma podstaw prawnych do wszczęcia postępowania na podstawie wniosku z 23.01.2017 r. i wydania decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu W. G. (dalej: Skarżący) wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 § 1 kpa. Wskazał, że ustalenia planu ustalające linie rozgraniczająca ul. [...] nie uwzględniają istniejącej zabudowy i nie dotyczą tylko nieruchomości należącej do wnioskodawcy. Obowiązujący plan miejscowy istotnie ogranicza możliwość korzystania z nieruchomości przy ul. [...] oraz legalizacji istniejącej zabudowy zatem zostaną podjęte działania w celu zaskarżenia stosownych ustaleń planu. Podniósł, że aczkolwiek nie jest to zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego jest uzasadniony. Wskazał, że z wnioskiem o zawieszenie wystąpiła strona na żądanie której wszczęto postępowanie i jest to jedyna strona postępowania. Zawieszenie postepowania nie zagraża interesowi społecznemu, bowiem sprawa ustalenia warunków zabudowy z punktu widzenia interesu społecznego jest neutralna. Wskazał, ze jedynie część budynku przekracza linie rozgraniczającą, zatem zakwestionowanie całej procedury wydania warunków zabudowy jest nieuzasadnione. Bezpodstawne jest nierozpatrzenie wniosku o wydanie warunków zabudowy jedynie z tej przyczyny, ze określona część obiektu jest usytuowana poza terenem dopuszczonym do realizacji inwestycji. Nie jest też, w ocenie Skarżącego, uzasadnione stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania, bowiem jeśli organ nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia pozytywnego winien wydać decyzje negatywną, zamiast postępowanie umarzać. Utrzymując w mocy w/w decyzję Kolegium wskazało m.in., że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisy ustawy Prawo budowlane muszą być interpretowane łącznie. Podniosło, że decyzja o warunkach zabudowy jest wcześniejszym etapem procesu budowlanego niż decyzja o pozwoleniu na budowę (w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), która z kolei poprzedza rozpoczęcie robót budowlanych. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wiążące na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę. Istotą takiej decyzji jest określenie parametrów przyszłej zabudowy w oparciu o istniejący na danym obszarze stan zabudowy - w zakresie jej funkcji, a także linii zabudowy, wysokości planowanego obiektu, szerokości elewacji frontowej, powierzchni zabudowy itp. Celem tej procedury jest zapewnienie ładu przestrzennego rozumianego, jako "takie uksztaltowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowo- kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 ustawy). SKO podniosło, że od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątek w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Mianowicie w trakcie tzw. postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie, w którym nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli jest dopuszczalne, ale przed wszczęciem lub w toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Przywołując orzecznictwo sadów administracyjnych Kolegium wskazało, że podstawową zasadą wynikającą z przepisów u.p.z.p. jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, bowiem w świetle art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast w przypadku inwestycji już zrealizowanej wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko i wyłącznie w związku z toczącym się przed organami nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym w oparciu o postanowienie wydane w trybie art. 48 ust.2pkt 1 lit. b i ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru prowadzący postępowanie dotyczące obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę może postanowieniem nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że podlegający procedurze legalizacji budynek gospodarczy w zabudowie zwartej (segment lewy) na przedmiotowej działce znajduje się prawie w całości na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], co prawidłowo ustalił organ I instancji. Wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji Iokalizacyjnej lub znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego (legalizacja) znajdującego się prawie w całości na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 Kpa. Wskazał, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Zdaniem SKO kwestionowana decyzja odpowiada prawu pod względem merytorycznym, a okoliczności podnoszone w odwołaniu, nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. SKO w [...] odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego od w/w decyzji Zarządu [...] z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Nr [...] dla [...] 2017 zawiesił postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego w zabudowie zwartej (segment lewy) na przedmiotowej działce do czasu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Zatem zawieszenie postępowania odwoławczego będzie zagrażać interesowi społecznemu wyrażającemu się w zasadzie szybkości postępowania, co wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony. W skardze na powyższą decyzję SKO z [...] maja 2019 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący podniósł, że przedmiotowym rozstrzygnięciem, po rozpatrzeniu odwołania S. G., utrzymano w mocy decyzję Zarządu [...] nr [...] z [...] marca 2017 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego w zabudowie szeregowej (segment lewy) na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...], na terenie [...] (legalizacja istniejącego budynku). Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1/ naruszenie art. 127 § 1 kpa poprzez rozpatrzenie odwołania S. G., który nie był stroną postępowania administracyjnego, a wnioskodawca nie miał świadomości o przyznaniu mu tego statusu; 2/ art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nierozpatrzenie odwołania wniesionego przez W. G., co skutkowało niepełnym rozpoznaniem niniejszej sprawy; 3/ art. 131 kpa poprzez niepoinformowanie Skarżącego o tym, że S. G. złożył odwołanie od zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło mu możliwość zapoznania się z jego treścią i odniesienia się do wniesionego środka zaskarżenia. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie toczyło się z wniosku W. G., który zwrócił się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zarząd [...] umorzył postępowanie w tej sprawie, od której to decyzji W. G. złożył odwołanie. Odwołanie to, jak podnosi Skarżący, nie zostało rozpatrzone, natomiast decyzją [...] z [...] maja 2019 r. SKO w [...] rozpatrzyło odwołanie brata wnioskodawcy – S. G., który nie był jego stroną na wcześniejszym etapie sprawy, a wnioskodawca nie miał świadomości, że status strony mu przyznano. Na skutek wydanej przez SKO decyzji powstała sytuacja, w której nie zostało dotychczas rozpoznane odwołanie W. G.. Decyzja jest niepełna, a stronę pozbawiono możliwości skorzystania z prawa wniesienia środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli nawet wiele stron złoży odwołanie od decyzji zasadą jest, że jego rozpatrzenie następuje w jednym akcie, czego w sprawie niniejszej nie dopełniono, co świadczy o wadliwości postępowania instancyjnego. Podniósł, że wnioskodawca nie miał świadomości, że brat złożył odwołanie od decyzji I instancji. Wskazał, że art. 131 kpa stanowi gwarancję, że pozostałe strony postępowania będą wiedzieć o złożonych środkach zaskarżenia, będą mogły przedstawić swoje stanowisko w sprawie wniesionego odwołania oraz wnioski, a taka gwarancja nie została wnioskodawcy udzielona, pozostawał bowiem w świadomości, że jest jedyną odwołująca się stroną. Tym samym naruszono jego prawa wyrażone w art. 10 § 1 kpa. Skarżący podniósł, że organ II instancji popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem reprezentujący go pełnomocnik nigdy nie był pełnomocnikiem prawnym S. G. i nie występował w jego imieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że zarzuty skargi koncentrują się wokół błędu edytorskiego spowodowanego błędem edycji komputerowej redagowanego tekstu, a dotyczącego imienia odwołującego się inwestora, co zostało sprostowane postanowieniem z [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga, jako niezasadna, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu sprawy SKO w [...] nie naruszyło prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, jak również nie stwierdzono naruszeń skutkujących stwierdzeniem nieważności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo zastosował przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że wniosek Skarżącego z 23 stycznia 2017 r. inicjujący postępowanie administracyjne poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Z treści wniosku wynika, że chodzi o legalizację budynku gospodarczego w zabudowie zwartej (segment lewy) na przedmiotowej działce. Decyzja o warunkach zabudowy jest wcześniejszym etapem procesu budowlanego niż decyzja o pozwoleniu na budowę (w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), która z kolei poprzedza rozpoczęcie robót budowlanych. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wiążące na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę. Celem tej procedury jest zapewnienie ładu przestrzennego rozumianego, jako "takie uksztaltowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowo- kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego, w trakcie tzw. postępowania legalizacyjnego, wydaje postanowienie, w którym nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli jest dopuszczalne, ale przed wszczęciem lub w toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Zasadą wynikającą z przepisów u.p.z.p. jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, bowiem w świetle art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast w przypadku inwestycji już zrealizowanej wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w związku z toczącym się przed organami nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym w oparciu o postanowienie wydane w trybie art. 48 ust.2 pkt 1 lit. b i ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru prowadzący postępowanie dotyczące obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę może postanowieniem nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. W sprawie niniejszej nie jest sporne, że objęty wnioskiem budynek gospodarczy w zabudowie zwartej (segment lewy) na przedmiotowej działce znajduje się prawie w całości na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady [...] Nr [...] z [...].10.2014 r., ogłoszoną w Dz. U. Woj. [...] z [...].11.2014 r., poz. [...]. i leży na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną klasy głównej ruchu przyspieszonego 1.KD-GP - ul. [...]. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. (art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Nadto zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak zatem wynika z przywołanych przepisów obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza prowadzenie postępowania oraz możliwość i konieczność uzyskania decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla danej inwestycji. Podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest właśnie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji czy legalizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Nawet uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe (vide: wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 563/15, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano wyżej, unormowania art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. stanowią bowiem, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak jest planu miejscowego, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (względnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Przepis ten daje więc pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego, przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak słusznie uznały organy obu instancji, należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 kpa, zgodnie z którym gdy postępowania z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponieważ dla przedmiotowego terenu funkcjonuje obowiązujący plan miejscowy postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy nie może być prowadzone, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. wyrok NSA z 19 października 2012 r., sygn. II OSK 1138/11, dostępny j.w.). Dodatkowo wskazać też należy, że w przypadku wstrzymania robót budowlanych, inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że realizuje obowiązek legalizacji nałożony na niego przez organ nadzoru budowlanego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Odpowiadając na zarzuty skargi, które koncentrują się wokół błędnego wskazania w decyzji organu II instancji imienia inwestora nie są one zasadne. Umknęło bowiem uwadze Skarżącego, że postanowieniem z [...] lipca 2019 r. [...] w [...] sprostowało z urzędu błąd pisarski zawarty w decyzji SKO w [...] z [...] maja 2019 r. [...], w ten sposób, że: na stronie 1 decyzji w wierszu 4 od góry komparycji zamiast "Pana S. G." powinno być "Pana W. G." i na stronie 1 decyzji w wierszu 1 i 11 od góry uzasadnienia, zamiast "Pan S. G.", powinno być "Pan W. G.". W świetle powyższego nie można, zdaniem Sądu, skutecznie stawiać zarzutu rozpatrzenia odwołania innej strony (zwłaszcza, że w aktach sprawy brak odwołania S. G.), nierozpatrzenia odwołania strony Skarżącej, czy niepoinformowania Skarżącego o złożeniu odwołania przez S. G.. Wobec powyższego Sąd skargę oddalił – art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 5