IV SA/Wa 1834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] A. M., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2015 r. orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wydania decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. M. W treści skargi został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że nie otrzymał zaskarżonej decyzji na wskazany adres do korespondencji. Ponadto wyjaśnił, że nie ustanowił w sprawie pełnomocnika, na którego adres decyzja mogłaby zostać doręczona. Podniósł, że o wydaniu decyzji przez organ drugiej instancji w przedmiocie zobowiązania do powrotu dowiedział się z decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie uznania wniosku skarżącego o udzielenie w Polsce ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, którą otrzymał w dniu 7 czerwca 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustosunkowując się do wniosku skarżącego wskazał w odpowiedzi na skargę, że skarżący ustanowił pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym. Pełnomocnictwo miało charakter ogólny i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało odwołane. Organ dodał, że z uwagi na okoliczność, iż w pełnomocnictwie, ani w toku postępowania, nie podano adresu pełnomocnika, wszelkie pisma w sprawie były kierowane na adres skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu wydając postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia na posiedzeniu niejawnym. W piśmie tym należy m.in. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; jednocześnie z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin; uchybienie terminu wywoła ujemne dla strony skutki. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu (postanowienie NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 129/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała według oświadczenia skarżącego w dniu 7 czerwca 2016 r., tj. w dniu otrzymania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r., a więc z zachowaniem ww. terminu. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał okoliczność, że nie otrzymał zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania administracyjnego skarżący upoważnił w dniu 8 czerwca 2015 r. M. K. do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym w sprawie zobowiązania do powrotu (k. 20 akt I instancji). Trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, że pełnomocnictwo to miało charakter ogólny i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało odwołane. Jednakże, wobec braku wskazania adresu pełnomocnika, organ powinien wezwać skarżącego do wskazania adresu pełnomocnika i dopiero, gdyby nie został on wskazany, mógłby doręczać pisma na adres skarżącego. Brak wskazania w treści pełnomocnictwa innego adresu do doręczeń, zdaniem Sądu, nie świadczy bezspornie o tym, że intencją strony oraz pełnomocnika było kierowanie korespondencji na adres strony. Z tej przyczyny, argumentacja podniesiona przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, zasługuje na uwzględnienie. Ustanawiając pełnomocnika, strona mogła bowiem pozostawać w przeświadczeniu, że nie ma obowiązku odbierania korespondencji, gdyż odbierać ją będzie pełnomocnik. Na adres skarżącego została również skierowana do pełnomocnika przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję. Przesyłka ta została awizowana w dniach 29 grudnia 2015 r. oraz 7 stycznia 2016 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 13 stycznia 2016 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 , operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Stosownie do art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, o czym stanowi art. 44 § 3 k.p.a. Na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając na uwadze przytoczoną regulację przyjąć należy, że przesyłka adresowana do pełnomocnika skarżącego została doręczona w dniu 12 stycznia 2016 r., zatem skarga nadana w dniu 13 czerwca 2016 r. została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie przyjąć należy, że skarżący uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, dlatego podlega on przywróceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.