IV SA/Wa 1845/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działce nr ew. [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku W. L. Prezydent W. powyżej opisaną decyzją odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła W. L., wskazując, iż analiza obszaru została zawężona jedynie do minimalnej odległości wskazanej w przepisach prawa. Dla pełnego obrazu zagospodarowania terenu należało wziąć pod uwagę całość zabudowań od ul. [...]. Skarżąca podjęła się próby orientacyjnej analizy wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek na poszerzonym obszarze i wskazała, że organ pierwszej instancji oparł się na mapach, które nie uwidaczniają wszystkich zabudowań. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn.akt IV SA/Wa 2250/10, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę, że w odwołaniu strona wskazała, że nieprawidłowości związane z ustaleniem w analizie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu odnośnie kilku sąsiednich działek. Na tę okoliczność przedłożyła stosowne mapy z systemu iGeoMap i wywodziła, że stan zainwestowania na tych działkach jest większy od przyjętego w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jest odmienny od przyjętego przez Prezydenta W. Gdyby uwzględniono stan jaki wynika z tych map wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy byłby wyższy, co w konsekwencji zmieni średni wskaźnik i działka inwestorki nie będzie charakteryzowała się tym najwyższym wskaźnikiem ustalonym na poziomie 0,31. Odwołująca się przedłożyła wykonane przez siebie orientacyjne wartości wskaźników, gdyby przyjąć stan zainwestowania wynikający z przedłożonych map. Zdaniem Sądu argumentacja ta miała zasadnicze znaczenie w sprawie, bowiem potwierdzenie tezy skarżącej, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jest wyższy od przyjętego w decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, mogłoby, choć oczywiście nie musiałoby doprowadzić do weryfikacji poglądu przyjętego jako koronny argument przy wydawaniu odmownej decyzji. Tymczasem tak istotny argument organ sprowadził do prostego wniosku, że porównanie aktualnej mapy zasadniczej udostępnionej w serwisie iGeoMap z załącznikiem graficznym do zaskarżonej decyzji nie wykazało, aby na nieruchomościach znajdujących się w granicach analizowanego obszaru znajdowały się zabudowania pominięte przez organ pierwszej instancji. Sąd dokonał oceny tego ustalenia i uznał, że może on budzić uzasadnione wątpliwości i powinien zostać szczegółowo wyjaśniony i opisany. Proste stwierdzenie w jednym zdaniu nie może być uznane jako wyczerpujące wyjaśnienie sprawy i prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia decyzji administracyjnej. Załączone do odwołania mapy z serwisu iGeoMap wskazują, że kolejno na działce nr [...] (k. 93 akt) w głębi patrząc od ul. [...] widoczna jest jakaś zabudowa (dach?) oznaczona kolorem szarym, na działce [...] (k. 92 akt) również w głębi widoczna jakaś zabudowa o kolorze szaro-niebieskim, na działce [...] (k. 92 akt) również widoczna jest figura o kształcie podłużnego prostokąta o kolorze szarym oraz w końcu na działce [...] (k.90 i 92) widoczna jest figura o kształcie prostokąta o kolorze szarym. Jednocześnie na tych mapach odrębnie zaznaczono linią koloru pomarańczowego z wypełnieniem o tej samej barwie zapewne jakieś zabudowania. Dysponując takim materiałem dowodowym organ nie był władny dokonać jego oceny dosłownie jednym zdaniem, bez dokładnej interpretacji tychże map i omówienia tych rozważań w uzasadnieniu. Opisane mapy wymagają dokładnego wyjaśnienia i winno uczynić to Kolegium w zaskarżonej decyzji. Wobec niezwykle istotnej okoliczności, która ma zostać tym środkiem dowodowym wyjaśniona, organ ma obowiązek dokładnie przeanalizować owe mapy i ustalić, czy aby widoczne na nich zabudowania istnieją i czy wpływają w konsekwencji na wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Rozpatrując ponownie odwołanie W. L. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przytoczyło brzmienie art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ze szczególnym uwzględnieniem zasady dobrego sąsiedztwa ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 tego aktu. Dalej wskazano, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdzie zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 w/w rozporządzenia w ust. 1 stanowi, że "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzana nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy" oraz w ust. 2 " granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 m". Zdaniem organu z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie o odpowiedniej skali granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu warunków wynikających z pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu drugiej instancji w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wskazał, że granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały prawidłowo, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wiążącym w sprawie wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. Mając również na uwadze wiążące w sprawie zalecenia zawarte w powyższym wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. zwróciło się do Prezydenta W. o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego polegającego na ponownym ustaleniu wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W dniu 16 września 2011 r. do Kolegium wpłynęło opracowanie sporządzone przez organ pierwszej instancji na wydruku mapy z systemu iGeoMap w skali 1:1000. Średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu obliczono na 0,18. Orientacyjnie na opracowaniu naniesiono kolorem zielonym zabudowę istniejącą na wydrukach z serwisu iGeoMap złączonych do odwołania przez W. L. Biorąc pod uwagę zmienione wskaźniki naniesione kolorem zielonym średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wynosi 0,20. Wnioskodawczyni w swoim wniosku wskazała powierzchnię zabudowy planowanej inwestycji – [...] m2. Obecnie wskaźnik dla działki nr ew. [...] wynosi 0,31, a zatem po zrealizowaniu planowanej inwestycji parametr ten wzrósłby do 0,38. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że nie jest możliwe wyznaczenie wskaźnika zabudowy w stosunku do powierzchni terenu zgodnego z wnioskiem inwestora. W sprawie nie znajduje też zastosowania § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, bowiem żadna z nieruchomości znajdująca się w analizowanym obszarze nie jest zainwestowana na poziomie 0,38, nawet przy wzięciu pod uwagę wskaźników podawanych przez W. L. w złożonym odwołaniu. Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik W. L. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił jej: naruszenie przepisów: 1/ art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i poprzez nieumożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2/ art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie rzeczywiście istniejącej zabudowy na obszarze analizy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w zakresie intensywności zabudowy na analizowanym obszarze. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe nie informując o tym strony skarżącej i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do zebranego dodatkowego materiału dowodowego. Ponadto dokonanie "jakichś orientacyjnych" naniesień z wydruków dostarczonych przez skarżącą nie może zastąpić ustalenia stanu faktycznego w zakresie zabudowy w analizowanym obszarze do czego zobowiązany był organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Wyjaśniając motywy wyroku rozstrzygającego niniejszą sprawę należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt. IV SA/Wa 2250/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organu administracji publicznej co do dalszego postępowania. Zasadniczą kwestią jest więc to, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. została wydana zgodnie z wytycznymi wyrażonymi w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu poglądowi w pełnym zakresie. Innymi słowy, w przypadku gdy sprawa po raz drugi rozpoznawana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - po uchyleniu decyzji i wydaniu nowego orzeczenia - Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku (wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2007 r., I SA/Kr 988/06, M. Podatkowy 2007/8/3). Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r., I SA/Wa 1597/06, LEX nr 320090). W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 219-225). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2250/1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w odwołaniu strona wskazała na nieprawidłowości związane z ustaleniem w analizie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu odnośnie kilku sąsiednich działek. Na tę okoliczność przedłożyła stosowne mapy z systemu iGeoMap i wywodziła, że stan zainwestowania na tych działkach jest większy od przyjętego w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jest odmienny od przyjętego przez Prezydenta W. Gdyby uwzględniono stan jaki wynika z tych map wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy byłby wyższy, co w konsekwencji zmieni średni wskaźnik, tudzież działka inwestorki nie będzie charakteryzowała się tym najwyższym wskaźnikiem ustalonym na poziomie 0,31. Sąd dokonał oceny tego ustalenia i uznał, że może on budzić uzasadnione wątpliwości i powinien zostać szczegółowo wyjaśniony i opisany. Organ miał obowiązek dokładnie przeanalizować owe mapy i ustalić, czy widoczne na nich zabudowania istnieją i czy wpływają w konsekwencji na wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Rozpatrując ponownie sprawę, w ramach postępowania dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zwróciło się do organu pierwszej instancji o ponowne ustalenie wskaźnika wielkości zabudowy, mając na względzie w szczególności stan wynikający z map przedłożonych przez W. L. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Jednym z warunków koniecznych do wydania decyzji jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Z powyższego wynika, iż zabudowa działek sąsiednich stanowi dla organów orzekających w sprawie materiał, punkt wyjścia do ustalenia, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Wymóg ten wynika wprost z ustawy, która nakłada na organy obowiązek przestrzegania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady kształtowania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1). W sprawie zastosowanie miały również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust. 6. Rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego na wstępie należy podnieść, że granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały prawidłowo, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wiążącym w sprawie wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. Przepis § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia określa regułę wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy: regułą jest wyznaczenie wskaźnika na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Od tej reguły § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia dopuszcza wyjątek przez przyjęcie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Dopuszczalność zastosowania innego wskaźnika zabudowy jest obwarowana spełnieniem warunku: zastosowanie tego innego wskaźnika wynika z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy". Z powyższego wynika, że odstąpienie od średniego wskaźnika i zastosowanie innego wskaźnika jest dopuszczalne ale tylko jeżeli organ orzekający ustali, a następnie w decyzji wyprowadzi, że odstępstwo jest dopuszczalne, bo wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. W celu prawidłowego ustalenia wskaźnika wielkości zabudowy na analizowanym terenie organ pierwszej instancji, na zlecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na kopii mapy stanowiącej załącznik Nr 2 do decyzji Prezydenta Warszawy z dnia [...] sierpnia 2010 r. naniósł kolorem zielonym zabudowę istniejącą na wydrukach z serwisu iGeoMap, a dołączonych do odwołania przez W. L. W ten sposób średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wyniósł 0,20 (poprzednio 0,17).Tymczasem powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji W. L. wynosi [...] m2. Po zrealizowaniu planowanej inwestycji parametr ten wyniósłby 0,38. Słusznie zatem organ uznał, że nie jest możliwe wyznaczenie wskaźnika zabudowy w stosunku do powierzchni terenu zgodnie z wnioskiem inwestora. Ponadto żadna z nieruchomości znajdująca się na analizowanym terenie nie jest zainwestowana na poziomie 0,38. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazują, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sposób właściwy zastosowała przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa Ponadto nie jest zasadny wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa ponieważ po uzupełnieniu materiału dowodwego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiadomieniem z dnia 29 września 2009 r. zawiadomiło skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie (k. 38, teczka III akt administracyjnych). W. L. odebrała osobiście pismo dnia 6 października 2011 r. (k.51, teczka III akt administracyjnych) Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.