IV SA/Wa 185/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. G. na czynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r. L. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska, wyrażonej w piśmie z 15 listopada 2016 r., o odmowie wydania zaświadczenia o ilości zaksięgowanych na rachunku bankowym NFOŚiGW wpłat dokonywanych przez Skarżącego w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r. z tytułu opłaty recyklingowej. Skarżący wskazał, że Fundusz jest organem administracji publicznej i mają do niego zastosowanie przepisy K.p.a. w zakresie m.in. wydawania zaświadczeń. W odpowiedzi na skargę Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska nie jest organem administracji publicznej uprawnionym do wydawania zaświadczeń na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 386 pkt 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672), Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest instytucją ochrony środowiska. Przepis art. 400 ust. 1 tej ustawy stanowi zaś, że jest on państwową osobą prawną w rozumieniu ustawy o finansach publicznych Zgodnie z art. 400b ust. 1 cyt. ustawy celem działania Narodowego Funduszu jest finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 oraz art. 410a ust. 4-6. Przepisy zaś Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach wydawania zaświadczeń (art. 1 pkt 4 K.p.a) mają zastosowanie przed wszystkimi organami administracji publicznej oraz innymi podmiotami, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Postępowanie w tych sprawach nie ma cech postępowania administracyjnego, choć prowadzone jest przed podmiotami zaliczanymi do sfery organów administracji. Nie występuje tutaj także pojęcie "strony postępowania", kodeks używa w tym wypadku pojęcia "osoba ubiegająca się o zaświadczenie" (art. 217 § 1 k.p.a.). Funduszowi powierzono ustawowo co prawda niektóre zadania o charakterze publicznoprawnym, które dotyczą tego, że jest dysponentem środków kierowanych na ten Fundusz. Choćby zwrot wpłaty na rachunek Funduszu, jako wynikającej ze zobowiązania o charakterze publicznoprawnym (art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji) stanowi sprawę z zakresu administracji publicznej podlegającej załatwieniu w formie aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 766/11). Skoro Fundusz nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, mógłby wydawać zaświadczenia na podstawie przepisów K.p.a. w sytuacji, gdyby powierzono mu takie kompetencje. Takie kompetencje nie zostały jednak zawarte w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że Narodowy Fundusz nie został zaliczony przez ustawodawcę do organów ochrony środowiska wymienionych w art. 376 Prawa ochrony środowiska, lecz zgodnie z art. 386 pkt 3 tej ustawy, został określony jako jedna z instytucji ochrony środowiska. Powyższe świadczy jednoznacznie o tym, że ustawodawca świadomie nie chciał Narodowego Funduszu włączyć do grona organów administracji do spraw ochrony środowiska, które wymienił w innym dziale ustawy – Prawo ochrony środowiska. Twierdzenie więc w tym przypadku, że Narodowy Fundusz jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, jest jawnym naruszeniem woli ustawodawcy, sprzecznym z ratio legis tej ustawy (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. II OSK 861/10). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela Również powoływany przez Skarżącego art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 grudnia 2015 r.,) który stanowił, że wprowadzający pojazd, który nie zapewnia sieci, oraz podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu, są obowiązani do wniesienia, na rachunek NFOŚiGW, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju, nie wskazuje na obowiązek wydawania zaświadczeń. W ocenie Sądu z powyższego przepisu dotyczącego gromadzenia na rachunku opłat nie sposób wywieść konieczności stosowania przez Fundusz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powoływane przez Skarżącego wyroki sądów administracyjnych zostały zaś wydane w innym stanie faktycznym i prawnym. Wobec powyższego NFOŚiGW nie był zobowiązany do wydania zaświadczenia żądanego przez Skarżącego, ani nie miał podstaw do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.