IV SA/Wa 1878/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Zielińska-Baran Wanda ( spr.), Asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej J. M. kwotę 440 ( czterysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Minister Środowiska postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007r., po rozpatrzeniu zażalenia J.M. oraz Q. Spółki z o.o. z siedzibą w E., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia (...) stycznia 2006r. uzgadniające warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie myjni samochodowej oraz budynku dla potrzeb obsługi myjni w obrębie działki nr (...) położonej przy ul. (...) w E. wraz z realizacją dwóch zjazdów z ul. (...) na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu W. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, iż działka nr (...), stanowiąca własność M. S. znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu W., na którym zgodnie z treścią rozporządzenia Nr (...) Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia (...) listopada 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa warmińsko-mazurskiego (...) ustanowiono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, za wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarski rolnej, leśnej lub rybackiej, oraz zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów klifowych i w pasie technicznym brzegu morskiego. Zakazy te jak stanowi art. 4 ust. 5 nie dotyczą części Obszarów położonych w granicach administracyjnych miast, a więc nie mają zastosowania do zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem uzgodnienia. Organ uznał, że obowiązujące przepisy prawne z zakresu ochrony przyrody dopuszczają realizację planowanej inwestycji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. podniosła, iż zaskarżone postanowienie jak tez postanowienie organu pierwszej instancji naruszają jej interes prywatny, jak i interes społeczny. Organy administracyjne przy wydawaniu rozstrzygnięć wbrew art. 7 kpa całkowicie zignorowały interes strony jak i interes społeczny, gdyż nie wzięły pod uwagę, że lokalizacja myjni w strefie ochronnej cenionego i często odwiedzanego obiektu przyrody wiąże się z różnymi uciążliwościami dla otoczenia ( hałasem, brudem). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasadzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie , podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a to oznacza, że z urzędu bierze pod uwagę okoliczności niepodniesione w skardze. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwana dalej ustawą, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody uzgadnia się z wojewodą. Uzgodnienie dokonywane się w trybie art. 106 kpa, o czym stanowi ust. 5 art. 53 ustawy. Wskazany wyżej przepis art. 60 ust. 1 wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. W myśl art. 106 kpa współdziałanie to może następować w różnych formach: opinii, uzgodnienia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący ( por. uchwała NSA z dnia 15 stycznia 1999 r., sygn. akt OPK 14/98, ONSA 3/199, poz. 80). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Organ uzgadniający nie ma więc wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, gdyż jego rola sprowadza się jedynie do oceny przedłożonego mu projektu decyzji w zakresie nadanych mu prawem kompetencji. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( por. wyrok WSA z dnia 1 marca 2005r., sygn. IV SA/Wa 982/04, Lex nr 176122, wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2006r. sygn. IV SA/Wa 140/06 Lex nr 219341, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007r. sygn. II OSK 638/06 , niepublikowany). Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ ten występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika z tego, iż uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji dokonały uzgodnienia w oparciu o wniosek Prezydenta Miasta E. zawarty w piśmie z dnia 5 grudnia 2005r. oraz dołączony do niego wniosek inwestora z dnia 18 sierpnia 2004 r., o ustalenie warunków zabudowy, gdy tymczasem uzgodnienia inwestycji wskazanej w tymże wniosku inwestora należało dokonać w oparciu o przygotowany przez Prezydenta E. projekt decyzji ustalającej dla tej inwestycji warunki zabudowy. Wymaga podkreślenia, iż w sytuacji gdy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy występując o uzgodnienie warunków zabudowy nie przekazał wraz z wnioskiem organowi uzgadniającemu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia inwestycyjnego to organ uzgadniający powinien w takim przypadku wezwać do uzupełnienia wniosku. Brak projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora stanowi bowiem przeszkodę do dokonania uzgodnienia tej inwestycji przez organ uzgadniający. W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji nie miały podstaw do dokonania uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z uwagi na brak przy wniosku Prezydenta E. z dnia 5 grudnia 2005r. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora z dnia 18 sierpnia 2004r. Na marginesie należy dodać, iż przesłany Sądowi przez organ odwoławczy projekt decyzji nie spełnia warunków określonych w art., 54 ustawy i dlatego też nie mógł być wzięty pod rozwagę. Z tych też względów należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia (...) marca 2005 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 60 ust. 1 i 4 oraz art.53 ust.4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 106 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.