IV SA/Wa 1883/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wniosku O. H. i Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi O. H. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej złożył O. H. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wykonanie decyzji doprowadziłoby do podwójnego uiszczenia opłaty tytułem wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, ponieważ obecnie toczy się przed organem administracji postępowanie w sprawie wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji leśnej. W skardze skarżący wniósł także o zawieszenie postępowania sądowego ze względu na wskazane wyżej postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę organ przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnił swoje żądanie w sposób niewystarczający. Nie można uznać za przekonywujące do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu domniemania, że doprowadzi to do podwójnego uiszczenia opłaty tytułem wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Z tego względu, Sąd na tym etapie nie może stwierdzić, czy nałożenie opłaty było zasadne, a tym bardziej, czy nałożenie innej opłaty, w innym postępowaniu administracyjnym spowoduje podwójne obciążenie kosztami skarżącego. Nawet gdyby taka ocena była możliwa, skarżący nie wskazał, czy spowoduje to jedną z przesłanek ustawowych wstrzymania wykonania aktu. Innymi słowy skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argument przywoływany w uzasadnieniu zarzutów skargi w żaden sposób nie przemawia za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazuje też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. W odniesieniu do wniosków skarżącego i organu o zawieszenie postępowania sądowego należy zauważyć, że dopiero po wyeliminowaniu innej podstawy zawieszenia, można oprzeć postanowienie o zawieszeniu postępowania na zgodnym wniosku stron (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r. II FSK 1/11). Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu nie zachodzą w rozpatrywanej sprawie przesłanki do zawieszenia postępowania, ponieważ ustalenie opłaty w rozpatrywanej sprawie ma charakter sankcyjny i jest rozłączne od legalizacji stanu faktycznego na gruncie polegającej na wszczęciu stosownego postępowania administracyjnego. Z kolei mimo zgodnego wniosku stron na podstawie art. 126 p.p.s.a. sąd nie ma obowiązku zawieszać postępowania sądowego, jeżeli w jego ocenie nie było to celowe (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2010 r. III SA/Łd 156/10). Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2013 r. I OSK 2148/11). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 126 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.