IV SA/Wa 190/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymagań jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych 1. stwierdza nieważność § 4 ust. 2 pkt. 3 zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miejskiej [...] na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] sp. z o. o. (dalej: spółka, skarżaca) – po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na § 4 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w L. z [...] maja 2020r. nr [...] w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy L. (dalej: uchwałą). Wyżej wymienionej uchwale w zaskarżonej części zarzucono naruszenie: - art. 7 ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na wydaniu wskazanej uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gmin, poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie powołanej działalności; - § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz.U. z 2012 poz. 299- dalej: rozporządzenie MŚ), w związku z art. 7 ust. 3a oraz art. 7 ust. 7 ustawy o czystości i porządku w gminach, polegającego na wydaniu zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z powołanego rozporządzenia i powołanej ustawy odnośnie do określenia w zaskarżonej uchwale wymagań niedotyczących pojazdów asenizacyjnych i bazy transportowej, zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, jak też miejsc przekazywania nieczystości ciekłych; - § 115 i § 135 w związku z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez odstąpienie od reguł techniki prawodawczej wskazanych w powołanych przepisach ww. rozporządzenia i zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisu regulującego sprawy nieprzekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, co godzi w zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o: 1) dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi - na okoliczności odpowiednio wskazane w jej treści; 2) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części (art. 147 § 1 p.p.s.a. ); 3) zasądzenie na rzecz skarżącej spółki od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych (art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi spółka w szczególności podniosła, że Rada Gminy L. na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie została upoważniona do określenia w uchwale wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą zezwoleniem na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (regulacja zawarta w § 4 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały). A zatem w ocenie skarżącej Rada Miejska w L. nie była uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności objętej tym zezwoleniem, co jednak uczyniła w zaskarżonej części uchwały. Na poparcie swego stanowiska skarżąca odwołała się do wykładni systemowej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazując, że przepis art. 7 ust. 3a ww. ustawy zawarty został w rozdziale 3 tej ustawy zatytułowanym " Warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług". Podniosła także, odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych m. in. w sprawach skarżącej (wyroki: WSA w Łodzi z 4 września 2018 r., II SA/Łd 336/18, WSA w Łodzi z 10 stycznia 2018 r., II SA/Łd 862/17, tut. Sądu z 22 listopada 2017 r., IV SA/Wa 1508/17, tut. Sądu z 24 listopada 2017 r., IV SA/Wa 1595/17), że wskazany wyżej przepis o ile upoważnia radę gminy do określania wymogów, jakie musi spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o udzielenie przewidzianego tam zezwolenia, o tyle nie upoważnia organu do określania warunków samego wykonywania zezwolenia. Wymóg wystawienia właścicielom nieruchomości dowodów (zawierających informacje o dacie wykonania usługi, ilości i rodzaju odebranych nieczystości) korzystania przez nich z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych do stacji zlewnej może dotyczyć przedsiębiorcy tylko w trakcie prowadzenia przez niego działalności objętej zezwoleniem, bowiem przed udzieleniem zezwolenia przedsiębiorca nie świadczy na rzecz właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy, w której ubiega się o udzielenie zezwolenia, usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, a zatem nie może wystawiać dowodów wykonywania usługi. W świetle powyższego kwestionowane skargą postanowienie § 4 ust. 2 pkt 3 uchwały, nakładające na przedsiębiorcę stałe, powtarzalne obowiązki, które ma on realizować przy wykonywaniu zezwolenia, zostały uchwalone przez Radę z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, wynikającego z art.7 ust.3 a u.c.p.g. W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że z § 1 rozporządzenia MŚ wynika, iż w kwestiach niedotyczących wyposażenia technicznego (pojazdów asenizacyjnych bazy transportowej) oraz miejsca przekazywania nieczystości, uchwała może regulować jedynie kwestię zabiegów sanitarnych i porządkowych, związanych ze świadczonymi usługami. A zatem nie można uznać by obowiązek wystawienia właścicielom nieruchomości dowodów korzystania przez nich z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych do stacji zlewnej zawarty w § 4 ust. 2 pkt 3 uchwały dotyczyć miał zabiegów sanitarnych lub porządkowych związanych ze świadczeniem usług. Omawiany przepis zobowiązuje bowiem do potwierdzania wykonania usługi w określony sposób, a zatem ma charakter dokumentacyjny. Tym samym wskazana regulacja uchwały wykroczyła poza przedmiotowy zakres umocowania dla rady gminy, wynikającego z art. 7 ust. 3a i ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 1 rozporządzenia MŚ, co uzasadnia stwierdzenie nieważności tego przepisu uchwały. Nadto skarżący wskazał również, że § 115 i 135 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się wyłącznie przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). A zatem naruszenie wymienionych przepisów i odstąpienie od wskazanych reguł techniki prawodawczej stanowi istotne naruszenie prawa, godzące w zasadę legalizmu, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, co powoduje nieważność zakwestionowanego przepisu uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał również że jego interes został naruszony zakwestionowanym zapisem uchwały bowiem wskazany wymóg został skonkretyzowany wobec skarżącego w decyzji na podstawie uchwały z 2012r., której nieważność stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 14 grudnia 2020r., IV SA/Wa 636/20 a obecnie został zapisany w kolejnej uchwale. W konsekwencji czego skarżący zobowiązany jest do przestrzegania wymogów nałożonych na niego w sposób sprzeczny z przepisami prawa, co godzi w jego interes prawny, gdyż nieprzestrzeganie tego wymogu zawartego w decyzji może spowodować cofnięcie udzielonego mu zezwolenia na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy. Podkreślono, że dopóki § 4 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały pozostaje w obrocie prawnym to może on stanowić podstawę nakładania na skarżącego obowiązku przewidzianego w pkt 3 posiadanego przez spółkę zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. wniosła o jej oddalenie wskazując, iż zakwestionowany zapis uchwały zawiera wymagania porządkowe, które ma przestrzegać i wykonywać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych a zatem wobec powyższego zaskarżony zaskarżona uchwała jest zgodna z przepisami prawa a skarga jest niezasadna i winna być oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. W niniejszej sprawie kontroli sądowej, z inicjatywy [...] sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca), objęta została uchwała Rady Miejskiej w L. z [...] maja 2020r. nr [...] w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych transport nieczystości ciekłych na terenie gminy L. (dalej: uchwała), wydana na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art.7 ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 z późn. zm. - dalej "u.c.p.g."), w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podjęcia. Zakres i treść prawa miejscowego zawsze są uwarunkowane normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady gminy dla podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (jt. Dz.U. z 2020r. poz. 713 – dalej: u.s.g.). Przy ocenie aktu prawa miejscowego należy mieć na względzie, że akt ten nie może naruszać nie tylko regulacji ustawy zawierającej delegację do jego ustanowienia, ale również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Wszelkie normy dotyczące konstytucyjnych praw i wolności człowieka zastrzeżone są zaś wyłącznie dla ustaw i nie mogą być regulowane aktami niższego rzędu. W myśl art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Przy tym pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016, poz. 283 - dalej z.t.p.). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w z.t.p. będzie miała charakter naruszenia prawa nieistotnego, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej będzie można zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z dnia 27 kwietnia 2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z dnia 23 maja 2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z dnia 16 grudnia 2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z dnia 3 grudnia 2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których traktowany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały z.t.p. powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem z.t.p. doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32). Jednym ze wskazanych "kanonów" tworzenia prawa jest zasada wynikająca z § 115 w zw. z § 143 z.t.p., w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie. Zauważenia wymaga również, że w art.101 u.s.g., regulującym kwestię skargi na uchwałę organu gminy, nie wskazano odrębnie przesłanek kontroli legalności kwestionowanego w tym trybie aktu przez sąd administracyjny. Przesłanek tych nie wskazuje również art.147 § 1 p.p.s.a. Uznać jednakże należy, iż art.101 należy odczytywać łącznie w szczególności z art.91 ust.1 i 4 u.s.g., z których wynika, iż uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. W doktrynie i w orzecznictwie za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102). Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do konieczności przesądzenia, czy w świetle art.7 ust.3a u.c.p.g. oraz rozporządzenia Minister Środowiska z 14 marca 2012r. w sprawie szczególnego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz.U. z 2012r., poz. 299 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie MŚ), wydanego na podstawie delegacji ustawowej, przewidzianej w art.7 ust.7 u.c.p.g., Rada była upoważniona do nałożenia na przedsiębiorców, ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie na terenie Gminy działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wymogu przewidzianego w § 4 ust.2 pkt 3 uchwały (nakaz wystawiania dowodu wykonania usługi). W omawianym przypadku zakres spraw przekazanych do uregulowania w uchwale gminnej oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu prawa miejscowego wyznacza, jak słusznie wskazuje skarżący, art. 7 ust. 3a i ust.7 u.c.p.g. Zgodnie z tym unormowaniem rada gminy określi, w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tegoż artykułu, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Wskazany ust. 1 pkt 2 dotyczy działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Przy czym, na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy, Minister Środowiska w rozporządzeniu MŚ skonkretyzował wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych dotyczące: 1) opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsc przekazywania nieczystości ciekłych Określając, iż winny być one określone w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Realizacja powyższych unormowań musi uwzględniać cel jakiemu ma służyć przedmiotowa uchwała. Jako akt prawa miejscowego ma ona umożliwić weryfikację przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Zezwolenia takiego udziela organ wykonawczy gminy w drodze decyzji (art. 7 ust. 6 u.c.p.g). W związku z tym organ stanowiący gminy ma w sposób władczy, ale czytelny określić jakie konkretnie warunki przedsiębiorca musi spełnić, aby uzyskać to zezwolenie, a nie jakich obowiązków przedsiębiorca będzie musiał przestrzegać przy wykonywaniu takiej działalności. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przedmiotowa uchwała ma stanowić swego rodzaju ofertę skierowaną do przedsiębiorców, określającą i podającą do publicznej wiadomości wymagania – głównie techniczne – jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 marca 2011r., sygn. akt II SA/Ol 65/11, Lex nr 993526, wyrok WSA w Warszawie 22 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1508/17, orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, jak trafnie podniósł skarżący, w § 4 ust. 2 pkt 3 uchwały ustalono wymagania dla przedsiębiorcy wykonującego już działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, co jednoznacznie wynika z brzmienia zawartego tan zapisu. Przepis art. 7 ust. 3a u.c.p.g ogranicza natomiast kompetencje stanowiące organu gminy wyłącznie do ustalenia wymagań w stosunku do przedsiębiorców ubiegających się dopiero o uzyskanie zezwolenia. Tym samym nie obejmuje kwestii związanych z obowiązkami tych podmiotów powstającymi w trakcie realizacji wymienionych zadań. Dodatkowo, co również zasadnie wywodzi skarżący, z przepisów powołanego rozporządzenia MŚ wynika, że określenie wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o pozwolenie, dotyczyć może tylko i wyłącznie zakresu przedmiotowego wskazanego w rozporządzeniu. Nałożenie obowiązków dotyczących wystawiania dowodów właścicielom nieruchomości korzystania przez nich z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych do stacji zlewnej (postanowienia zaskarżonej jednostki redakcyjnej uchwały) nie jest w żaden sposób związane z wymaganiami określonymi w pkt. 1-3 § 1 rozporządzenia MŚ, co wynika jednoznacznie z treści zaskarżonego zapisu i treści rozporządzenia. Powyższe prowadzi do konstatacji, że określenie zasad prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w czasie wykonywania tej działalności po uzyskaniu zezwolenia, wykracza poza delegację ustawową zawartą w tym przepisie. Z powyższych względów za zasadne uznał Sąd zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 1 rozporządzenia MŚ, polegające na wydaniu zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z wyżej powołanych przepisów. Za zasadny, Sąd uznał również zarzut naruszenia § 115 i 135 w zw. z § 143 z.t.p. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wobec zawarcia w uchwale zapisów wykraczających poza upoważnienie zawarte w ustawie i rozporządzeniu. Na koniec należy wskazać, iż Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy jednak mieć na uwadze, że chodzi tu o wyjaśnienie wątpliwości co do stanu faktycznego ustalonego w sprawie, a nie co do wykładni prawa. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest bowiem ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Nie stanowi natomiast dowodu z dokumentów treść wyroku zapadłego w innej sprawie, ani treść decyzji, w której wyrażona jest ocena prawna w podobnej sprawie. Skoro wolą pełnomocnika jest zwrócenie uwagi Sądu na dane orzeczenie, wystarczające jest przywołanie jego sygnatury w treści skargi. Nie jest natomiast ani konieczne ani zasadne w okolicznościach ww. wyjaśnień załączanie kserokopii wielu wyroków celem przeprowadzenia dowodu uzupełniającego. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uznając skargę za zasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji)