II SA/Ol 65/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miasta Olsztyn z dnia 10 listopada 2010r. nr LXVIII/818/2010 w przedmiocie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta Olsztyn Nr LXVIII/818/2010 z dnia 10 listopada 2010r.; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Uchwałą nr LXVIII/818/10 z dnia 10 listopada 2010 r. Rada Miasta Olsztyn określiła, na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz. U. z 2006 r. nr 5, poz. 33), wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. W złożonej skardze Wojewoda Warmińsko – Mazurski wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały. Zarzucił, że przepisy § 1 ust 1 lit. a, § 1 ust. 3 lit. a, § 2 ust. 1 lit. a i ust. 3 uchwały, zobowiązujące przedsiębiorców do posiadania bazy położonej na terenie gminy Olsztyn lub powiatu olsztyńskiego i do przekazywania odpadów komunalnych w pierwszej kolejności do O. "[...]" w O., a nieczystości ciekłych do zlewni w O. i K., naruszają art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Zapisy te są również sprzeczne z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 22 Konstytucji RP, gdyż ograniczają swobodę działalności gospodarczej. Wojewoda zarzucił ponadto, że w § 1 ust. 1 lit. b zdanie pierwsze oraz § 1 ust. 1 lit. c, d, e, f, § 2 ust. 1 lit. c, d uchwały utożsamiono obowiązki w zakresie prowadzenia działalności, której dotyczy uchwała, z warunkami, jakie należy spełnić, aby uzyskać zezwolenie na jej prowadzenie. Uchwalono bowiem, że przedsiębiorca winien zabezpieczyć sobie odpowiednią ilość specjalistycznych pojazdów tak, aby zapewnić ciągłość świadczenia usług i zobowiązano przedsiębiorcę do posiadania ważnych dowodów rejestracyjnych na pojazdy przeznaczone do odbierania odpadów, oznakowania pojazdów w sposób umożliwiający identyfikację przedsiębiorcy, oznakowania pojemników, kontenerów i worków oraz wyposażenia pracowników w firmowe ubrania robocze. W konsekwencji powyższego, w § 1 ust. 4 i § 2 ust. 4 uchwały zobowiązano przedsiębiorcę do udokumentowania spełnienia tych wymagań. Wojewoda podniósł, że z treści § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2005 r. wynika, że wymagania określane przez radę powinny objąć jedynie: opis wyposażenia technicznego, uwzględniający wymagania dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej, zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami oraz miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Brak było natomiast ustawowych podstaw do zawarcia w zaskarżonej uchwale postanowień dotyczących warunków wykonywania zezwolenia, wymagań dotyczących wniosku i zapisów nakładających na przedsiębiorców obowiązki wykraczające poza upoważnienie określone w art. 7 ust. 3a ustawy o czystości i porządku w gminach a zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa, co oznacza, że realizując ustawową kompetencję muszą ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości wywodząc, że unieważnienie tylko zakwestionowanych zapisów prowadziłoby do pozostawienia w obrocie prawnym aktu normatywnego, który nie regulowałby wszystkich kwestii wskazanych w art. 7 ust 3a ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Olsztyn wniosła o jej oddalenie. Stwierdziła w uzasadnieniu, że uchwała ma swoje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Nie zgodziła się z zarzutem, że przepisy § 1 ust. 1 lit. a, § 1 ust. 3 lit. a, § 2 ust. 1 lit. a i ust. 3 przedmiotowej uchwały bezprawnie ograniczają wolność działalności gospodarczej. Rada wyjaśniła, że wskazane w § 1 ust. 3 lit. a uchwały miejsce odzysku odpadów komunalnych zostało wymienione w wojewódzkim planie gospodarki odpadami i jest to jedyne miejsce w powiecie olsztyńskim wskazane w tym planie. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, odpady powinny być w pierwszej kolejności poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania. Wobec powyższego Rada zobowiązana była wskazać w przedmiotowej uchwale miejsce odzyskiwania odpadów i nieczystości ciekłych na terenie Olsztyna. Rada podniosła ponadto, że zapisy te są także konsekwencją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów i dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Odnosząc się do zgodności z prawem § 1 ust. 1 lit. a i § 2 ust. 1 lit. a uchwały Rada podkreśliła, że wymóg posiadania bazy zlokalizowanej na terenie gminy Olsztyn lub powiatu olsztyńskiego mieści się w terminie "opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań", który rada gminy określa w uchwale. Rada Miasta Olsztyn stwierdziła również, że była uprawniona do określenia wymogu posiadania przez przedsiębiorcę ważnych dowodów rejestracyjnych na pojazdy przeznaczone do odbioru odpadów komunalnych, gdyż pozwoli to na stwierdzenie czy posiadane pojazdy mogą być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Rada była też upoważniona do uchwalenia obowiązku oznakowania pojazdów w sposób umożliwiający identyfikację przedsiębiorcy, oznakowania pojemników, kontenerów i worków (wynika to z uchwały nr LVIII/773/06 Rady Miasta Olsztyn z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Olsztyn) i posiadania przez osoby wykonujące zadania związane z odbiorem odpadów komunalnych odpowiedniego ubioru. Ponadto, Rada Miasta Olsztyn mogła wymagać udokumentowania spełnienia warunków, o których mowa w § 2 ust. 1-3. Zdaniem tego organu, w przypadku stwierdzenia, że pewne postanowienia przedmiotowej uchwały mogą być uznane za wadliwe, stopień naruszeń nie uzasadnia jej uchylenia w całości, a co najwyżej w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta Olsztyn nr LXVIII/818/10 z dnia 10 listopada 2010 r., którą uchwalono wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie, wyrażona w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Wynika to również wprost z art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Wobec tego, każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie narusza normę kompetencyjną i jednocześnie narusza konstytucyjne warunki legalności aktu prawa miejscowego. Należy zatem podkreślić, że wszelkie uchwały podejmowane przez radę gminy muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. Podstawą prawną zaskarżonej uchwały jest art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który stanowi, że rada gminy określi, w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając: opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań oraz - w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, do których odpady mają być przekazywane. Powyższą normę kompetencyjną należy interpretować z uwzględnieniem treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz. U. z 2006 r. nr 5, poz. 33), które zawiera zasady określania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. W § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewidziano, że wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, obejmujące opis wyposażenia technicznego, uwzględniający wymagania dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej (pkt 1), zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami (pkt 2) i miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych (pkt 3) określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Z uwagi na fakt, że materia regulowana aktem prawa miejscowego wydanym na podstawie tego przepisu dotyczy bezpośrednio sfery praw i wolności obywateli zastosowane zostało rozwiązanie legislacyjne polegające na ograniczeniu zakresu regulacji regulaminowej przez wyliczenie, jakie konkretnie dziedziny mają być objęte tą ingerencją. Z tego względu, również interpretacja zakresu upoważnienia w każdej z tych dziedzin odbywać się musi z wyłączeniem wykładni rozszerzającej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zasadnie Wojewoda zakwestionował § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały, ograniczający możliwość lokalizacji bazy transportowej do terenu gminy Olsztyn lub powiatu olsztyńskiego w przypadku przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz § 2 ust. 1 lit. a, zawierający taki sam wymóg w odniesieniu do przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie na świadczenie usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, gdyż podjęte zostały z przekroczeniem delegacji ustawowej i naruszeniem powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego. Brak jest bowiem podstawy prawnej do nakładania na obie kategorie przedsiębiorców wymogu posiadania bazy transportowej na terenie gminy Olsztyn lub powiatu olsztyńskiego. Cytowane wyżej przepisy nie upoważniają organu gminy do wskazania miejsca położenia bazy transportowej przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia. Nie mieści się to bowiem w zakresie pojęcia opis wyposażenia technicznego. Żadne inne względy nie tworzą też podstawy prawnej do regulowania tej materii w uchwale podejmowanej w trybie art. 7 ust. 3a ustawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1182/06, LEX nr 516652, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 431/07, LEX nr 438953 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2158/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zawarcie w zaskarżonej uchwale wymogu usytuowania bazy na terenie skarżącej gminy lub powiatu olsztyńskiego w oczywisty sposób dyskryminuje przedsiębiorców spoza tego terenu, ogranicza konkurencję i utrudnia im dostęp do tego rynku usług. Powyższe narusza więc art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 22 Konstytucji RP, gdyż naruszają zasadę swobody działalności gospodarczej. Z mocy art. 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności działalności gospodarczej dopuszczalne jest jedynie w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Stąd też, o ile ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadza wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, to warunki udzielenie takiego zezwolenia nie mogą obejmować materii szerszej, niż przewiduje to ustawa. Nie można również doszukać się w cytowanej delegacji ustawowej normy prawnej, która uprawniałaby Radę Miasta do zawarcia w § 1 ust. 3 lit. a uchwały nakazu przekazywania odpadów komunalnych w pierwszej kolejności do preferowanego przez Radę Miasta podmiotu (O. "[...]" w O.), a w § 2 ust. 3 - do wskazania konkretnych miejsc unieszkodliwiania nieczystości ciekłych, prowadzonych przez P. "[...]" w O. Wynikająca z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r., zasada określania miejsc odzysku w taki sposób, aby zachowane były reguły rynkowe, poszanowany dostępu do rynku oraz aby nie doszło do dyskryminacji podmiotów gospodarczych czy ograniczenia konkurencji, będzie naruszona przez nakazanie w akcie prawa miejscowego przekazywania gromadzonych odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych konkretnemu wymienionemu w uchwale podmiotowi gospodarczemu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 546/06, LEX 243157, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 298/09 i z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 744/07, wyrok tut. Sądu z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 417/08). Przedsiębiorca winien mieć możliwość wywożenia odpadów do wszystkich zawartych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a nie jedynie do wskazanych w uchwale (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 979/10). Odnosząc się natomiast do kwestii legalności § 1 ust. 1 lit. b zdanie pierwsze i § 1 ust. 1 lit. c, d, e, f, § 2 ust. 1 lit. c, d zaskarżonej uchwały, przypomnieć należy, że uchwała rady gminy wydana na podstawie art. 7 ust. 3a omawianej ustawy poprzedza wydanie odpowiednich zezwoleń i stanowi swego rodzaju ofertę skierowaną do przedsiębiorców, określającą i podającą do publicznej wiadomości wymagania - głównie techniczne - jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. Przepisy przyznające kompetencję do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie odpowiedniego zezwolenia, stanowią tym samym podstawę do wydania aktu administracyjnego określającego w sposób władczy szczegółowe kryteria udzielania zezwoleń (decyzji administracyjnych) oraz ingerującego w zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej i swobody wyboru zawierania umów. Pamiętać bowiem należy, że działalność w zakresie odbierania odpadów, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest działalnością prawnie reglamentowaną, co wynika wprost z art. 7 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2158/10). Wskazane wyżej postanowienia zaskarżonej uchwały zawierają obowiązki, które dotyczą przedsiębiorcy prowadzącego, po uzyskaniu zezwolenia, działalność w przedmiotowym zakresie. Przepis art. 7 ust. 3a ustawy ogranicza natomiast kompetencje stanowiące organu gminy wyłącznie do ustalenia wymagań w stosunku do przedsiębiorców ubiegających się dopiero o uzyskanie zezwolenia. Tym samym nie obejmuje kwestii związanych z obowiązkami tych podmiotów powstającymi w trakcie realizacji zadań takich, jak zapewnienie odpowiedniej ilości specjalistycznych pojazdów i innego sprzętu, gwarantującą ciągłość usług, oznakowanie pojazdów w sposób umożliwiający identyfikację przedsiębiorcy, oznakowanie pojemników, kontenerów i worków oraz wyposażenia pracowników w firmowe ubrania robocze i posiadanie ważnych dowodów rejestracyjnych na pojazdy przeznaczone do wykonywania przedmiotowej działalności gospodarczej. Obowiązki, jakie przedsiębiorca winien spełniać przy wykonywaniu usług objętych zezwoleniem określa w zezwoleniu organ wykonawczy gminy (art. 9 ustawy). Cytowany wyżej art. 7 ust. 3a ustawy zawiera zaś katalog warunków, jakie winny zostać określone przez radę gminy w uchwale. Zatem, określenie zasad prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług odbierania odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych, które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w czasie wykonywania tej działalności po uzyskaniu zezwolenia, wykracza poza delegację ustawową zawartą w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 355/10 oraz wyrok tut. Sądu z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 616/10). Ponadto, ustawodawca zagwarantował w art. 8a ust. 1 ustawy możliwość zweryfikowania prawdziwości danych zawartych w dokumentacji przedłożonej przez przedsiębiorcę ubiegającego się o zezwolenie ze stanem rzeczywistym, a w toku tej działalności organ wykonawczy gminy jest uprawniony do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem (art. 8b ustawy). Dodać też należy, że obowiązek poruszania się po drogach publicznych pojazdami, które posiadają ważne dowody rejestracyjne, wynika z art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie było więc potrzeby zawierania takiej regulacji w zaskarżonej uchwale. Przypomnienia wymaga, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu tylko uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, co jest uzasadnione założeniem niesprzeczności sytemu prawa. Zakaz powtarzania w uchwale treści normatywnych zawartych w przepisach ustaw i rozporządzeń wynika z określonej w art. 87 Konstytucji hierarchii źródeł prawa, zgodnie z którą akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być sprzeczne z nimi. Konsekwencją uznania bezpodstawności powyższych przepisów jest też nieważność § 1 ust. 4 i § 2 ust. 4 uchwały, które zawierają wymóg udokumentowania zawartych w tych przepisach wymagań. Zakwestionowane w skardze zapisy uchwały nie stanowią warunków dopuszczalności prowadzenia przedmiotowej działalności, do których określania Rada Miasta Olsztyn została upoważniona. Zasadny jest zatem zarzut, że zostały uchwalone z naruszeniem normy kompetencyjnej, zawartej w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a naruszenia te należy uznać za istotne. Podnieść ponadto należy, że jeżeli charakter naruszeń prawa lub ich liczba przesądzają o tym, że "okrojony" z przepisów naruszających prawo akt prawa miejscowego nie byłby kompletny, możliwe jest stwierdzenie nieważności całej uchwały a nie tylko jej części. Przy czym brak zastrzeżeń co do innych postanowień uchwały nie rodzi obowiązku odnoszenia się do wszystkich postanowień uchwały (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1663/06, LEX nr 315971). Zgodnie z art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku ustalenia, że zaskarżony akt zostały wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi polega na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Wyjaśnić przy tym należy, że przesłanki nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywają się z przesłankami nieważności decyzji i postanowień z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ustawowe unormowania nie zawierają kryteriów zezwalających na określanie "istotności" naruszeń prawa, a tym samym kwestia ta została pozostawiona do oceny sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 952/08, podobnie A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 340). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Z mocy art. 152 powyższej ustawy orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.