IV SA/Wa 1903/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Alina Balicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2021 r., nr ` w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021, poz. 735), zwanego dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu odwołania J. M. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: organ pierwszej instancji, Burmistrz) z dnia [...] października 2021 r., znak: [...], odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego do chowu tuczników o liczbie stanowisk do 2000 szt. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] w miejscowości Z, gmina S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium , organ odwoławczy) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu 17 sierpnia 2021 r., do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek J, M, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego do chowu tuczników o liczbie stanowisk do 2000 szt. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] w miejscowości Z. , gmina S. . Do wniosku skarżący załączony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowa inwestycja położona ma być w obszarze, dla którego uchwalono miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Wskazał na niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dn. [...].07.2005 r.). Organ pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że z tekstu tego planu wynika, że cała wieś Z. położna jest na obszarze o braku warstwy izolacyjnej użytkowego poziomu wodonośnego. Wskazuje, że na załączniku graficznym w skali 1:5000 dla wsi Z. nie został oznaczony obszar bez izolacji. Granica obszaru bez izolacji została wskazana na załączniku graficznym w skali 1:5000 dla wsi B. graniczącej z wsią Z. . Zgodnie z oznaczeniem teren bez izolacji obejmuje wsie sąsiednie m.in. na zachód i południowy - zachód czyli obejmuje wieś Z. . Od powyższego rozstrzygnięcia J. M. wniósł odwołanie w którym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie: art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a.., art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art 80 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2021, poz. 247), zwanej dalej: "uioś" oraz naruszenie § 3 ust. 2 pkt 13 rozdziału II uchwały Rady Gminy S. nr [...] z dni [...] maja 2005 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie postanowienia miejscowego planu wyłączają możliwość realizacji planowanej inwestycji pomimo tego, że z dyspozycji wskazanego przepisu wprost wynika, że w obrębie użytków rolnych dopuszcza się lokalizację ferm hodowlanych bez potrzeby dokonywania zmiany planu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponowionego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie niezgodnie z wymogami przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W ocenie Kolegium zarówno zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, jak i zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie nie potwierdzają wystąpienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych determinujących wydanie odmownej decyzji zawartych w art. 80 i 81 uioś. Według Kolegium, Burmistrz nie wskazał podstaw prawnych uzasadniających wydanie decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji błędnie określił, że planowane przedsięwzięcie jest niegodne z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dni [...] maja 2005 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. ) bowiem z tekstu planu nie wynika, że cała wieś Z. położna jest na obszarze o braku warstwy izolacyjnej użytkowego poziomu wodonośnego. Kolegium podkreśliło, że w aktach sprawy nie znajduje się wypis z ww. planu miejscowego zawierający stosowne zapisy dotyczące terenu objętego niniejszym postępowaniem, jak również brak jest złączników graficznych określających granicę obszaru bez izolacji użytkowego poziomu wodonośnego, które wskazywałyby że zawarta jest w tym obszarze również działka o nr ewid. [...] położona w m. Z. . Według Kolegium w aktach sprawy znajduje się wyłącznie niekompletny projekt uchwały Rady Gminy S. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (brak na nim numeru uchwały oraz jej daty), nie zawierający większości załączników graficznych. Ponadto, Kolegium stwierdziło, że Burmistrz nie wskazał jakie konkretnie zapisy przedmiotowego planu wskazują, że obszar wsi Z. leży na terenie charakteryzującym się brakiem warstwy izolacyjnej użytkowego poziomu wodonośnego. Reasumują Kolegium uznało, że Burmistrz nie wykazał sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W. R. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. decyzji Kolegium zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. W oparciu o wskazane powyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła m.in. że: organ pierwszej instancji nie miał obowiązku prowadzenia postepowania wyjaśniającego w sytuacji gdy uznał, że przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami planu, obowiązkiem Kolegium było zapoznanie się z planem miejscowym i wydanie decyzji zgodnej z przepisami K.p.a. i uioś, oraz, że poczyniona przez Burmistrza omyłka pisarska w zakresie zapisów dotyczących miejscowego planu nie była na tyle istotna aby mogła mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując, skarżąca wskazała, że decyzja Burmistrza była słuszna, a Kolegium wadliwie wydało decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., albowiem podnoszone wątpliwości Kolegium mogło samo wyeliminować rozpoznając odwołanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądzał o istocie sprawy. Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej zawartej w art. 138 § 2 K.p.a. stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w przepisie art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się przesłanki do odstąpienia przez organ odwoławczy od wynikającego z treści art. 15 K.p.a. oraz art. 138 K.p.a. i art. 136 K.p.a. obowiązku w pierwszej kolejności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1 i 5 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a. Dopuszczalność wydania tego rodzaju decyzji, ze względu na treść art. 138 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a. wiąże się ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak stwierdzone braki postępowania nie są możliwe do usunięcia w trybie art. 136 K.p.a., który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 K.p.a., nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, przekazanie przez Kolegium sprawy do jej ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na to, że zdaniem Kolegium, Burmistrz nie wykazał w sposób prawidłowy sprzeczności pomiędzy planowaną inwestycją a założeniami planu miejscowego, a tym samym że nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto, według Kolegium Burmistrz wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy bowiem w aktach sprawy brak było wypisu z miejscowego planu dotyczącego działki na której ma być inwestycja oraz większości załączników graficznych. Z tym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Wbrew twierdzeniu Kolegium – w ocenie Sądu – Burmistrz w wystarczającym stopniu wskazał (nie przesądzając czy słusznie czy nie) w uzasadnieniu swojej decyzji, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dni [...] maja 2005 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. ). Jak wynika z decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, dlaczego tak uznał, m.in. wskazał, że z tekstu miejscowego planu wynika, że cała wieś Z. położna jest na obszarze o braku warstwy izolacyjnej użytkowego poziomu wodonośnego, a to jak wskazał zgodnie z treścią planu uniemożliwia określenie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji powołał się przy tym na załącznik graficzny 1:5000. Co prawda organ pierwszej instancji nie wskazał prawidłowo z jakim zapisem ww. planu przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne – co trafnie dostrzegło Kolegium - a rozstrzygnięcie decyzji Burmistrza było dość lakonicznie uzasadnione w tym zakresie – nie mniej nie mogło to stanowić podstawy dla Kolegium do uchylenia decyzji w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. co w konsekwencji tylko przedłużyło postępowanie administracyjne. Podkreślić trzeba, że błędne wskazanie konkretnego zapisu planu (z uwagi na omyłkę pisarską) na który Burmistrz się powoływał nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że w treści planu można było bez problemu odczytać zapis, na który organ się powoływał. Rację ma skarżąca, że Kolegium stosownie do art. 15 K.p.a. w ramach własnych kompetencji powinno dokonać ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnikliwe się z nim zapoznać w szczególności z uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dni [...] maja 2005 r. dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , załącznikami graficznymi i ewentualnie wydać merytoryczną decyzję w sprawie. W przypadku stwierdzenia natomiast, że dowody w sprawie są niewystarczające do wydania jednoznacznej decyzji winno – zgodnie z art. 136 K.p.a. – uzupełnić materiał dowodowy o te dokumenty, które uważa za brakujące i dokonać ponownej oceny, a następnie wydać rozstrzygnięcie. Tego Kolegium w toku postepowania odwoławczego nie uczyniło i błędnie uznało, że zachodziły przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. Nie mogło również stanowić podstawy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie odniesienie się przez Burmistrza do załączonej do akt opinii hydrologicznej. Sąd podkreśla, że w sytuacji gdy organ pierwszej instancji uzna (tak jak w niniejszej sprawie), że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma obowiązku dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. np. wyroki NSA z: 19 marca 2019 r., sygn. II OSK 1093/17 i z 30 października 2018 r., sygn. II OSK 2667/16, wyroki WSA w Poznaniu z 10 kwietnia 2019 r., sygn. IV SA/Po 51/19, WSA w Krakowie z 29 czerwca 2018 r., II SA/Kr 502/18, WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2018 r., II SA/Gd 208/18). Sąd podkreśla, że uchybienia organu pierwszej instancji – które Sąd dostrzega - jak najbardziej mogły zostać przez Kolegium wyeliminowane i naprawione w toku postępowania odwoławczego, bowiem nie miały charakteru wpływającego na wynik sprawy. Zaznaczyć trzeba, że rolą organu odwoławczego nie jest wyłącznie ocena zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale również ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując wskazać trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do stwierdzenia, że Burmistrz naruszył przepisy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w takim stopniu, który uprawniałby organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej. Wyraźnie zaakcentować należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższej instancji. Wydanie decyzji kastoryjnej wymaga kumulatywnego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a., tj. po pierwsze, wskazania, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, i po drugie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem wniesiony sprzeciw okazał się jak najbardziej zasadny. Zgodnie z art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. i w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt. 2. Wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, na którą składa się wysokość uiszczonego przez nią wpisu sądowego od skargi, ustalonego na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535) Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Kolegium weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku, w szczególności dokona wnikliwej analizy uchwały Rady Gminy S. nr [...] z dni [...] maja 2005 r. dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , dokona analizy załączników graficznych, na podstawie art. 136 K.p.a. uzupełni materiał dowodowy o brakujący – jego zdaniem - materiał dowody, a następnie dokona ponownej oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie zarówno przepisy K.p.a jak i uioś.