IV SA/Wa 1909/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie korekty rocznych sprawozdań 1. uchyla zaskarżony akt, 2. stwierdza, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego L. S.A. w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IVSA/Wa 1909/11 UZASADN IENIE I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (dalej "zarządzeniem") [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "Inspektor"), zarządził: - sporządzenie i przedłożenie Marszałkowi Województwa [...] (dalej "Marszałkowi") przez L." S.A., ul. [...],[...] W. (dalej "skarżącą") korekty rocznych sprawozdań OS-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za lata 2007-2009 w terminie do dnia [...] sierpnia 2011 r. Jednocześnie Inspektor wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] września 2011 r. II. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano, co następuje: Na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej u skarżącej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatura w P. i R. w dniach [...] czerwca 2011 r. stwierdzono, że do rozliczenia obowiązku recyklingu i odzysku w latach 2007-2009 dla odpadów opakowaniowych z papieru i tektury oraz z tworzyw sztucznych skarżąca wykorzystała dokumenty potwierdzające odrębnie recykling i odrębnie odzysk wystawione na innych przedsiębiorców a nie wyłącznie na skarżącą, mającą status organizacji odzysku. Zgodnie z art.4 ust.3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz.U. z 2007 r. Nr 90, poz.607 z późn.zm.), dalej "ustawy o obowiązkach przedsiębiorców" przedsiębiorca lub organizacja odzysku może zlecić wykonanie poszczególnych czynności związanych z odzyskiem i recyklingiem posiadaczowi odpadów spełniającemu wymagania określone w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 201 Or. Nr 185, poz. 1243). Ponadto art. 11 ust.3 tej samej ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej wskazuje, ze prowadzący odzysk lub recykling jest obowiązany wydać dokumenty potwierdzające odrębnie odzysk i odrębnie recykling na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji odzysku, przekazujących odpady do odzysku lub recyklingu. W przypadku gdy przedsiębiorca lub organizacja korzysta z usług innego posiadacza odpadów w przekazaniu odpadów do odzysku i recyklingu, zgodnie z ust.5 wspomnianego artykułu, wniosek o wydanie DPO i DPR posiadacz ten przedkłada w imieniu przedsiębiorcy lub organizacji odzysku. Ustawa o obowiązkach przedsiębiorców nie przewiduje możliwości wykorzystania DPO i DPR wystawionego na rzecz przedsiębiorcy lub organizacji odzysku przez innego przedsiębiorcę lub inną organizację odzysku niż wskazaną w dokumencie, do ustalenia przez nich masy odpadów opakowaniowych poddanych odzyskowi i recyklingowi. Zgodnie z art. 37 pkt 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców kto, będąc przedsiębiorcą prowadzącym organizację odzysku nie składa marszałkowi województwa sprawozdań określonych w art. 10 ust.2 oraz ust.3 lub składa sprawozdania nierzetelnie podlega karze grzywny. W związku z powyższym należy złożyć Marszałkowi korektę sprawozdań rocznych za lata 2007-2009 z uwzględnieniem prawidłowych wartości w oparciu o dokumenty potwierdzające odrębnie odzysk i odrębnie recykling wydane imiennie na skarżącą oraz dokumenty potwierdzające eksport lub faktury potwierdzające wewnątrzwspolnotową dostawę odpadów. III. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na zarządzenie Inspektora. 1) art. 7 Konstytucji RP oraz art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44 poz. 287 ze zm.) przez: * dokonanie w ramach kontroli wadliwych ustaleń stanowiących podstawę wydania zarządzenia pokontrolnego * ustalenie w zarządzeniu pokontrolnym nieskonkretyzowanego obowiązku - niewyjaśnienie podstaw prawnych zarządzenia pokontrolnego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i mających zastosowanie przepisów prawa, 2) przepisów art. 11 ust. 3 oraz art. 10, art. 11 a i art. 15 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców (...) przez ich błędną wykładnię lub pominięcie i w konsekwencji bezzasadne uznanie, iż sprawozdania OŚ-OP1 za lata 2007-2009 zostały sporządzone niezgodnie z przepisami i wymagają korekty. 3) art. 9 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przez dopuszczenie do udziału w kontroli osoby nie będącej upoważnionym pracownikiem Inspekcji Ochrony Środowiska. Skarżąca podniosła, że termin do zaskarżenia czynności w niniejszej sprawie wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 ppsa). Pismo Inspektora z dnia [...].09.2011 r. z odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało prawidłowo doręczone skarżącej. Pismo zostało błędnie zaadresowane, bowiem na kopercie wpisano ręcznie adres: "Pani O. N. ul. [...][...] W.", tj. z błędnym kodem pocztowym (dot. ul. [...]) i bez podania nazwy skarżącej. Powyższe pismo trafiło do obcej firmy W. a następnie E. (i kolejnych z wielu firm przy ul. [...]), gdzie zostało odebrane przez osoby w żaden sposób nieuprawnione do odbioru pism w imieniu skarżącej. Dopiero po pewnym czasie, po błądzeniu pisma po kilku firmach, przypadkowo ustalono, że pismo to jest przeznaczone dla skarżącej i przekazano je skarżącej dopiero w dniu [...].09.2011 r. Wobec tego, że pismo organu z odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało faktycznie doręczone skarżącej w dniu [...].09.2011 r., od tego dnia biegnie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uzasadniając merytoryczne zarzuty skargi, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: 1. W zarządzeniu pokontrolnym nie został określony konkretny zakres korekty sprawozdań rocznych OŚ-OPł, ani nie wskazano w jakiej części i w jaki sposób sprawozdania mają zostać skorygowane. Można więc jedynie domniemywać, że organ kontrolujący miał na uwadze wyszczególnione w Protokole kontroli przypadki, w których dokumenty DPO i DPR zostały wystawione nie na L. SA, lecz na wskazanych w Protokole przedsiębiorców (str. 4, 5, 7, 8, 11, 14, 15, 16, 17, 18, 20 Protokołu). Nie zostało to jednak wskazane w Zarządzeniu pokontrolnym. Zarazem na str. 22 Protokołu kontroli odnotowano, iż "z informacji udzielonej podczas kontroli wynika, że z przedsiębiorcami tymi kontrolowana organizacja posiada zawarte umowy w zakresie przejęcia ustawowych obowiązków - oświadczenie w powyższej sprawie oraz kserokopia umowy z jednym przedsiębiorcą stanowi załącznik nr 4 do niniejszego protokołu". Z okoliczności tej jednak organ kontrolujący nie wyciągnął żadnych wniosków, nie ustosunkował się do tej kwestii w jakikolwiek sposób i nie przeprowadził w tym zakresie dowodów z innych dokumentów poza dokumentami DPO i DPR. Podstawy prawne Zarządzenia pokontrolnego także nie zostały przez organ kontrolujący należycie powołane i wyjaśnione. Przepis art. 11 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców nie został prawidłowo zastosowany w stanie faktycznym sprawy. Natomiast powołane przepisy art. 4 ust. 3 i art. 11 ust. 5 ustawy nie mają zastosowania do rozliczenia obowiązków odzysku i recyklingu w tej sprawie, bowiem wskazani w Protokole kontroli przedsiębiorcy, na których wystawione były dokumenty DPO i DPR, nie byli posiadaczami odpadów, lecz przedsiębiorcami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt. 2 powyższej ustawy, od których L. SA przejęła na podstawie umowy obowiązki w zakresie odzysku i recyklingu. Jednocześnie organ kontrolujący pominął całkowicie przepisy art. 10, art. 11 a i art. 15 ust. 1 powyższej ustawy, mające istotne znaczenie w sytuacji przejęcia przez organizację odzysku obowiązków przedsiębiorców w zakresie odzysku i recyklingu. Wydanie przez organ zarządzenia pokontrolnego, które nie precyzuje nakazanych do wykonania czynności, pozostawiając ich zakres domysłom oraz opiera się na niepełnych ustaleniach i nie wyjaśnia należycie podstaw prawnych przyjętych ustaleń i wydanego zarządzenia pokontrolnego - narusza przepisy art.7 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Przepis art.7 Konstytucji stanowi bowiem, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stosownie zaś do art. 12 ust. 1 pkt, 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W świetle art. 7 Konstytucji zarządzenie pokontrolne, będące aktem władczym w stosunku do kontrolowanej jednostki, powinno opierać na prawidłowych ustaleniach w zakresie stanu faktycznego i prawidłowej wykładni przepisów prawa. 2. Odnośnie podstaw prawnych stwierdzić należy, co następuje. Stosownie do art.4 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców organizacja odzysku przejmuje od przedsiębiorcy obciążające go obowiązki na podstawie umowy. Skarżąca jest organizacją odzysku w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 2 i art. 5 powyższej ustawy i na podstawie umów zawartych z szeregiem przedsiębiorców przejęła ich obowiązki w zakresie odzysku i recyklingu w latach 2007-2009. Przedsiębiorca lub organizacja odzysku są obowiązani do złożenia sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lub 2 ustawy oraz do złożenia rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W przypadku przejęcia przez organizację odzysku na podstawie umowy obowiązków przedsiębiorcy w zakresie odzysku i recyklingu sprawozdanie składa organizacja odzysku, a nie ten przedsiębiorca. Stosownie do art. 11 ust 3 ustawy masę i ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz sposób odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk (DPO) i odrębnie recykling (DPR), które prowadzący odzysk lub recykling obowiązany jest wydać na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji, przekazujących odpady do odzysku lub recyklingu. W przypadku niektórych przedsiębiorców, z którymi skarżąca zawarła umowy o przejęcie ich obowiązków, miała miejsce sytuacja, w której przedsiębiorcy częściowo samodzielnie zrealizowali obowiązek odzysku i recyklingu, a następnie na ten sam rok rozliczeniowy zawarli umowę z naszą organizacją. Przedsiębiorcy ci, realizując samodzielnie obowiązki, uzyskali dokumenty DPO i DPR wystawione imiennie na nich, które następnie przekazali naszej organizacji. Skarżąca, realizując przejęte obowiązki tych przedsiębiorców, uzyskała dalsze dokumenty DPO i DPR wystawione imiennie na nią. Do rozliczenia w sprawozdaniu rocznym całości obowiązków przejętych od tych przedsiębiorców skarżąca przyjęła dokumenty DPO i DPR wystawione na tych przedsiębiorców i dokumenty wystawione na organizację. Obowiązująca ustawa nie wyłącza możliwości zawarcia umowy między przedsiębiorcą a organizacją odzysku o przejęcie obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu w czasie trwania roku kalendarzowego, na który umowa zostaje zawarta. Jednocześnie ustawa nie przewiduje składania dwóch sprawozdań rocznych: jednego częściowego sprawozdania przez przedsiębiorcę i drugiego częściowego sprawozdania przez organizację odzysku. Organizacja odzysku, przejmując ustawowe obowiązki przedsiębiorcy, przejmuje także obowiązek sprawozdawczy tego przedsiębiorcy za cały okres roczny. W sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy i w rocznym sprawozdaniu o wysokości należnej opłaty produktowej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, wykazuje się masę opakowań wprowadzonych przez poszczególnych przedsiębiorców, masę łub ilość poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych i poużytkowych oraz osiągnięte poziomy odzysku i recyklingu. W celu rozliczenia wykonania obowiązku danego przedsiębiorcy organizacja odzysku musi zatem uwzględnić całkowitą masę opakowań wprowadzonych przez przedsiębiorcę do obrotu i całkowitą masę odpadów przekazanych do odzysku i recyklingu, zarówno bezpośrednio przez tego przedsiębiorcę, jak też przez organizację odzysku po przejęciu przez nią obowiązków przedsiębiorcy. W przeciwnym razie, obowiązek przedsiębiorcy, przejęty przez organizację odzysku, nie zostałby prawidłowo w całości rozliczony gdyby uwzględnić całkowitą masę opakowań wprowadzonych przez przedsiębiorcę do obrotu, a pominąć masę odpadów przekazanych do odzysku i recyklingu bezpośrednio przez tego przedsiębiorcę, wykazanych w wystawionych na niego dokumentach DPO i DPR w tym samym okresie sprawozdawczym. Z powyższych przyczyn L. SA w sprawozdaniach rocznych za lata 2007-2009 uwzględniła masę odpadów wykazanych w dokumentach DPO i DPR wystawionych na tych i tylko tych przedsiębiorców, których obowiązki organizacja przejęła i realizowała na podstawie zawartych umów. Powyższe działanie nie jest bynajmniej sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 11 ust. 3 ustawy, który stanowi, że masę odpadów ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling wystawionych na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji przekazujących odpady do odzysku i recyklingu. Dokonanie rozliczenia w powyższy sposób jest w pełni uzasadnione, gdy zgodnie z pozostałymi przepisami ustawy organizacja odzysku na podstawie umowy przejęła obowiązki przedsiębiorcy wcześniej przez niego częściowo zrealizowane i w sprawozdaniu rocznym rozlicza wykonanie całości obowiązków tego przedsiębiorcy. Drugą istotną sprawą jest kwestia zaliczenia na poczet wykonania obowiązku firmy F. Sp z o.o. w okresie 2009 r. uzyskanej przez nią nadwyżki odzysku i recyklingu z 2008 roku. Kwestii tej dotyczyło Sprawozdanie OŚ-OPł firmy F. za 2008 r., z którego wynikają wielkości przekraczające wymagany poziom odzysku i recyklingu w 2008 r. Dokument ten został dołączony do pisma z dnia [...] lipca 2001 r. zawierającego stanowisko skarżącej w sprawie protokołu kontroli. Zgodnie z art. Ila ustawy przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 1 albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2, którzy wykonali obowiązek, o którym mowa w art. 3, w wielkości przekraczającej wymagany w danym roku poziom odzysku lub recyklingu, mogą rozliczyć masę lub ilość odpadów opakowaniowych lub poużytkowych przekraczającą wymagany poziom odzysku lub recyklingu w następnym roku kalendarzowym. Skarżąca uważa, że w wyniku umownego przejęcia obowiązków firmy F. w zakresie odzysku i recyklingu w 2009 r., była uprawniona na podstawie powyższego przepisu do zaliczenia uzyskanej przez tę samą firmę nadwyżki odzysku i recyklingu w 2008 r. na poczet wykonania przejętych od tej firmy obowiązków za okres 2009 r. Powyższa kwestia nie została w ogóle rozpatrzona przez organ kontrolujący, a można przypuszczać, że nawet nie została przez ten organ zrozumiana. Sprawa zaś rozliczenia wskazanej nadwyżki rzutuje na wielkość wykonania odzysku i recyklingu wykazanego w sprawozdaniach rocznych kwestionowanych przez organ kontrolujący i powinna zostać jednoznacznie rozstrzygnięta, a brak wyjaśnienia tej sprawy narusza powołane na wstępie przepisy prawa. Jak już skarżący podnosił w toku postępowania kontrolnego w czynnościach kontrolnych poprzedzających wydanie zarządzenia pokontrolnego brała udział przedstawicielka Urzędu Marszałka Województwa, tj. organu na którego wniosek kontrola została wszczęta. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska kontrolę wykonują Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwani "inspektorami". Przedstawicielka Urzędu Marszałka Województwa, nie będąc pracownikiem Inspekcji Ochrony Środowiska, nie była osobą uprawnioną do udziału w czynnościach kontrolnych, a jej udział w kontroli - ze względu na stanowisko zajęte wcześniej przez Urząd Marszałkowski wobec sprawozdań naszej organizacji - mógł wpłynąć na brak obiektywizmu przy dokonywaniu ustaleń i wydaniu na ich podstawie zarządzenia pokontrolnego. Stanowi to naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do kwestii podniesionych skardze, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: Zarządzenie pokontrolne zostało doręczone skarżącej w dniu [...].08.2011 r. (zwrotne poświadczenie odbioru), wraz z pouczeniem o trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu [...].08.2011 r., czyli z zachowaniem 14-to dniowego terminu, skarżąca za pośrednictwem Poczty Polskiej nadał listem poleconym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatura w P. w dniu [...].08.2011 r. W dniu [...].09.2011 r. została wysłana do skarżącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. W związku z powyższym organ nie ma możliwości zweryfikowania daty odbioru odpowiedzi na wezwanie przez skarżącą, poza twierdzeniami zawartymi w skardze, że pismo trafiło do obcych firm, a do zarządu skarżącej spółki trafiło dopiero w dniu [...].09.2011 r. Dokładna data odbioru odpowiedzi na wezwanie datowane na dzień [...].09.2011 r. znak pisma [...] i stwierdzenie, czy odbiór pisma nastąpił przez osobę uprawnioną i umocowaną do odbioru pisma, w W. pod adresem: uL [...], W. wskazanym jako adres dla doręczeń dla firmy skarżącej, może nastąpić tylko poprzez zwrócenie się przez sąd do właściwej poczty o potwierdzenie kto i kiedy odebrał list polecony, numer przesyłki [...] adresowany dla P. O. N., ul. [...], W. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, załączona do skargi, nie zawiera adnotacji o wpływie pisma do kolejnych firm wskazanych w skardze, a jedynie datę [...].09.2011 r. (WPŁYNĘŁO) i podpis (nieczytelny) bez pieczęci osobowej. Z ostrożności procesowej, w razie ustalenia wniesienia skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia, organ wniósł o odrzucenie skargi. Natomiast w razie uznania przez Sąd, że skarga została wniesiona z zachowaniem przewidzianego terminu do jej wniesienia, organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wystąpienie przesłanek do oddalenia skargi, organ wskazał w szczególności, co następuje: W protokole kontroli (pkt 2) jako stwierdzone naruszenie wskazano wykorzystanie przez spółkę jako organizację odzysku dokumentów potwierdzających odzysk i recykling wystawionych nie na organizację odzysku, ale na rzecz przedsiębiorców, z którym kontrolowana organizacja posiada zawarte w trybie art. 4 ust. 2 cytowanej ustawy umowy w zakresie przejęcia ustawowych obowiązków w zakresie zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i użytkowych zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy. W toku kontroli kontrolowana organizacja okazała jedną umowę zawartą w dniu [...].09.2009 r. z F. Sp. z o.o. w zakresie przejęcia ustawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. Zgodnie z przywoływaną ustawą przedsiębiorca, czyli podmiot prowadzący działalność w myśl ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wprowadzający na rynek produkty w opakowaniach, ma obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu tych opakowań na odpowiednim poziomie. Obowiązek ten realizuje samodzielnie lub za pośrednictwem organizacji odzysku, na podstawie zawartej z tą organizacją umowy - art. 4 ust. 1 i ust. 4 ustawy. Przedsiębiorca, który prowadzi działalność odzysku i recykling samodzielnie albo organizacja są obowiązani do złożenia rocznego sprawozdania, w tym sprawozdania o wysokości należnej marszałkowi opłaty produktowej - art. 10 i art. 15 ustawy, na formularzu według wzoru. Rozliczenie obowiązku następuje całościowo za dany rok kalendarzowy. Ustawa nie przewiduje dwóch sprawozdań za ten sam rok, zatem sprawozdanie winien złożyć albo przedsiębiorca, albo organizacja, nawet jeżeli obowiązek przedsiębiorcy prowadzenia odzysku i recyklingu opakowań, przejęła w trakcie trwania roku kalendarzowego. Masę lub ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi ustała się na podstawie dokumentów, które wystawia podmiot prowadzący odzysk lub recykling, według wzoru wynikającego z rozporządzenia, to jest dokumentów odpowiednio DPO lub DPR.' Dokument DPO lub DPR prowadzący odzysk lub recykling wydaje na żądanie przedsiębiorcy lub organizacji odzysku, w terminie 7 dni od wpływu wniosku - art. 11 ust. 3 ustawy. Niezasadny jest w ocenie organu zarzut skargi dotyczący wad formalnych zarządzenia pokontrolnego w postaci nieokreślenia konkretnego zakresu korekty. Wskazanie zakresu korekty o dokumenty wystawione imiennie na innych przedsiębiorców niż organizacja odzysku zawiera się wprost w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia oraz wynika także z protokołu kontroli organizacji odzysku, przeprowadzonej w dniach [...].06.2011 r. W zarządzeniu wskazano wyraźnie, że korekta winna dotyczyć dokumentów, które imiennie dotyczą nie skarżącego, ale innych podmiotów, ponadto wyjaśniono, iż ustawa o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, nie przewiduje możliwości wykorzystania DPO i DPR wystawionego na rzecz innego podmiotu dla ustalenia własnych ilości masy odpadów opakowaniowych poddanych odzyskowi i recyklingowi. Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem skarżącej przedmiotowa ustawa nie zakazuje w sprawozdaniu rocznym z wykonania obowiązku odzysku i recyklingu, które składa organizacja, która na podstawie umowy przejęła w trakcie roku kalendarzowego obowiązek odzysku i recyklingu od innego przedsiębiorcy, wykorzystania przez tę Organizację dokumentów DPO i DPR wystawionych na tych przedsiębiorców, których obowiązki zostały przejęte. Wynika to z faktu, że ustawa nie przewiduje składania dwóch odrębnych sprawozdań za dany rok kalendarzowy przez przedsiębiorcę, a następnie za kolejny okres tego samego roku - przez organizację, która z tym przedsiębiorcą zawarła umowę. Umowa może być zawarta w trakcie roku kalendarzowego. Odnosząc się do tych twierdzeń skargi organ zauważył, iż nie kwestionuje tego toku rozumowania, poza wnioskami końcowymi odnośnie możliwości wykorzystania dokumentów DPO i DPR wystawionych dla przedsiębiorcy. W ocenie autora zarządzenia pokontrolnego, jeżeli w toku roku kalendarzowego przedsiębiorca sam wykonał obowiązek odzysku bądź recyklingu, a następnie zawarł umowę z właściwą organizacją to: -jeżeli już posiada dokument DPO łub DPR to winien zwrócić się do prowadzącego odzysk lub recykling, który wystawił dokumenty, o ich korektę i wpisanie w miejsce przedsiębiorcy - wskazanej przez niego organizacji, z którą zawarł umowę; - jeżeli dokumenty DPO lub DPR nie zostały jeszcze wystawione - winien o ich wystawienie wystąpić osobiście wskazując jako uprawnioną organizację odzysku, z którą zawarł umowę. Odnosząc się do kwestii rozliczenia nadwyżki z 2008 r., organ podniósł, że zarządzenie nie obejmuje kwestii nadwyżki poziomu odzysku i recyklingu firmy F. Sp. z o.o. za rok 2008 w ogóle, to znaczy w zarządzeniu nie nakazano ani nie wskazano sposobu zaliczenia takiej nadwyżki i sposobu postępowania. Zatem zarzut ten nie jest w żaden sposób powiązany z treścią wydanego zarządzenia pokontrolnego, a wręcz przedwczesny. Jeżeli sprawozdanie zostałoby skorygowane zgodnie z zarządzeniem, to dopiero po korekcie okazać się może jaki został osiągnięty poziom odzysku i recyklingu i czy korekta i wykorzystania nadwyżki za rok 2008 wpłynie na powstanie ewentualnego obowiązku uiszczenia opłaty produktowej na rzecz marszałka. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący uczestniczenia w kontroli osoby nie uprawnionej - pracownika Urzędu Marszałkowskiego. Osoba ta nie brała udziału w kontroli o charakterze kontrolującego. Przed rozpoczęciem kontroli kontrolujący inspektorzy uzyskali zgodę kontrolowanego na przeprowadzenie kontroli przy udziale osoby nie będącej inspektorem. Zgodę na obecność w trakcie czynności kontrolnych urzędnika Urzędu Marszałkowskiego wyraziła osobiście Pani O. N., co ma odzwierciedlenie w protokole kontroli - str. 2 protokołu - "Pani M. K. za zgodą L. S.A.". Mając na uwadze powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia, a w razie uznania terminu za zachowany - o oddalenie skargi. V. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca podniosła, co następuje: Załączone do pisma zdjęcie z internetu (Google) kompleksu budynków biurowych przy ul. [...] w W. dowodzi, że w kompleksie tym (zdjęcie nie obejmuje wszystkich budynków) mieści się wiele różnych firm, a skarżący zajmuje w tym miejscu na potrzeby biurowe jedynie mały 2-pokojowy lokal. Korespondencja skierowana na ten adres, zaadresowana imiennie na osobę fizyczną zamiast na skarżącego, nie mogła bezproblemowo dotrzeć do skarżącego. Należy podkreślić, że inspektorzy [...]WIOŚ przebywali wcześniej w tym kompleksie (i pomieszczeniach skarżącego) wielokrotnie i organowi administracji powinno być wiadome, że przesłanie tak zaadresowanej korespondencji na wskazany adres spowoduje, że korespondencja ta nie dotrze do skarżącego, a już na pewno nie w stosownym czasie. Błędy proceduralne lub prawne organu administracji, w tym przypadku przesłanie błędnie zaadresowanej korespondencji, nie mogą działać na niekorzyść skarżącego. Skarżąca podtrzymuje zarzuty o braku podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających wydanie przez [...]WIOŚ przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego. Wskazać należy, iż stosownie do art. 10 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców organizacja odzysku jest obowiązana do złożenia sprawozdania rocznego, zawierającego informacje o: * nazwie i siedzibie oraz adresie organizacji; * wykazie przedsiębiorców, w imieniu których działała; odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorcy wymienieni w wykazie wprowadzili na rynek krajowy produkty, lub wprowadzonych na rynek krajowy przez przedsiębiorców produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; * odpowiednio masie lub ilości poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobu ich odzysku i recyklingu, oraz odpadów poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; * osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje. Jak zatem wynika z powyższych przepisów organizacja odzysku działa w imieniu konkretnych przedsiębiorców, a jej sprawozdanie powinno uwzględniać masę i ilość opakowań wprowadzonych na rynek przez tych przedsiębiorców oraz masę i ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi w celu wykonania obowiązków tychże przedsiębiorców i ustalenia osiągniętego poziomu odzysku i recyklingu. W związku z tym - dla prawidłowego rozliczenia - sprawozdanie organizacji odzysku powinno obejmować także masę i ilość odpadów oddanych do odzysku i recyklingu w tym samym okresie sprawozdawczym bezpośrednio przez przedsiębiorców przed zawarciem umowy z organizacją odzysku. Podstawą zaś rozliczenia obowiązków w tym zakresie są dokumenty DPO i DPR wystawione imiennie na przedsiębiorców, którzy bezpośrednio oddali odpady do odzysku i recyklingu. Skarżąca podnosiła także, iż umowa między organizacją odzysku i recyklingu może być zawarta w trakcie roku kalendarzowego, a ustawa nie przewiduje w takim przypadku składania dwóch odrębnych sprawozdań: jednego przez przedsiębiorcę za część roku przed zawarciem umowy i drugiego przez organizację odzysku za pozostałą część roku. [...]WIOŚ nie ustosunkował się do tych kwestii ani w zarządzeniu pokontrolnym, ani w lakonicznym piśmie z dnia [...].09.2011 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero w odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]WIOŚ stwierdził, że nie kwestionuje powyższego rozumowania, jednakże w dalszym ciągu zakwestionował możliwość rozliczenia obowiązku odzysku i recyklingu na podstawie dokumentów DPO i DPR wystawionych imiennie na przedsiębiorców, których obowiązki organizacja odzysku przejęła. Zdaniem [...]WIOŚ przedsiębiorca, który sam wykonał obowiązek odzysku lub recyklingu, a następnie zawarł umowę z organizacją odzysku, a wcześniej uzyskał dokumenty DPO i DPR, powinien zwrócić się do prowadzącego odzysk i recykling o korektę wystawionych dokumentów i wpisanie w miejsce tego przedsiębiorcy wskazanej przez niego organizacji odzysku, a w przypadku, gdy dokumenty DPO i DPR jeszcze nie zostały wystawione, powinien wystąpić o ich wystawienie, wskazując jako uprawnioną organizację odzysku, z którą zawarł umowę. Powyższe stanowisko [...]WIOŚ nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Jak stanowi art. 11 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców (...) masę lub ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz sposób odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling, które prowadzący odzysk lub recykling jest obowiązany wydać na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji, przekazujących odpady do odzysku lub recyklingu, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku. Zgodnie z art. 11 ust. 4 powyższej ustawy prowadzący odzysk lub recykling sporządza dokumenty potwierdzające odrębnie odzysk i odrębnie recykling w trzech egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz jest przeznaczony dla przekazującego odpad do odzysku i recyklingu, drugi egzemplarz dla przyjmującego odpad do odzysku i recyklingu, natomiast trzeci egzemplarz dla wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Stosownie zaś do art. 11 ust. 5 powyższej ustawy w przypadku, gdy przedsiębiorca lub organizacja odzysku korzysta z usług innego posiadacza odpadów w przekazaniu odpadów do odzysku i recyklingu, wniosek o wydanie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling przedsiębiorca lub organizacja przekazuje temu posiadaczowi odpadów, który w imieniu przedsiębiorcy lub organizacji przedkłada go prowadzącemu odzysk lub recykling. Jak zatem wynika z powyższych przepisów wydanie dokumentów DPO i DPR powinno nastąpić na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji odzysku przekazujących odpady do odzysku i recyklingu i ma na celu poświadczenie przekazania przez nich odpadów. Jedynie w przypadku korzystania z usług innego posiadacza odpadów, wystawienie dokumentów DPO i DPR następuje na rzecz przedsiębiorcy lub organizacji odzysku, a przekazania odpadów dokonuje bezpośrednio inny podmiot, lecz działający w ich imieniu. Dodatkowo potwierdza to rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2006r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling (Dz.U. Nr 247 poz. 1816). Zgodnie z wzorami dokumentów DPO i DPR określonymi w tym rozporządzeniu, dokumenty te powinny wskazywać imiennie przedsiębiorcę lub organizację odzysku przekazujących odpady do odzysku i recyklingu, a także datę przyjęcia odpadów do odzysku i recyklingu. W związku z tym wystawianie dokumentów DPO i DPR na rzecz innych podmiotów niż przedsiębiorca łub organizacja odzysku rzeczywiście przekazująca odpady do odzysku lub recyklingu (bezpośrednio lub za pośrednictwem posiadacza odpadów działającego w ich imieniu) nie tylko nie miałoby podstaw w przepisach prawa, ale także byłoby poświadczaniem nieprawdy. To samo dotyczy korygowania wcześniej prawidłowo wystawionych dokumentów DPO i DPR dla przedsiębiorcy, który faktycznie przekazał odpady do odzysku lub recyklingu. Z tego względu proponowany przez [...]WOŚ w odpowiedzi na skargę sposób dokumentowania rodzaju i ilości odpadów przekazanych do odzysku lub recyklingu bezpośrednio przez przedsiębiorcę przed zawarciem umowy z organizacją odzysku nie ma podstaw prawnych, a nawet byłby sprzeczny z prawem. Ponadto proponowane przez organ administracji rozwiązanie jest całkowicie zbyteczne, bowiem w opisanej sytuacji nie ma przeszkód prawnych aby rozliczenie przez organizację odzysku wykonania obowiązku odzysku i recyklingu nastąpiło na podstawie dokumentów DPO i DPR wystawionych dla przedsiębiorcy, od którego organizacja następnie przejęła ten obowiązek oraz na podstawie dokumentów DPO i DPR wystawionych dla organizacji odzysku. Nie narusza to żadnych przepisów prawa, a w szczególności nie jest sprzeczne z art. 11 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców .... Przepis ten stanowi, że masę lub ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz sposób odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling, które prowadzący odzysk lub recykling jest obowiązany wydać na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji, przekazujących odpady do odzysku lub recyklingu. Ubocznie tylko należy zauważyć, że gdyby przyjąć stanowisko organu administracji w powyższej kwestii za prawidłowe, to organ ten powinien w zarządzeniu pokontrolnym w pierwszej kolejności zalecić korektę dokumentów DPO i DPR będących podstawą rozliczenia, a nie korektę sprawozdania sporządzonego w oparciu o te dokumenty. Organ ten bowiem nie kwestionuje zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy wielkości odzysku i recyklingu wykazanego w tych dokumentach, a jedynie dopatruje się formalnej nieprawidłowości samych dokumentów, która to nieprawidłowość, zdaniem tego organu, może być skorygowana, nie powinna więc skutkować odrzuceniem a priori sprawozdania i poważnymi konsekwencjami finansowymi dla skarżącego w postaci wysokiej opłaty produktowej. W drugiej podstawowej kwestii dotyczącej uwzględnienia w sprawozdaniu za 2009 r. nadwyżki odzysku i recyklingu firmy F. Sp. z o.o. uzyskanej przez tę firmę w 2008 r., organ administracji uchylił się całkowicie od zajęcia stanowiska, w tym także w odpowiedzi na skargę. Organ ten stwierdził mianowicie, że zarządzenie pokontrolne nie obejmuje tej kwestii, gdyż w zarządzeniu nie nakazano ani nie wskazano sposobu zaliczenia takiej nadwyżki i sposobu postępowania. Dopiero po skorygowaniu sprawozdania, zgodnie z zarządzeniem, ma się okazać jaki został osiągnięty poziom odzysku i recyklingu oraz czy korekta i wykorzystanie nadwyżki za rok 2008 wpłynie na powstanie ewentualnego obowiązku uiszczenia opłaty produktowej. Powyższe stanowisko nie jest zasadne. Zarządzenie pokontrolne dotyczy wykonania korekty sprawozdań OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za lata 2007-2009. W sprawozdaniach takich nie można zatem pominąć kwestii nadwyżki odzysku i recyklingu z poprzedniego okresu przy ustaleniu należnej opłaty. Skarżąca w trakcie kontroli zgłaszała dowód z dokumentu na potwierdzenie nadwyżki odzysku i recyklingu firmy F., jednakże dowód ten został pominięty przez organ kontrolujący, co stanowi naruszenie prawa. Organ administracji, choć skontrolował jedynie dokumenty DPO i DPR będące podstawą rozliczenia obowiązku odzysku i recyklingu, w zarządzeniu pokontrolnym polecił dokonać korekty sprawozdań o wysokości opłaty produktowej, nie precyzując przy tym zakresu tej korekty. Stanowi to także uchybienie formalne zarządzenia pokontrolnego. Zgodnie z art.11 a. ustawy o obowiązkach przedsiębiorców (....) przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust, 1 pkt 1, albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy wykonali obowiązek, o którym mowa w art. 3, w wielkości przekraczającej wymagany w danym roku poziom odzysku lub recyklingu, mogą rozliczyć masę lub ilość odpadów opakowaniowych lub poużytkowych przekraczającą wymagany poziom odzysku lub recyklingu w następnym roku kalendarzowym. W przypadku przejęcia przez organizację odzysku od przedsiębiorcy na podstawie umowy obowiązku odzysku i recyklingu, organizacja ta może zaliczyć nadwyżkę odzysku i recyklingu tego przedsiębiorcy z poprzedniego roku na poczet wykonania przejętego obowiązku w kolejnym roku. Nietrafnie podniósł organ, że Prezes Zarządu O. N. wyraziła zgodę "na przeprowadzenie kontroli przy udziale osoby nie będącej inspektorem". W zakresie kompetencji prezesa zarządu kontrolowanej spółki nie mieści się ustalanie osób wchodzących w skład zespołu kontrolnego. Organ prowadzący kontrolę obowiązany jest skierować do jej przeprowadzenia upoważnionych inspektorów i wola kierownika kontrolowanej jednostki pozostaje w tym przypadku bez znaczenia. Pani M. K., o którą tu chodzi, piastująca stanowisko starszego specjalisty w Urzędzie Marszałkowskim, jako osoba która kontrolę tę spowodowała nie powinna wchodzić w skład zespołu kontrolnego innego organu bez prawnego umocowania. Podważa to obiektywizm przeprowadzonych czynności kontrolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. VI. Sąd rozpoznał skargę na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydano z naruszeniem prawa. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08, zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287), podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, który podziela skład rozpoznający skargę kasacyjną (por. J.P. Tamo: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 22), że przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. dotyczy aktów i czynności, które: a) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżane na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji publicznej została poddana kontroli sądów administracyjnych; b) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31 a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 107/08, postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 216/08). Skarżąca dopełniła warunku formalnego, warunkującego dopuszczalność skargi, wezwawszy na piśmie właściwy organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o sporządzeniu zarządzenia pokontrolnego - do usunięcia naruszenia prawa (art.52 § 3 p.p.s.a.). W świetle obszernych wyjaśnień skarżącej zawartych w skardze oraz w piśmie procesowym uznać należy, że pismo organu z odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało faktycznie doręczone skarżącej dopiero w dniu [...] września 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego został zatem zachowany (art.53 § 2 k.p.a.). VII. Kontrola legalności zaskarżonego zarządzenia kontrolnego prowadzi do następujących wniosków: 1. W zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym Inspektor zakwestionował prawidłowość wykonania przez skarżącą, działającą jako organizacja odzysku, obowiązków sprawozdawczych przewidzianych w art.10 ust.2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Należy w związku z powyższym podkreślić, co następuje: Ustawa o obowiązkach przedsiębiorców określa obowiązki przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.), wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr 1 do ustawy, i produkty wymienione w załączniku nr 3 do ustawy oraz określa zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej (art.1 ust.1 ustawy). Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 1, ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (art.3 ust.1 ustawy). Obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 1, może być realizowany przez przedsiębiorcę: 1) samodzielnie albo 2) za pośrednictwem organizacji odzysku (art.4 ust.1 ustawy). Organizacja przejmuje od przedsiębiorcy obciążające go obowiązki na podstawie umowy (art.3 ust.2 ustawy). Przedsiębiorca, o którym mowa w art.4 ust.1 pkt 1, jest obowiązany do złożenia sprawozdania rocznego, zawierającego informacje o: 1) nazwie i siedzibie lub imieniu i nazwisku oraz adresie przedsiębiorcy; 2) odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których wprowadził na rynek krajowy produkty, lub wprowadzonych na rynek krajowy produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 3) odpowiednio masie lub ilości poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobu ich odzysku i recyklingu, oraz odpadów poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 4) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje (art.10 ust.1 ustawy). Organizacja jest obowiązana do złożenia sprawozdania rocznego, zawierającego informacje o: 1) nazwie i siedzibie oraz adresie organizacji; 2) wykazie przedsiębiorców, w imieniu których działała; 3) odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorcy wymienieni w wykazie wprowadzili na rynek krajowy produkty, lub wprowadzonych na rynek krajowy przez przedsiębiorców produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 4) odpowiednio masie lub ilości poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobu ich odzysku i recyklingu, oraz odpadów poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 5) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje (art.10 ust.2 ustawy). Sprawozdania roczne, o których mowa w ust. 1 i 2, składane są marszałkowi województwa w terminie do dnia 31 marca następnego roku (art.10 ust.3 ustawy). Masę lub ilość odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz sposób odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling, które prowadzący odzysk lub recykling jest obowiązany wydać na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji, przekazujących odpady do odzysku lub recyklingu, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku (art.11 ust.3 ustawy). Prowadzący odzysk lub recykling sporządza dokumenty potwierdzające odrębnie odzysk i odrębnie recykling w trzech egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz jest przeznaczony dla przekazującego odpad do odzysku i recyklingu, drugi egzemplarz dla przyjmującego odpad do odzysku i recyklingu, natomiast trzeci egzemplarz dla wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska (art. 11 ust.4 ustawy). W przypadku gdy przedsiębiorca lub organizacja korzysta z usług innego posiadacza odpadów w przekazaniu odpadów do odzysku i recyklingu, wniosek o wydanie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling przedsiębiorca lub organizacja przekazuje temu posiadaczowi odpadów, który w imieniu przedsiębiorcy lub organizacji przedkłada go prowadzącemu odzysk lub recykling (art.11 ust.5 ustawy). Egzemplarze dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling, o których mowa w ust. 3, wystawionych na wniosek przedsiębiorcy lub organizacji przekazujących odpady do odzysku i recyklingu, prowadzący odzysk lub recykling jest obowiązany przekazać do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwego dla swojej siedziby lub miejsca zamieszkania, a w przypadku braku siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 30 dni od dnia wpływu tego wniosku (art.11 ust.6 ustawy). Kto, będąc przedsiębiorcą prowadzącym organizację odzysku lub działalność polegającą na wytwarzaniu, imporcie lub wewnątrzwspólnotowym nabyciu produktów w opakowaniach lub produktów określonych w załącznikach nr 1 i 3 do ustawy: 1) nie składa zawiadomienia o rozpoczęciu lub likwidacji tej działalności marszałkowi województwa, lub nie zawiadamia o zmianach w działalności, lub składa zawiadomienia nierzetelne, lub 2) nie składa sprawozdań o opakowaniach lub produktach, osiągniętych poziomach odzysku lub recyklingu oraz o należnej opłacie produktowej lub składa sprawozdania nierzetelne, podlega karze grzywny (art.37 ustawy). Skarżąca jest organizacją odzysku, o której mowa w art.4 ust.1 pkt 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Na podstawie umów zawartych z przedsiębiorcami skarżąca przejęła ich obowiązki w zakresie odzysku i recyklingu w latach 2007 - 2009. W odniesieniu do części tych przedsiębiorców wystąpiła sytuacja, w której podmioty te początkowo samodzielnie wykonywały obowiązki odzysku i recyklingu, a następnie, w tym samym roku rozliczeniowym, zawarły umowy ze skarżącą. W związku z samodzielnym wykonywaniem obowiązków przedsiębiorcy ci uzyskali dokumenty DPO i DPR, wystawione imiennie na nich, które to dokumenty przekazali następnie skarżącej. Przejąwszy od przedsiębiorców wskazane wyżej obowiązki na podstawie umów, skarżąca uzyskiwała kolejne dokumenty DPO i DPR, wystawiane już na nią. Przy rozliczeniu w sprawozdaniu rocznym całości obowiązków przejętych od tych przedsiębiorców skarżąca uwzględniła zarówno dokumenty DPO i DPR, wystawione na skarżąca, jak i dokumenty wystawione wcześniej na tych przedsiębiorców. W związku z koniecznością zaistniałej sytuacji w świetle przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców podkreślić należy, że ustawa ta nie zawiera żadnej regulacji dotyczącej wskazanej wyżej sytuacji, w której w tym samym okresie rozliczeniowym występują zarówno okresy, w których przedsiębiorca wykonywał swoje obowiązki samodzielnie, jak i okresy, w których obowiązki te wykonywała w jego imieniu organizacja odzysku. Ustawodawca nie wypowiedział się w tej kwestii wprost ani w kontekście prawnej dopuszczalności współwystępowania takich okresów, ani w kontekście wpływów takiego współwystępowania na sposób wykonywania nałożonych ustawą obowiązków sprawozdawczych. Odnośnie tego ostatniego wskazać należy, co sam przyznał organ, że z ustawy nie wynika upoważnienie do składania przez przedsiębiorcę oraz przez organizację odzysku dwóch odrębnych sprawozdań dotyczących tego samego okresu rozliczeniowego. Wspomniane wyżej milczenie ustawodawcy w kwestii dopuszczalności łączenia przez przedsiębiorcę w tym samym okresie rozliczeniowym różnych sposobów realizacji nałożonych ustawą obowiązków (bezpośredniego i pośredniego) należy zakwalifikować jako brak zakazu takiego łączenia, co oznacza że taki sposób postępowania przedsiębiorcy jest w pełni legalny. Sytuacja tego typu wywołuje w nieunikniony sposób wątpliwości co do sposobu wykonania obowiązku sprawozdawczego. Wątpliwości te należy w ocenie Sądu rozstrzygnąć na korzyść rozwiązania zaproponowanego przez skarżącą. Sąd podziela zatem argumentację skarżącej, że jeżeli w danym roku kalendarzowym wystąpił zarówno okres, w którym przedsiębiorca zapewniał recykling samodzielnie (tj. bez pośrednictwa organizacji odzysku), a następnie okres, w którym ten sam przedsiębiorca zapewniał ten recykling za pośrednictwem organizacji odzysku, to w swoim sprawozdaniu rocznym, sporządzonym stosownie do wymogów określonych w art.10 ust.2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, organizacja odzysku może uwzględnić oprócz dokumentów DPO i DPR, wystawionych bezpośrednio na jej zlecenie, a dotyczących okresu, w którym łączył ją z przedsiębiorcą stosunek umowny, również dokumenty DPO i DPR wystawione bezpośrednio na zlecenie przedsiębiorcy w okresie, w którym przedsiębiorcę tego nie wiązała jeszcze umowa z organizacją odzysku. Za wadliwie uznać należy zaproponowane przez organ w odpowiedzi na skargę rozwiązanie alternatywne (postulat zgłaszania wystawcom dokumentów DPO i DPR żądania dokonania w tych dokumentach następczej zmiany oznaczenia podmiotu zlecającego odzysk lub recykling). Propozycja ta zakłada bowiem wprowadzanie do już wystawionych dokumentów, sporządzonych zgodnie ze stanem faktycznym, treści z tym stanem niezgodnych, a zatem fikcyjnych. 2. Odnośnie poruszonej w skardze kwestii dopuszczalności zaliczenia na poczet wykonania przez spółkę F. Sp z o.o. w roku 2009 r. uzyskanej przez ten podmiot nadwyżki odzysku i recyklingu w roku 2008 roku podzielić należy stanowisko Inspektora, że problem ten nie był przedmiotem treści zarządzenia pokontrolnego. Kwestia rozliczenia wskazanej wyżej spółki z wykonania obowiązków przewidzianych ustawą pojawiła się w treści zarządzenia (niebezpośrednio) tylko i wyłącznie w omówionym wyżej kontekście - wadliwie wywodzonej przez organ - niedopuszczalności łączenia w jedynym sprawozdaniu dokumentów wystawionych na organizację odzysku oraz przedsiębiorcę. Z faktu, że w kontrolowanym obecnie zarządzeniu organ nie poruszył kwestii dopuszczalności zaliczenia wskazanej przez skarżącą nadwyżki należy wnosić, że dopuszczalności takiej organ w obecnym stadium sprawy zakwestionował. Gdyby w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ wydał kolejne zarządzenie pokontrolne, w którym wskazana wyżej operacja sprawozdawcza uznana zostałaby za wadliwą, kolejne zarządzenie pokontrolne, podlegające również kontroli Sądu, winno zawierać w tym zakresie wyczerpującą argumentację prawną. 3. Sąd nie podziela stanowiska skargi odnośnie wystąpienia, przy przeprowadzaniu przez pracowników Inspektora kontroli w zakładzie skarżącej, wadliwości procesowej, podważającej legalność czynności kontrolnych, a polegającej na dopuszczeniu do udziału w tej kontroli pracownika Urzędu Marszałka. Trafnie bowiem stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, że przedstawicielka Marszałka nie brała udziału w kontroli jako osoba kontrolująca (osobami takimi były wymienione w protokole pracownice Inspektora), a jedynie jako osoba uczestnicząca. Wyżej wymieniona nie wykonywała zatem w odniesieniu do skarżącej żadnych władczych działań. VIII. W świetle powyższych wywodów uznać należy, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydano z naruszeniem art.10 ust.1 i 2, art.11 ust.3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu. Z racji powyższego uchybienia zaskarżone zarządzenie należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z brzmienia przepisu art.12 ust.1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska należy wnosić, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej, niemniej do wydania tego aktu nie jest zobowiązany. Jest to oczywiście logiczne, zważywszy na fakt, że w toku przeprowadzonej kontroli mogą nie zostać ujawnione jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu podmiotu kontrolowanego. Istotą zarządzenia pokontrolnego jest natomiast wyłącznie wskazanie pomiotowi kontrolowanemu naruszeń i zobowiązanie go do podjęcia działań, mających na celu wyeliminowanie tychże. Powyższe wynika wprost z art.12 ust.2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W konsekwencji powyższego, w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ winien rozważyć, czy w związku z zakwestionowaniem przez Sąd w całości stanowiska organu odnośnie wystąpienia u skarżącej uchybień, które zostały wymienione w zaskarżonym obecnie zarządzeniu, zachodzą przesłanki merytoryczne do kierowania do skarżącej kolejnego zarządzenia pokontrolnego. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.150, art.152 i art.200 p.p.s.a.