IV SA/Wa 1921/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi N. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która zostało złożone w siedzibie organu w dniu 16 lipca 2013 r., skarżąca N. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że skargi nie mogła wnieść w ustawowym terminie z powodu choroby, która skończyła się w dniu 12 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zaskarżoną decyzję doręczono skutecznie skarżącej w dniu 18 stycznia 2013 r., zaś skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożono bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 16 lipca 2013 r. Skarżąca jako powód uchybienia terminu na wniesienie skargi podała chorobę, która skończyła się w dniu 12 lipca 2013 r. Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesnego ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim okoliczność choroby skarżącej nie została w żaden sposób uprawdopodobniona, choćby przez złożenie zaświadczenia lekarskiego. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu. Musi ona bowiem stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11, z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, którego istnienie udokumentowano, może stanowić uprawdopodobnienie, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 925/08). Wobec tego należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.