IV SA/Wa 1997/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 187 pkt 8 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] – C. S., ur. [...].12.1950 r. (określaną dalej jako skarżącą), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 2 marca 2016 r. C. S. wystąpiła do Wojewody [...], z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowy wniosek uzasadniono "[...]". Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 187 pkt 8 i art. 188 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, odmówił udzielenia C. S. wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż strona nie udowodniła istnienia okoliczności uzasadniających jej pobyt w Polsce powyżej 3 miesięcy. Wojewoda [...] dodał, iż czynności, które cudzoziemka podejmuje w celu [...], nie wymagają jej obecności na terytorium Polski i mogą być dokonywane w miejscu zamieszkania C. S.. Ponadto, cudzoziemka nie udowodniła posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce. Co prawda cudzoziemka dołączyła do akt zaświadczenie o dochodach uzyskiwanych z [...], jednakże Wojewoda [...] zauważył, iż strona świadczy pracę bez wymaganego zezwolenia. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu I instancji, dochód uzyskiwany z nielegalnego wykonywania pracy, nie może zostać uznany za stabilne i regularne źródło dochodu cudzoziemki. Od powyższej decyzji w dniu [...] czerwca 2016 r., tj. w ustawowym terminie, C. S., za pośrednictwem Wojewody [...], złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji cudzoziemka podniosła, iż jej obecność na terytorium Polski jest konieczna, z uwagi na [...],[...]. C. S. podniosła: "[...]." Ponadto, strona wskazała, iż pracuje [...] oraz posiada wystarczające środki finansowe do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Mając na uwadze powyższe okoliczności, C. S. uznała wniesienie przedmiotowego odwołania za uzasadnione. Do przedmiotowego odwołania cudzoziemka dołączyła następujące dokumenty: • pismo J. K. – [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., zgodnie z którym [...], którym zajmuje się wnioskodawczym zajmuje ok. 2 - 4 lata, w związku z czym pobyt cudzoziemki na terytorium Polski jest konieczny; • kserokopię wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. o wydanie cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium Polski złożonego przez "[...]", w celu wykonywania przez cudzoziemkę pracy na stanowisku [...], na podstawie umowy o dzieło, w wymiarze czasu pracy nienormowanego czasu pracy, za wynagrodzeniem w wysokości [...] za godzinę, w okresie od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2021 r. W ocenie organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż C. S. w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach [...] w sprawie [...] podpisanym w dniu [...] kwietnia 1991 r. W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji pełnomocnik C. S. dołączyła m.in. następujące dokumenty: • pismo C. S. z dnia [...] marca 2016 r., zgodnie z którym cudzoziemka zajmuje się [...] – [...]. Ponadto, strona wskazała, iż posiada środki finansowe w wysokości [...] na pokrycie kosztów pracy nad [...] oraz utrzymanie w Polsce; • pismo zatytułowane "[...]", w którym D. R. wskazał, iż cudzoziemka od dawna planowała zamieszkać w Polsce, gdyż pochodzi [...]. Cudzoziemka pracuje nad [...]. Ponadto, C. S. pracuje jako [...] oraz współpracuje z [...] oraz innymi instytucjami i firmami; • pismo D. R. z dnia [...] marca 2016 r., zgodnie z którym cudzoziemka od dnia [...] lutego 2016 r. przez czas nieokreślony zamieszkuje w jego domu pod adresem: ul. [...], [...]; • pismo [...] Sp. z o.o. zatytułowane "[...]", zgodnie z którym cudzoziemka od kilku lat pracuje nad [...]. Ponadto, wskazano, iż: " [...]"; • zaświadczenia z [...] w języku [...], wraz z przysięgłym tłumaczeniem na język polski, zgodnie z którymi na dzień [...].09.2015 r. cudzoziemka posiadała środki finansowe w wysokości [...], na dzień [...].10.2015 r. - [...], na dzień [...].11.2015 r. - [...], na dzień [...].12.2015 r. - [...], na dzień [...].02.2016 r. - [...], na dzień [...].03.2016 r. - [...], na dzień [...].04.2016 r. - [...]; • oświadczenie cudzoziemki, zgodnie z którym posiada czworo dorosłych dzieci, które są niezależne finansowo i mieszkają w [...]. Strona nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu; • pismo G. S. - [...] z [...] w języku [...] wraz z przysięgłym tłumaczeniem na język polski, zgodnie z którym razem z C. S. pracuje on nad [...] "[...]" od ponad roku. Obecność cudzoziemki w Polsce jest ważna z uwagi na fakt, iż [...]. Praca nad tym projektem potrwa około 2 -3 lata; • zaświadczenie o wykupieniu indywidualnej opieki medycznej w [...] Sp. z o.o. od dnia [...] maja 2016 r. na okres 1 roku; • pismo z dnia [...].04.2016 r. pana S. S. "[...]", zgodnie z którym cudzoziemka współpracuje z ww. firmą w zakresie [...]. Cudzoziemka otrzymała wynagrodzenie w wysokości [...] za rok 2013,[...] za rok 2014, [...] za rok 2015, [...] za grudzień 2015 r., [...] za luty 2016 r., [...] za marzec 2016 r. oraz [...] za kwiecień 2016 r.; • pismo E. S. "[...]" z dnia [...] kwietnia 2016 r., zgodnie z którym współpracuje ona z cudzoziemką od października 2012 r. Cudzoziemka zajmuje się [...]; • umowę o dzieło zawartą w dniu [...] marca 2013 r. pomiędzy C. S. a "[...]", dotyczącą [...]; • potwierdzenie złożenia dyspozycji przelewu w dniu [...] kwietnia 2016 r. w kwocie 355,00 zł na rzecz [...]. W dniu [...] maja 2016 r. C. S., uprzedzona o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r., poz. 1137) za składanie fałszywych zeznań, w obecności tłumacza, złożyła do protokołu przesłuchania m.in. następujące zeznania: • przyjechała do Polski w celu [...], [...]; • do Polski przyjeżdża od 5 lat [...]; • w Polsce pracuje jako [...], jednak nie posiada umowy o pracę; • zamierza [...]; • w Polsce zajmuje się [...]; • [...]; • posiada dom w [...], jednak obecnie nie posiada źródła stabilnego i regularnego dochodu. W oparciu o powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, iż cudzoziemka nie udowodniła spełnienia przesłanek z art. 188 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemców, tj. nie przedstawiła dokumentów, potwierdzających posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na jej utrzymaniu, przez co nie udokumentowała również okoliczności uzasadniających jej pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wezwał stronę do nadesłania następujących dokumentów: • potwierdzających istnienie okoliczności uzasadniających zamieszkiwanie cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące (np. [...]); • potwierdzających posiadanie przez stronę ubezpieczenia zdrowotnego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ww. wezwanie zostało doręczone pod wskazanym przez stronę adresem w dniu [...] listopada 2016 r., jednak nie uzupełniono akt sprawy o wymagane w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. dokumenty. Organ wywodził, że zgodnie z art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemka uzasadnia ten wniosek, składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań pisemne oświadczenie, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe, oraz przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do niego dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Tak więc to na wnioskodawczyni spoczywa przede wszystkim obowiązek udokumentowania, iż spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 187 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, brak jest przesłanek do zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ materiał dowodowy sprawy jest zebrany w stopniu wystarczającym na rozstrzygnięcie kwestii zasadności udzielenia C. S. wnioskowanego zezwolenia, zaś ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie wpłynęłoby na jej rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie organ zakomunikował stronie treść żądania, w zakresie przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, a strona nie odpowiedziała na to wezwanie, zgodnie z żądaniem organu. W tej sytuacji przedłużenie postępowania prowadziłoby do wystosowania przez organ ponownego wezwania o tożsamej treści, wbrew ekonomice prowadzonego postępowania. Organ argumentował, że sytuacja, w jakiej znalazła się cudzoziemka, polegająca na tym, że w dniu [...] marca 2016 r. złożyła do Wojewody [...] wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski, nakazywałaby podjęcie starań, celem stworzenia sobie możliwości zadośćuczynienia wezwaniom do uzupełnienia brakujących dokumentów kierowanym następnie do cudzoziemki przez organ I i II instancji. Sprawa legalizacji pobytu w państwie zamieszkania powinna być w każdym przypadku poczytywana jako umieszczona wysoko w hierarchii doniosłości spraw życiowych osoby należycie dbającej o swoje interesy. Skarżąca powinna podjąć wszelkie działania mające na celu pozytywne rozpatrzenie ww. wniosku. Organ uznał, że nie ma możliwości wydania w przedmiotowej sprawie pozytywnego rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, iż C. S. nie udokumentowała, że wskazana w przedmiotowym wniosku okoliczność dot. [...] uzasadnia jej zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a zatem zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 187 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, co obliguje organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy tj. "Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemce, gdy (...)", podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. W skardze z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżąca wskazała, że trwa jej intensywna praca, mająca na celu doprowadzenie do [...] i z tego powodu musi pozostać jakiś czas jeszcze w Polsce. Podała, że aktualnie [...], oraz [...], są [...] z [...]: D. R.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1370, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymane nią w mocy rozstrzygnięcie naruszają prawo, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie należy zauważyć, że skarga spełnia wymogi formalne określone w art. 50 § 1, art. 52 § 1-2, art. 53 § 1 P.p.s.a., została bowiem złożona przez osobę mającą w tym interes prawny – stronę postępowania administracyjnego – po wyczerpaniu przez nią środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji oraz w przypisanym ustawowo terminie. Zasadne okazały się zawarte w skardze zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, przy czym Sąd, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., ocenił je w zakresie szerszym, niż wynikało to z redakcji zarzutów, nie wykraczając jednak poza granice sprawy. Według art. 98 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1). Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata (ust. 2). Stosownie do postanowień art. 187 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy, ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi, jeżeli wykazał, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-7, rozdziałach 2-10 i art. 186 ust. 1, uzasadniające jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 188 ust. 3 pkt 1, 2 i 4 w przypadkach, o których mowa w art. 187 pkt 8, zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić, jeżeli cudzoziemiec: • posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; • posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; • ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania. Zgodnie z art. 188 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa w art. 186 ust. 1 lub art. 187, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2, który stanowi, iż wysokość ww. miesięcznego dochodu, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 , z późn. zm.), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł i 514 zł dla osoby w rodzinie. Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny, obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 188 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach). Natomiast zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się, gdy cudzoziemiec nie spełnia wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Przepisy powyższe należy poddać wykładni. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez "stabilne źródło dochodu" należy rozumieć źródło niezmieniające się przez dłuższy okres czasu, powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, natomiast "regularne" oznacza powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. Niewielkie wahania dochodu nie mogą być interpretowane na niekorzyść, cudzoziemca, zwłaszcza jeżeli dochód w ostatnim okresie przekraczał minimalną kwotę. W orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach wyrażono pogląd (zachowujący nadal aktualność), według którego "Oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach, w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Nie jest wystarczające wykazanie, że osoba będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. W przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego trzeba bowiem wziąć pod uwagę bezterminowość udzielanego zezwolenia" (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1630/10). Zdaniem Sądu, źródło dochodu powinny znamionować następujące cechy (nierozumiane przy tym w sposób absolutny): niezmienności się przez dłuższy okres czasu, powracania do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia i regularności wpływów, powtarzania się przypływu dochodu w określonych lub jednakowych odstępach czasu. Wskazana powyżej definicja dochodu nie oznacza bynajmniej zawężenia przedmiotowego pojęcia jedynie do dochodu osiąganego z tytułu wynagrodzenia za pracę. Środki zgromadzone na rachunku bankowym wskazują nie tyle na samo źródło dochodu, co na wysokość środków w przeszłości uzyskanych i zaoszczędzonych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że same w sobie z reguły nie będą stanowić źródła dochodu, chyba że będą odpowiednio wysokie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3315/15, CBOSA). Zdaniem Sądu, historia rachunku bankowego może stanowić potwierdzenie posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, w wyjątkowych sytuacjach, np. kiedy zgromadzona na koncie kwota jest wystarczająco wysoka. Historia rachunku skarżącej wskazuje, że środki zgormadzone przed zakończeniem sprawy nie wyczerpywały się w sposób, by nie móc uznać, że są one niewystarczające na pokrycie wydatków przez czas trwania wnioskowanego pozwolenia (karta 33-37 akt administracyjnych sprawy, teczka 2/2). Ponadto skarżąca posiada dodatkowe dochody (karty 45, 46, 52-57 akt administracyjnych sprawy, teczka 2/2). Nie sposób zatem w sposób racjonalny wywodzić, że – biorąc pod uwagę, iż skarżący ubiega się o zezwolenie w krótkiej perspektywie czasowej – iż nie wykazała ona wystarczającego zabezpieczenia finansowego, w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów. Należy również zauważyć, ze strona przedłożyła zaświadczenie o wykupieniu indywidualnej opieki medycznej w [...] Sp. z o.o. od dnia [...] maja 2016 r. na okres 1 roku oraz potwierdzenie złożenia dyspozycji przelewu w dniu [...] kwietnia 2016 r. w kwocie 355,00 zł na rzecz [...]. (karta 42 akt administracyjnych sprawy, teczka 2/2). Skierowane do skarżącej wezwanie o potwierdzenie posiadania przez stronę ubezpieczenia zdrowotnego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie uwzględnia przedłożenia przez stronę powyższych dokumentów. Należy podnieść, że wynikający z przywołanych wyżej przepisów wymóg potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wskazuje, że muszą one być pokryte w całości. Nie ma jednocześnie podstaw by interpretować ten wymóg w sposób inny, niż za pomocą wykładni językowej. Również wykładnia celowościowo nie dałaby podstaw do innych wniosków, bowiem ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie przewiduje pokrycia wszelkich kosztów leczenia w każdym przypadku, np. odnośnie do leku, który nie jest finansowany ze środków publicznych - por. art. 47d i nast. tej ustawy. Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wymóg uzasadnienia pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące został w ocenie Sadu spełniony, o czym świadczą przedłożone przez nią oświadczenia np. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. (karta 66 akt administracyjnych sprawy, teczka 1/2). Reasumując – Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zaniechał podjęcia wszelkich czynności procesowych, pozwalających na wszechstronną ocenę osobistej sytuacji materialnej skarżących i istnienia podstaw do przebywania w Polsce, zgodne z deklaracją skarżącej. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.), (por. wyrok SN z dnia 23.11.1994 r., III ARN 55/94, OSNAPU 1995, nr 7, poz. 83). Z uwagi na niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, organ dokonał błędnej subsumpcji przepisów, tj. art. 100 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 187 pkt 8 i art. 188 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Bez wystarczającego uzasadnienia zastosował również art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania - w ocenie Sądu - miały wpływ na wynik sprawy i uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Doszło zatem do ziszczenia się przesłanek pozytywnych do uchylenia decyzji w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie uiszczonych kosztów postępowania Sąd nie rozstrzygnął, wobec braku stosownego wniosku skarżącej w tym przedmiocie. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien zastosować się do wskazań i oceny prawnej, zawartych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.