IV SA/Wa 2000/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego E. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, kwotę 79,20 (siedemdziesiąt dziewięć 20/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 108 (sto osiem) złotych tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. M. jest decyzja Głównego Geodety Kraju (dalej: "GGK") z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej: "WINGiK") z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] (omyłkowo podano znak: [...]) orzekającą o pozostawieniu bez zmian dotychczasowego zapisu w ewidencji gruntów i budynków miasta K., dotyczącego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i [...], oznaczonej w obrębie [...] numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] Prezydent K., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, po rozpatrzeniu wniosku E. M. i R. K. o doprowadzenie do zgodności ewidencji gruntów ze stanem prawnym dla nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz [...] orzekł o pozostawieniu bez zmian dotychczasowego zapisu w ewidencji gruntów i budynków miasta K., dotyczącego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i [...], oznaczonej w obrębie 005 numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż działki oznaczone na planie [...] numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] stanowią w ewidencji gruntów miasta K. działki oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...]. Działki nr [...] i [...] zostały wydzielone (na podstawie mapy zaewidencjonowanej w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...] grudnia 2001 r. pod nr [...]) z działki nr [...] w celu realizacji roszczeń spadkobierców byłego właściciela o zwrot nieruchomości. Podział Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 został zatwierdzony decyzją Prezydenta K. z dnia [...] grudnia 2001 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] lutego 2002 r. Pozostałe działki ewidencyjne tj. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] stanowią użytek drogi. Wszystkie ww. działki są ujawnione w ewidencji gruntów i budynków miasta K. jako własność Skarbu Państwa na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w K. Wydział [...] z dnia [...] maja 1961 r., sygn. akt [...] uzupełnionego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1961 r. Dalej organ powołał § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), zgodnie z którym prawo własności i inne prawa rzeczowe do nieruchomości uwidacznia się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych. W świetle powyższego, zdaniem organu, niemożliwym jest ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: "SKO") z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] stwierdzającej, iż decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej (dalej: "PMRN") w K. z dnia [...] lutego 1960 r. zatwierdzająca podział nieruchomości położonej przy ul. [...] została wydana bez podstawy prawnej, nadto stwierdzającej nieważność ww. decyzji w części dotyczącej działek oznaczonych na planie przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] kwietnia 1960 r. pod nr [...], numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz nie stwierdzającej nieważności ww. decyzji w części dotyczącej działek oznaczonych na ww. planie (...) ze względu na nieodwracalne skutki prawne. Powyższe skutkuje również tym, iż za prawidłowy należy uznać dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek oznaczonych w obrębie [...] numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Dodatkowo organ zauważył, iż zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Właściwym do wydania decyzji na podstawie ww. przepisu jest wojewoda, a organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie ma kompetencji do orzekania w tym zakresie. Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. WINGiK, po rozpatrzeniu odwołania E. M. i R. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji wskazał, iż decyzja SKO w K. z dnia [...] marca 2004 r. pozostaje bez wpływu na okoliczność, że w ewidencji gruntów nadal pozostają odrębne działki ewidencyjne, stanowiące własność Skarbu Państwa oraz osób fizycznych, wydzielone za pomocą linii granicznych, jednorodne pod względem prawnym. Zauważył, iż decyzja PMRN w K. z dnia [...] lutego 1960 r. zatwierdzająca podział nieruchomości położonej przy ul. [...] orzekała również o przekazaniu - przez właściciela dzielonej nieruchomości - na rzecz Skarbu Państwa terenów pod ulice oznaczonych na planie nr [...] numerami działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, przy przeniesieniu na osoby trzecie prawa własności lub użytkowania którejkolwiek z nowo utworzonych działek. Wskazał następnie, iż SKO w K. stwierdziło nieważność ww. decyzji PMRN w K. z dnia [...] lutego 1960 r., ale postanowienie Sądu Powiatowego w K. Wydział [...] z dnia [...] maja 1961 r., sygn. akt [...], jest nadal obowiązującym dokumentem prawnym. Biorąc pod uwagę, że ewidencja nie tworzy stanów prawnych, lecz je rejestruje, żądania skarżących w zakresie "pozbawienia Skarbu Państwa tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości i przyznanie ich własności skarżącym" - nie mogą być spełnione. Odnośnie uregulowania własności przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, kwestia ta nie jest przedmiotem postępowania ewidencyjnego, może natomiast być przedmiotem odrębnego postępowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] września 2008 r. E. M. działający w imieniu własnym oraz "pozostałych uczestników postępowania" wystąpił do GGK z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. celem uchylenia decyzji obu instancji prawnie wadliwych w trybie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a."]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. GGK, powołując w podstawie prawnej art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. stojąc na stanowisku, iż decyzja ta, jak i utrzymana nią w mocy Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 decyzja Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r., zostały wydane zgodnie z prawem. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., GGK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Następnie wskazał, iż decyzja WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz decyzja Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga zatem sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania ewidencyjnego organ stwierdził, iż w przedmiotowym postępowaniu nie można domagać się ustalenia praw właścicielskich będących następnie podstawą dokonywania wpisów potwierdzających stan prawny danej nieruchomości. Dalej organ zauważył, iż w aktach sprawy nie ma dokumentu, który potwierdzałby stanowisko skarżących co do wycofania z obrotu prawnego postanowienia Sądu Powiatowego w K. Wydział [...] z dnia [...] maja 1961 r., sygn. akt [...], uzupełnionego w dniu [...] sierpnia 1961 r. Orzeczenie to może stanowić podstawę ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków Skarbu Państwa jako właściciela działek oznaczonych obecnie numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (dawniej nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Organy administracji, wbrew twierdzeniom skarżących nie mają prawa oceniać zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądowych w toku postępowania administracyjnego - działania takie stanowiłyby rażące naruszenie prawa. Dokonując aktualizacji ewidencji organy ewidencyjne nie są uprawnione do merytorycznego kontrolowania treści dokumentów stanowiących źródło ujawnionych w niej praw, wydanych przez uprawnione do tego organy (sądy powszechne). Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 Odnośnie zarzutów, iż w postępowaniu w trybie zwykłym nie brały udziału wszystkie strony postępowania organ zauważył, iż zarzuty nie były przedmiotem jego oceny w postępowaniu nieważnościowym. Wnioskodawcy byli informowani, iż okoliczność, że strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu może stanowić przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie może być natomiast podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. W konkluzji GGK uznał, iż zarzuty skarżących nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. W skardze na ww. decyzję GGK z dnia [...] października 2009 r. E. M. wniósł o "unieważnienie" zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GGK z dnia [...] czerwca 2009 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto, podnosząc zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. poprzez przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy, wniósł o stwierdzenie przewlekłości prowadzonego postępowania oraz przyznania od Skarbu Państwa kwoty 10000 zł. Zarzucił również naruszenie: -art. 145 §1 pkt 4 i 6, art. 145 §3, art. 157 §1 i 2, art. 111, art. 77 i 78, art. 76 § 3, art. 10, art. 7 - 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 51 ust. 4 Konstytucji RP, - art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 3, art. 31 i 52 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W motywach skargi podniósł m.in., iż w postępowaniu w trybie zwykłym zakończonym decyzją WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. "nie ustalono stanu rzeczy", a zatem decyzja ta jest obciążona wadą nieważności. Wydając ww. decyzję organ nie uwzględnił skutków utraty nabycia nieruchomości w postępowaniu administracyjnym przez Skarb Państwa. Pominął również dowód w postaci decyzji SKO w K. z dnia [...] marca 2004 r. stwierdzającej brak podstaw źródłowych oparcia podziału nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach. Powołana decyzja SKO zniosła granice działek wydzielonych na potrzeby państwa planem podziału nr [...], a tylko ważna decyzja administracyjna może określić plan podziału nieruchomości na potrzeby ksiąg wieczystych. Nadto skarżący podniósł, iż decyzja WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. została doręczona jedynie wnioskodawcom z pominięciem pozostałych stron postępowania, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 W odpowiedzi na skargę GGK wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2010 r., pełnomocnik skarżącego działający z urzędu: 1) wniósł o uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.")], w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 lub/i 2 k.p.a. nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa lub/i jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, 2) z ostrożności procesowej wniósł o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a., decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz uchylenia decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r., a nadto o uchylenie decyzji GGK z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji GGK z dnia [...] października 2009 r., 3) cofnął skargę skarżącego z dnia [...] września 2009 r. o stwierdzenie na podstawie art. 149 p.p.s.a. bezczynności GGK, 4) wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 150% przypisanej stawki minimalnej z uwagi na wkład pracy radcy prawnego oraz kwoty 108 zł stanowiącej udokumentowany wydatek radcy prawnego (§ 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Jednocześnie oświadczył, iż ww. koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Pełnomocnik wskazał, iż w ocenie skarżącego istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. z uwagi na to, iż Prezydent K. nie rozpoznał istoty żądań skarżącego, a przez to dopuścił się rażącego naruszenia art. 61 § 1 w zw. z art. 6, art. 8 i 12 k.p.a. oraz przepisów o właściwości rzeczowej organu. Następnie WINGiK, orzekając na skutek odwołania Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 skarżącego, naruszył art. 128 w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zniekształcenie żądań skarżącego i wydanie odmiennej oceny prawnej, a przez to naruszył art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania z urzędu możliwości wystąpienia nieważności decyzji nieostatecznej. Dalej pełnomocnik podniósł, iż żądanie skarżącego zostało określone w sposób jasny, gdyż już we wniosku wszczynającym postępowanie w trybie zwykłym skarżący powołał podstawę prawną żądania - art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), a następnie w dalszych pismach jednoznacznie wskazał, iż chce doprowadzić do uzyskania decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto K. własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i [...], oznaczonej w obrębie [...] nr działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...] ha, a tym samym doprowadzić do uzyskania odszkodowania od Miasta K. za grunty przejęte pod drogi publiczne. Naruszenia art. 61 § 1 w zw. z art. 6 i 8 oraz 12 k.p.a. skarżący upatruje w tym, iż Prezydent Miasta K. zamiast uznać złożony wniosek w przedmiocie woli otrzymania od Skarbu Państwa odszkodowania z tytułu przejęcia ww. nieruchomości (i w tym celu zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wystąpić do Wojewody [...] o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w postaci wydania decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto K. własności ww. nieruchomości), błędnie zakwalifikował ww. wniosek skarżącego jako chęć dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków Miasta K. i sam zaczął badać tytuły własności skarżącego i Skarbu Państwa. Skarżący, jak zauważył dodatkowo pełnomocnik, prawidłowo wniósł wniosek o odszkodowanie do Prezydenta Miasta K. bowiem prezydent miasta wykonuje również funkcje starosty, a tym samym jest organem uprawnionym do rozpoznania spraw o ustalenie odszkodowania zgodnie z art. 129 § 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Pełnomocnik wskazał, iż błędna kwalifikacja przez organ pierwszej instancji żądania skarżącego spowodowała wydanie przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa, a zatem jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To samo dotyczy decyzji Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 wydanej przez WINGiK w dniu [...] marca 2005 r. W szczególności zestawienie treści odwołania skarżącego i treści pism złożonych przed organem pierwszej instancji, (których fragmenty pełnomocnik zacytował w dalszej części omawianego pisma procesowego) z treścią ww. decyzji świadczy o rażących naruszeniach organu odwoławczego w ustaleniu stanu faktycznego co wynika z faktu, iż organ dokonał wyrwania z kontekstu niektórych zdań z odwołania skarżącego i dokonał ich wybiórczej oceny. Nadto uszło uwadze organu odwoławczego, że skarżący wprost w odwołaniu podnosił, iż skarży decyzję Prezydenta Miasta K. jako pełniącego obowiązki starosty i już na tej podstawie WINGiK winien uznać się za niewłaściwy w sprawie (od decyzji prezydenta pełniącego obowiązki starosty w rozpoznawanej sprawie winno służyć odwołanie do wojewody). Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wnioski zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2010 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GGK z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wydanych w trybie zwykłym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 Opierając się na przytoczonych powyżej przepisach p.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę gdyż doszedł do przekonania, że organ orzekający w sprawie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego występującego w imieniu własnym oraz "pozostałych uczestników postępowania" o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] orzekającą o pozostawieniu bez zmian dotychczasowego zapisu w ewidencji gruntów i budynków miasta K., dotyczącego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i [...], oznaczonej w obrębie [...] numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. W ocenie skarżącego powyższe decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), natomiast zdaniem GGK orzekającego w trybie nadzorczym, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, bowiem są one zgodne z prawem. Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska GGK z przedstawionych poniżej względów. W art. 156 § 1 k.p.a. wymienione zostały przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności decyzji, w tym powołana we wniosku skarżącego wada kwalifikowana polegająca na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 powołanego przepisu.). W § 2 art. 156 k.p.a. wymienione zostały sytuacje, w których pomimo zaistnienia przesłanki pozytywnej nie stwierdza się nieważności decyzji. Stosownie do treści art. 158 § 2 k.p.a., organ ogranicza się wówczas do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Wszczęcie postępowania w tzw. trybie nieważnościowym oznacza wszczęcie postępowania w nowej sprawie w odniesieniu do sprawy już rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a). Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 rozpoznaje ponownie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (nie orzeka co do istoty sprawy), lecz rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo wydania decyzji z naruszeniem prawa (v. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNP 1996/18/258). Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie sprawy na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. następuje w oparciu o wynik ustaleń i czynności dowodowych postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności określonej decyzji. W toku postępowania nieważnościowego organ bada zatem w pierwszej kolejności, czy w sprawie zaistniały przesłanki (pozytywne) warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, przewidziane w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - spełniona jest wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988/2/96, wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Stwierdzenie nieważności decyzji następuje również w przypadku rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W odniesieniu do tych przepisów można mówić o rażącym ich naruszeniu, gdy w sposób nie budzący wątpliwości (oczywisty) nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego albo zastosowano je nieprawidłowo. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), jest niewątpliwy stan faktyczny i stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia podstawy prawnej decyzji jako rażącego naruszenia prawa w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995/2/91, wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 368/09, niepubl). Podstawę materialnoprawną decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. t.jedn. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). Decyzją tą, której przedmiotem jest w istocie odmowa wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, zakończono postępowanie uruchomione na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2004 r., uzupełniony następnie pismami z dnia [...] czerwca i [...] sierpnia 2004 r. Dla oceny legalności ww. decyzji zasadnicze znaczenie ma kwalifikacja prawna żądania skarżącego zawartego w wskazanym wniosku. Analiza jego treści wskazuje bowiem jednoznacznie, iż organ błędnie zakwalifikował ww. wniosek jako żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy treść i zakres żądania wynikała wprost z powołanej w ww. wniosku podstawy materialnoprawnej, tj. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem (ust. 1 art. 73). Odszkodowanie wypłaca (1) gmina - w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, (2) Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg (ust. 2). Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody (ust. 3). Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości (ust. 3a). Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa (ust. 4). Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem (ust. 5). Sąd w składzie orzekającym przychyla się do stanowiska pełnomocnika skarżącego, iż powołana podstawa materialnoprawna wniosku jasno wskazuje, że intencją skarżącego było uruchomienie - w trybie określonym w powołanym przepisie - postępowania w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...], obecnie oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków miasta K. w obrębie [...] numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Potwierdza to również dokumentacja załączona do ww. wniosku obejmująca w szczególności decyzję SKO w K. z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...], mocą której m.in. stwierdzono nieważność decyzji PMRN w K. z dnia [...] lutego 1960r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonej przy ul. [...] w części dotyczącej działek oznaczonych na planie przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] kwietnia 1960 r. pod nr [...], numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (obecnie działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...]). Potwierdza to również treść pism z dnia [...] czerwca i [...] sierpnia 2004 r., stanowiących uzupełnienie wniosku, oraz treść oświadczenia z dnia [...] stycznia 2005 r., w których podano m.in., że wniosek dotyczy wydania decyzji za grunty przejęte przez Skarb Państwa, obejmujące działki służące użyteczności publicznej oraz, że postępowanie toczy się w przedmiocie odszkodowania za działki przejęte na własność Państwa pod drogi. Jeżeli jednak organ rozpatrujący ww. wniosek powziął jakiekolwiek wątpliwości co do treści zawartego w nim żądania, to mając na względzie obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a., winien wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania tegoż żądania. Ustalenie rzeczywistej woli strony ma zasadnicze znaczenie - organ jest bowiem związany żądaniem strony i nie jest władny do zmiany jego kwalifikacji prawnej poprzez uruchomienie, według własnej oceny, właściwego trybu postępowania. Organ ma przy tym, na podstawie art. 9 k.p.a., obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinien udzielić jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 117, wyrok NSA z dnia 18 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1587/93). Z określoną w art. 9 k.p.a. zasadą ogólną udzielania informacji faktycznej i prawnej powiązana jest ściśle zasada pogłębiania zaufania obywateli od organów państwa (art. 8 k.p.a.). Obywatel Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach (por. wyrok SN z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93). Z akt sprawy nie wynika, by Prezydent K. podjął działania w celu wyjaśnienia rzeczywistej woli skarżącego. Przeciwnie, przedmiotowy wniosek został arbitralnie zakwalifikowany jako żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. W konsekwencji organ wydał decyzję w przedmiocie nie objętym wnioskiem skarżącego, nie rozpoznając istoty sprawy i żądań skarżącego. Tym samym, w ocenie Sądu dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Następstwem powyższego jest rażące naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ww. rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Nadto zauważyć należy, że wniosek w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, skierowany został do Prezydenta Miasta K. pełniącego funkcje starosty, jako organu właściwego w sprawach o ustalenie odszkodowania w myśl art. 129 § 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu (...) w przypadku, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Na skutek błędnej kwalifikacji wniosku, rozstrzygnięcie w sprawie wydał Prezydent K., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej na podstawie art. 7d i 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a więc jako organ właściwy w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo, mając na względzie twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., iż właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest wojewoda wskazać należy, iż postępowanie o ustalenie odszkodowania i stwierdzenia nabycia własności nieruchomości zajętych pod drogę Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 publiczną prowadzą dwa różne organy administracji publicznej - starosta, jako organ do którego winien być złożony wniosek zgodnie z art. 73 ust. 4 ww. ustawy oraz wojewoda właściwy w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy. Uzyskanie deklaratoryjnej decyzji wojewody, w której zostanie wskazany właściciel gruntu (Skarb Państwa lub gmina) a więc podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu o ustalenie wysokości i wypłatę odszkodowania. Wystąpienie w sprawie zagadnienia wstępnego nakłada na organ administracji publicznej (starostę) obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Jednocześnie organ ten powinien wystąpić do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwać stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie za zasadzie art. 100 § 1 k.p.a. Taki tryb postępowania w sprawach odszkodowawczych wszczęty wnioskami złożonymi do dnia 31 grudnia 2005 r., w których to sprawach wystąpiło omawiane zagadnienie wstępne, zaaprobowało orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1/06, LEX nr 219247 i z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1405/06, LEX nr 346967). Konkludując tę część rozważań stwierdzić należy, iż decyzja Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r., z przyczyn wskazanych powyżej dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To samo dotyczy decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. Organ odwoławczy nie dostrzegł bowiem wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, a utrzymując tę decyzję w mocy dopuścił się również naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uszło przy tym uwadze organu odwoławczego, że po pierwsze - odwołanie zostało zaadresowane do Wojewody [...] (jako organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od decyzji starosty w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania), a po drugie - że w treści odwołania zawarto argumentację potwierdzającą błędną kwalifikację wniosku skarżącego z dnia 31 maja 2004 r. Odwołujący się wskazał bowiem m.in., iż "Przesłankę rozstrzygnięcia winna stanowić decyzja [...] z dnia [...] marca 2004 r., która pozbawiła tytułu własności Skarb Państwa do działek gruntu, przejętych decyzją PMRN w K. od byłego właściciela J. S.. Przedmiotem procesu w naszym przypadku powinno być dokonane ustalenie, że następcom prawnym służyło prawo własności, ale w związku z ustawą porządkującą administrację publiczną, grunty te stały się powtórnie mieniem Skarbu Państwa i nie mogą być zwrócone byłym właścicielom (...). Domagamy się konkretyzacji prawa na Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 drodze dochodzenia do odszkodowania". Odwołujący się ponownie więc wskazał, iż jego intencją było uruchomienie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w omówionym wyżej trybie. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ poszukuje, czy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną występują uchybienia o charakterze proceduralnym jak i materialnym, które następnie ocenia na gruncie przesłanek nieważnościowych (art. 156 § 1 k.p.a.). GGK, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji WJNGiK z dnia [...] marca 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. uznał, że ww. decyzje są zgodne z prawem. Nie dostrzegł wskazanych wyżej rażących uchybień organów orzekających w trybie zwykłym. Nie rozważył należycie zarzutów skarżącego podniesionych we wniosku z dnia 28 sierpnia 2008 r. a następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 5 lipca 2009 r. W pismach tych wskazano m.in.: "Obie instancje uchyliły się od obowiązku i nie ustaliły przed wydaniem decyzji, czy działki gruntu objęte uchyloną decyzją, w wyniku której Skarb Państwa utracił do nich prawo własności należą do kategorii nieruchomości objętych ustawą - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, art. 73 normuje wprost inicjatywę organu wszczęcia postępowania (...). Wnosimy o uchylenie decyzji obu instancji bowiem wydane zostały z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego regulujących działania organów administracji publicznej w pozyskiwaniu nieruchomości na cele publiczne, w szczególności prawa materialnego o dużym ciężarze gatunkowym na pozbawienie właściciela własności nieruchomości bez odszkodowania. Organ nie zauważył ochrony prawnej naszego interesu, o którym stanowi art. 21 ust. 1 Ustawy Konstytucyjnej z 1997 r., chroniący własność i prawo dziedziczenia, który również zastrzega, że wywłaszczenie jest dopuszczalne art. 21 ust. 2 za słusznym odszkodowaniem, gdy cele publiczne stanowiły o konieczności wywłaszczenia, a nie magazynowania gruntu przez 46 lat ponad potrzeby celu publicznego. Obraza przepisów ustawy konstytucyjnej nie może pozostać bez wpływu na wydanie decyzji bez podstawy prawnej". Powołanej argumentacji, wskazującej po raz kolejny na błędną kwalifikację wniosku skarżącego oraz niewłaściwy przedmiot postępowania, GGK nie rozważył w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez co dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Akceptując - jako prawnie poprawną -wadliwą w istocie decyzję WINGiK z dnia [...] marca 2005 r., dopuścił się również Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., GGK naruszył art. 156 § 1 w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę ich zastosowania. Z tych względów uzasadnione było uchylenie ww. decyzji jako wydanych z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie mógł jednocześnie wyeliminować z obrotu prawnego decyzji kwestionowanych w postępowaniu nieważnościowym, ponieważ wykraczałoby to poza granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 134 p.p.s.a., będącej przedmiotem oceny Sądu. Orzekając w sprawie ponownie GGK zobligowany będzie do uwzględnienia oceny prawnej zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku. W szczególności weźmie pod uwagę stanowisko Sądu odnośnie zasadności wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2005 r. Wniosek ten, co również winien uwzględnić GGK, złożył E. M. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik osób wskazanych w pełnomocnictwie z dnia [...] stycznia 2009 r. (w tym jako pełnomocnik G. K.). Na marginesie już tylko zauważyć należy, iż stanowisko Sądu odnośnie treści i zakresu żądania objętego wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r. nie przesądza w żaden sposób o zasadności tego wniosku. Kwestia ta, jako przedmiot odrębnej oceny właściwych organów, nie była przedmiotem oceny Sądu w kontrolowanej sprawie. Końcowo, odnosząc się zawartego w skardze wniosku o przyznanie od Skarbu Państwa kwoty 10000 zł w związku z przewlekłością postępowania, Sąd stwierdza, iż ocena tego żądania wykracza poza uprawnienia Sądu sprowadzające się - jak wskazano wyżej - do kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd zauważa, iż zarzut naruszenia art. 35 k.p.a., jakkolwiek uzasadniony, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego dotyczącego cofnięcia skargi E. M. z dnia [...] września 2009 r. na bezczynność GGK, Sąd stwierdza, iż wniosek ten jest bezprzedmiotowy bowiem skarga ta została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 201/09. Sygn. akt IV SA/Wa 2000/09 Biorąc pod uwagę wszystko powyższe Sąd, działając na podstawie art. 135 oraz art, 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydano w oparciu o art. 152 p.p.s.a. -jak pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. -jak w pkt 3 i 4 sentencji wyroku, przy czym o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznając opłatę w wysokości 150% stawki minimalnej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia przy uwzględnieniu wkładu pracy pełnomocnika, a także zwrot udokumentowanych wydatków.