IV SA/Wa 2017/16

Dnia 23 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 roku numer [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca M. K. wnosząc skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 roku w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Skarżąca podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania podyktowany jest charakterem zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego. Z uwagi na fakt, iż organ nie zebrał całego niezbędnego do wydania decyzji materiału dowodowego i oparł decyzję nie na wszystkich istotnych okolicznościach sprawy należy poddać pod ocenę sądu kontrolującego postępowanie organów administracyjnych orzekających w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015r., I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015r., II OZ 1383/14, LEX nr 1634825, postanowieniu z dnia 12 września 2014r., II OZ 917/14, LEX nr 1530875). W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni, a ściśle jej profesjonalny pełnomocnik w osobie adwokata, nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak wykazania przez skarżącą okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie stanowi braku formalnego wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015r., II OZ 1399/14, LEX nr 1624460). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze, wniesionej na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, przy czym sam wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony, a podniesione argumenty dotyczyły jedynie merytorycznych zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, te zaś będą ocenione podczas rozpatrywania skargi, a nie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011r., II GSK 2285/11, LEX nr 1151699, postanowienie z dnia 17 grudnia 2010r., I FZ 448/10, LEX nr 741031). Należy podkreślić, że zarzuty podnoszone przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnoszą się do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, co nie ma wpływu na ocenę wystąpienia przesłanek do wstrzymania jej wykonania. W tej kwestii skarżąca, ani jej pełnomocnik, nie wykazała w żaden sposób, że wystąpiła którakolwiek z ustawowych przesłanek, uprawniających Sąd do wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu fakt zobowiązania skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie łączy się to z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Należało zatem uznać, ze skarżąca nie wykazała sposób bezsporny, iż w sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.