IV SA/Wa 2038/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Odpis tego wyroku doręczono Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2017 r. W piśmie z 11 stycznia 2017 G. P. wniósł wniosek o sporządzenie uzasadnienie tego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na dokonanie tej czynności. W uzasadnieniu wniosku podał, że korespondencję z Sądu w dniu 22 grudnia 2017 r. jego żona. Wnioskodawca zaznaczył, że w owym czasie był nieobecny w miejscu zamieszkania, w związku z prowadzoną działalnością gospodarcza. Nie upoważnił jednak żony do odbioru korespondencji. Podał także, że okres świąt Bożego Narodzenia oraz Nowy Rok spędził z mamą, która mieszka na terenie innego województwa. Odpis sentencji został przekazany mu przez małżonkę w dniu 7 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Sąd przyjął, że Skarżący dowiedział się o terminie czynności uchybionej w dniu 7 stycznia 2017 r., (zgodnie z oświadczeniem) zaś wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 12 stycznia 2018 r. (data nadania wniosku). Dokonał również czynności uchybionej. Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do skuteczności doręczenia odpisu sentencji wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. Skarżącemu. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem w przypadku uznania, że doszło do nieprawidłowego doręczenia odpis sentencji wyroku, nie rozpoczął bieg termin na sporządzenie jego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 82 P.p.s.a. bieg terminu wyznaczonego przez sąd rozpoczyna się od ogłoszenia w tym przedmiocie postanowienia lub zarządzenia, a gdy ustawa przewiduje doręczenie z urzędu - od jego doręczenia. Podkreślić należy, że zasadniczo, zgodnie z art. 67 § 1 P.p.s.a., jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Jednakże zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Nie było żadnych przeszkód do przyjęcia za prawidłowo doręczoną przesyłkę adresowaną do Skarżącego, której przyjęcie potwierdziła żona Skarżącego. Zauważyć należy, że wcześniejszą korespondencję z Sądu odebrał również dorosły domownik (m.in. wezwanie do uiszczenia wpisu - karta nr 23 akt sądowych), a mimo to Skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń co do sposobu doręczenia tej przesyłki. Wobec tego z chwilą doręczenia w dniu 22 grudnia 2017 r. odpisu sentencji wyroku rozpoczął bieg termin na złożenie wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia. W orzecznictwie podkreśla się, że strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności pod wskazanym adresem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244). Rolą Sądu jest obecnie ocena, czy z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, Skarżący nie był w stanie złożyć w ustawowym terminie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Z treści art. 87 § 2 P.p.s.a wynika, iż strona musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. W ocenie Sądu podane przez Skarżącego we wniosku okoliczności uniemożliwiające mu terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia, nie pozwalają na przyjęcie, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu. Skarżący, jako osoba inicjująca postępowanie sądowe w niniejszej sprawie powinien liczyć się z możliwością kierowania do niego korespondencji z sądu, dlatego też powinien w tym zakresie zadbać o swoje interesy w sposób należyty. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika oraz wskazaniem adresu do doręczeń przesyłek włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Jeżeli uczynił to nieudolnie, w konsekwencji czego uchybił terminowi wyznaczonemu do dokonania czynności, to nie można mówić o braku jego winy w powstaniu uchybienia. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. I GZ 286/14, z 31 października 2017 r., sygn. I OZ 1439/17). Skarżący nie wykazał, że choćby przy pomocy osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym nie był w stanie złożyć stosownego wniosku w ustawowym terminie. Z akt sprawy wynika, że odpis sentencji wyroku w niniejszej sprawie został również doręczony żonie Skarżącego (która jest uczestnikiem postępowania sądowego). Skarżący mógł zatem ustalić z żoną, czy z innym członkiem rodziny, że poinformują go o korespondencji z Sądu. Skoro tego nie dokonał nie można uznać, że należycie zadbał o swoje interesy. Nie można zatem uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.