IV SA/Wa 2079/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Prezydent. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r., którą uchylono w całości decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o ustaleniu jednorazowej opłaty w wysokości 1 237 131,75 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki część nr ew. [...] oraz działki nr ew. [...] obręb [...] o łącznej pow. 51021 m2, położonych w rejonie ul. [...] w W. na skutek uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż w niniejszej sprawie Prezydent W. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, bowiem jako organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż w niniejszej sprawie Prezydent W. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 powołanej ustawy). Ze sprawy wynika, iż z racji orzeczenia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o uchyleniu decyzji organ I instancji i umorzenia postępowania, Prezydent W., działający jako organ I instancji, utracił uprawnienie do domagania się naliczonej opłaty adiacenckiej. W związku z tym wniósł skargę na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego. Zgodnie jednak z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSP 1/03). Stanowisko to jest obecnie powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m. in. orzeczenia NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1396/09, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1461/09) Powierzenie bowiem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których to postępowaniach nie ma ona legitymacji procesowej. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego rozumianego jako interes osoby prawnej także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującej się własnym interesem, zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla niej decyzji. Na marginesie należy wspomnieć, iż brak legitymacji procesowej organu I instancji, do zaskarżenia do Sądu decyzji organu odwoławczego nie oznacza, że decyzja taka nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Jeżeli w ocenie organu I instancji, decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa, może on wystąpić z odnośnym wnioskiem do właściwego prokuratora o rozważenie wykorzystania środków określonych w dziale IV K.p.a. Reasumując stwierdzić należy, że Prezydent W., z racji orzekania w sprawie w charakterze organu administracji publicznej I instancji, nie miał legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, a zatem nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.